என் பெயர் மாதாபி

என் மதிப்புக்குரிய எழுத்தாளரும் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்ட சகோதரியுமான  மேடம் திலகவதி IPS அவர்கள் வங்காள எழுத்தாளர் சுசித்ரா பட்டாச்சாரியாவின் சிறுகதைத் தொகுப்பினைக் suchitra-bhattacharyaகொடுத்து என்னை தமிழாக்கம் செய்யச் சொன்னார். அவருக்கு நன்றி. நான் தமிழாக்கம் செய்த ’என் பெயர் மாதாபி’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை அவருடைய அம்ருதா பதிப்பகம் வெளியிட்டது. வங்காளிகள் இலக்கியத்தில் ஏன், எப்படி மகா ஆளுமைகளாக இருக்கிறார்கள் என்று அக்கதைகளைப் படித்தபோது எனக்குக் கொஞ்சம் புரிந்தது. குறிப்பாக ’என் பெயர் மாதாபி’ என்ற கதை என் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு கதை. ஒரு பெண்ணின் நுட்பமான அறிவை எனக்கது எடுத்துக்காட்டியது. ஆண் வர்க்கத்தையே ஒட்டு மொத்தமாகச் சாடும் கதைதான் என்றாலும், அதில் உள்ள உண்மை மிக அழகாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த மறக்க முடியாத சிறுகதைகளில் அதுவும் ஒன்று. ரொம்ப நாள் கழித்து இதோ அது இங்கே மீண்டும் உங்களுக்காக :

என் பெயர் மாதாபி

நான் மாதாபி. கடவுள் பற்று மிகுந்த யயாதியின் மகள். என் அம்மாவின் பெயர் என்ன? அதைத் தெரிந்துகொண்டு என்னாகப் போகிறது? அம்மா என்பது கர்ப்பப் பைக்குக்  கொடுக்கப்படும் ஒரு பெயர். குழந்தைகளை வாங்கிக் கொள்கின்ற ஒரு கொள்கலம். ஆற்றல் மிகுந்த அரசர் யயாதி என்னை என் அம்மாவின் வயிற்றில் உருவாக்கி என் தந்தையானார். அதுதான் என் ஒரே அடையாளம்.

நான் இளம் பெண்ணாக என் அப்பா வீட்டில் இருந்த ஒரு வசந்தகாலக் காலை நேரம் அரண்மனைக்கு வரும்படி எனக்கு அழைப்பு வந்தது. அரியணையில் அரசரான என் அப்பா அமர்ந்திருந்தார். அவர் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்ததாகத் தோன்றியது. அவருக்கு எதிரில் ஒரு அழகான இளைஞரான ஒரு ரிஷி அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் என் தந்தையின் நண்பரான கருடர் உட்கார்ந்திருந்தார். அவரை எனக்குத் தெரியும். நான் கருடரின் பாதங்களையும் அந்த ரிஷியின் பாதங்களையும் தொட்டு வணங்கினேன். அந்த அறையில் ஏதோ ஒரு பதட்டம் இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. என் தந்தையின் புருவத்தின் மீதிருந்த சுருக்கங்கள் ஆழமடைந்திருந்தன.

உற்சாகமற்ற குரலில் அவர் சொன்னார், “மாதாபி, நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். இந்த கலாப ரிஷியை கருடர் இங்கே அழைத்து வந்திருக்கிறார். அவர் எதையோ தேடிக்கொண்டு இங்கே வந்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் எங்கு தேடியும் அவர் தேடியது கிடைக்கவில்லை. நான் இந்த விஷயத்தில் அவருக்கு உதவ முடியும் என்று அவர் நினைக்கிறார்.”

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதையெல்லாம் என்னிடம் ஏன் சொல்ல வேண்டும்?

என் தந்தை எங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அமைதியான, ஒரே சீரான குரலில் அவர் அந்த ரிஷியிடம் சொன்னார், “தெய்வாம்சம் பொருந்தியவரே, உங்கள் ஆசையை நிறைவேற்றுதலென்பது என்னால் ஆகாது. ஆனால் மரியாதைக்குரிய உங்களைப் போன்றவரை ஏமாற்றவும் நான் விரும்பவில்லை. அந்த எண்ணூறு குதிரைகளுக்குப் பதிலாக, நீங்கள் என் மகள் மாதாபியை அழைத்துச் செல்லலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். அவள் மிகவும் அழகானவள் மட்டுமல்ல, மிகவும் அன்பானவளும்கூட. உங்கள் ஆசைகளை அவள் நிறைவேற்றுவாள் என்று நம்புகிறேன்.”

குதிரைகளுக்கு பதிலாக! என் தந்தை சொன்ன சொற்களின் தலையும் புரியவில்லை வாலும் புரியவில்லை எனக்கு. அவரை எதிர்த்து நான் கேள்வி எழுப்பவும் முடியாது. எனக்கு அந்த உரிமை இல்லை. நான் கலாபரை நோக்கினேன். நான் அவருக்குச் சொந்தமானவளா? விஷயம் ரொம்பவும் தப்பாகிவிடவில்லை என்றுதான் நான் அவரைப் பார்த்ததும் நினைத்தேன். அவர் ஒரு சத்திரியராக இல்லாமலிருந்தால் என்ன? அவர் ஒரு வணக்கத்திற்குரியவர். அதோடு, அழகானவரும்கூட.

சடங்குகள் எதுவுமின்றி, கண்ணீருடன் என் அம்மாவுக்கும் தோழிகளுக்கும் விடை கொடுத்துவிட்டு, அரண்மனையை விட்டு, அணிந்திருந்த ஆடைகளைத் தவிர வேறு எதுவுமின்றி கலாபரைப் பின் தொடர்ந்து வெளியில் சென்றேன் நான். கொஞ்ச நேரத்தில் ஊர் எல்லையை நாங்கள் அடைந்தோம். கருடர் தனி வழியில் விடைபெற்றுக் கொண்டார். என் வாழ்வில் தீடீரென்று வந்துவிட்ட சவாலை எப்படி சந்திப்பது என்று சிந்தித்துக் கொண்டே நான் கலாபரின் பின்னால் அமைதியாக நடந்து சென்றேன். அரண்மனை, அதன் வசதிகள் யாவையும் நான் மறக்க வேண்டும். என் வாழ்க்கையில் மீதி நாட்களை காட்டில் உள்ள ஆசிரமத்தில் கழிக்க வேண்டும். இந்த ஆண் மகனுக்குத் தகுதியானவளாக நான் என்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்…இதையெல்லாம் என்னால் செய்ய முடியுமா? நான் ஓரக்கண்ணால் கலாபரைப் பார்த்தேன். உரம் வாய்ந்த அவரின் வெண்கல உடலையும், அகன்ற நெற்றியையும், வடிவான நாசியையும், கிளர்ச்சியூட்டுகிற இதழ்களையும் நோட்டமிட்டேன். ஒரு சிலிர்ப்பு புறப்பட்டு என் முதுகுத்தண்டு வழியாக மேலெழும்பிச் சென்றது. கட்டுக்கடங்காத முறையில் நான் அவரால் கவரப்பட்டிருந்தேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.

கிராமங்களையும் வயல்களையும் தாண்டி நாங்கள் நடந்தோம். பின் ஒரு சின்ன வனத்தின் வழியாகச் சென்றோம். இறுதியில் ஒரு ஆற்றங்கரைக்கு வந்தோம். அங்கே சிங்ஷாப மரத்தின் கீழ் கலாபர் ஓய்வுக்காக அமர்ந்தார். அவரை விட்டு சற்று தள்ளி நான் அமர்ந்தேன். அவர் இதுவரை என்னோடு எதுவும் பேசவில்லை. என்னை ஏன் உதாசீனப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்? எங்களுக்கிடையே நிலவிய நிசப்தம் நீடித்தது. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.

“மரியாதைக்குரிய ரிஷியே, உங்களுக்கு நான் செய்ய வேண்டியது எதுவும் உள்ளதா?” என்று கேட்டேன்.

லேசாகப் புன்னகைத்தார் கலாபர். தலையை லேசாக ஆட்டி, “இல்லை, தேவையில்லை. கொஞ்ச நேரம் கழித்து நாம் நம் பயணத்தைத் தொடரலாம்” என்றார்.

எவ்வளவு அற்புதமான குரல் அவருக்கு!

“இந்த ஆற்றில் அக்கரைக்குச் செல்ல வேண்டுமா நாம்?”

“ஆமாம்.”

“உங்கள் ஆசிரமம் இங்கிருந்து வெகு தூரமா?”

“ஆமாம்.”

ஓரிண்டு வார்த்தைகளிலேயே அவர் பதில் சொன்னாலும், கலாபர் என்னோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர் என்னை ஏறிட்டும் பார்க்கவே இல்லை. ஓடிக்கொண்டிருந்த ஆற்றையே அவை வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

மிருதுவான காதலூட்டும் குரலில் நான் சொன்னேன், “ரிஷியே, ஏன் வருத்தமாகக் காணப்படுகிறீர்கள்? என்னை உங்களுக்குக் கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கவில்லையா?”

அவர் முகத்தில் திடீரெனெ எரிச்சலடைந்த உணர்வு தோன்றியது. என்னை மேலோட்டமாகப் பார்த்த அவர் உடனே முகத்தை வேறுபுறமாகத் திருப்பிக் கொண்டார். உரத்த, முரட்டுத்தனமான குரலில் சொன்னார், “யயாதியின் மகளே, நன்றாகக் கேட்டுக்கொள். என்னைக் காதல் செய்து கொண்டு உன் நேரத்தை வீணடிக்காதே. உன்னை என்னோடு ஏன் அனுப்பியிருக்கிறார்கள் என்று தெரியுமா?”

இன்னும் அதிகமாகக் கிளர்ச்சியூட்டுகின்ற வகையில் என் குரலை மாற்றிக் கொண்டு நான், “தெரியும், எண்ணூறு குதிரைகளுக்கு பதிலாக என்னை நீங்கள் பெற்றிருக்கின்றீர்கள்” என்று சொன்னேன்.

அவர் சிரித்தார். “தவறு, எண்ணூறு குதிரைகளுக்கு பதிலாக அல்ல. அவற்றைப் பெறுவதற்காகவே உன்னைக் கூட்டி வந்திருக்கிறேன்.”

“எனக்குப் புரியவில்லை..நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ஓஹோ, அப்படியானால் மன்னர் யயாதி உனக்கு விளக்கிச் சொல்லவில்லையா?”

கொஞ்ச நேரம் கலாபர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். பின் எழுந்து ஆற்றின் கரையோரத்துச் சென்றார். குனிந்து கைகளைக் குவித்து முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தார். பின் திரும்பி மெல்ல நடந்து என்னருகில் வந்தார். அவர் விழிகளில் சிந்தனையின் ரேகைகள் தெரிந்தன.

“நான் நேரடியாகவே சொல்லிவிடுகிறேன். கவனமாகக் கேள். என்னுடைய இன்பத்துக்காக நான் உன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு வரவில்லை…குறைந்த பட்சம் இப்போது இல்லை. நீ எனக்காக ஒன்று செய்ய வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். ஆனால் அது இலகுவான காரியமல்ல.”

“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“என்னுடைய குரு விஸ்வாமித்திரர் என்னிடமிருந்து குரு தட்சணையாக எண்ணூறு அரிய குதிரைகளைக் கேட்டிருக்கிறார். அவைகள் பால் போல வெண்மையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவைகளின் காதுகளில் ஒன்று கறுப்பாக இருக்க வேண்டும். அயோத்தியின் அரசர் ஹர்ஷாஸ்வரிடம் அப்படிப்பட்ட குதிரைகள் இருப்பதை நானறிவேன். ஆனால் அவர் அவைகளை இலவசமாகத் தரவும் மாட்டார். மன்னர் மன்னனாக இருக்கக் கூடிய ஒரு மகனை அவருக்குப் பெற்றுக் கொடுக்கும் ஒரு பெண்ணை அவர் பதிலுக்குக் கேட்பார். நான் அவரிடம் போவேன். அவருக்கு உன்னைப் பிடித்திருந்தால் உன்னை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு என் குதிரைகளைப் பெற்றுக் கொள்வேன்.”

என்னால் பேச முடியவில்லை. அவர் சொன்னதை நான் சரியாகக் கேட்டேனா? என்னை வாடகைக்கு விட அவர் முடிவு செய்திருக்கிறார்!

சுதாரித்துக் கொண்டு அவர் கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தேன். “என் தந்தைக்கு இதெல்லாம் தெரியுமா?”

“நிச்சயமாக. இதெல்லாம் அவர் சொன்னபடிதான்.”

என் கண்களை கண்ணீர் நிறைத்தது. கோபத்துடன், வலியுடன், வேதனையுடன்.

“அப்படியானால், என் வாழ்வின் மீதி நாட்களை நான் அயோத்தியில்தான் கழிக்க வேண்டுமா?”

“ஆமாம். அவருக்கு நீ ஒரு மகனைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் வரையாவது இருக்க வேண்டும்.”

“அதன் பிறகு?”

அவர் இதழ்களோரம் ஒரு வினோதமான புன்னகை வெளிப்பட்டது. “அதன் பிறகு, உன்னை நான் அழைத்து வந்து விடுவேன்” என்று மிருதுவாகச் சொன்னார்.

“உண்மையாகவா? என்னை மறுபடியும் அழைத்து வந்துவிடுவீர்களா?”

“வந்துதான் ஆகவேண்டும். ஏனென்றால் நீ என் பொறுப்பில் இருப்பவள்…”

பெண்ணின் மனதுதான் எவ்வளவு சிக்கலானது! அவருடைய சொற்களைக் கேட்ட அந்த கணத்தில் எங்கிருந்துதான் என் இதயத்தில் ஒரு ஒளி தோன்றியது என்று தெரியவில்லை. யாரோ ஒரு மாயக்காரி என் காதுகளில் வந்து ஏதோ கிசுகிசுத்தாள். தான் நேசிக்கும் ஆண் மகனுக்கு அவன் கஷ்டத்திலிருக்கும்போது உதவுவதென்பது ஒரு பெண்ணோடு கூடப்பிறந்த குணமாகும். உன் அருவருப்பையும் அவமானத்தையும் ஒரு கணம் மற. உன் புலனுணர்வுகளை கொஞ்ச காலம் மூடிவைத்துக்கொள். அதன் பிறகு, கலாபர் உனக்கே உனக்குத்தான்.

மாயக்காரி கொடுத்த நம்பிக்கை வாழட்டும். ஆண் மகன்மீது பெண்ணுக்கு இருக்கும் கவர்ச்சி வாழட்டும்.

அயோத்தியை அடைந்ததுமே மன்னர் ஹர்ஷாஸ்வரின் சபைக்கு கலாபர் என்னை கூட்டிச் சென்றார். தன் திட்டத்தை மன்னரிடம் விவரித்தார். ஹர்ஷாஸ்வர் என்னை ஆழமாக நோட்டமிட்டார். ஏதோ நான் விற்பனைக்கு வந்திருக்கும் உயிருள்ள மிருகம் என்பது மாதிரி. அவர் முகத்தின் குறுக்கே ஒரு புன்னகை படர்ந்தது. “ஆமாம், இந்தப் பெண்ணின் உடம்பில் எல்லா விதமான நன்னிமித்த அடையாளங்களும் உள்ளன என்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எனக்குத் தேவையானதை இவள் தரமுடியும் என்றே நான் கருதுகிறேன். ஆனால் நீங்கள் கேட்கும் முழு விலையையும் நான் கொடுக்க முடியாது மகா துறவியே. நீங்கள் விரும்புவது போன்ற குதிரைகள் என்னிடம் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் இரு நூறுதான் உள்ளன. அவை போதுமா?”

கலாபரின் முகம் வெளுத்துப் போனது. என்னைத் தனியே அழைத்தார். “யயாதியின் மகளே, என் விதி என்னாகுமே தெரியவில்லை. என் குருவுக்கான தட்சணையைக் கொடுக்க முடியாமல் போனால் நான் பெரும் பாவியாவேன். இவ்வுலகில் எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லாமல் போகும். மரணத்துக்குப் பிறகு அவ்வுலகிலும் எனக்கு சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. உன்னால் எனக்கு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லாமல் போய்விட்டது.”

அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் என் இதயத்தைத் துளைத்தன. எவ்வளவு பரிதாபமாக அவர் இருந்தார்! இவ்வுலக வாழ்க்கை இன்பத்துக்கும் அவ்வுலக வாழ்க்கைக்கும் எவ்வளவு தூரம் அவர் ஏங்குகிறார்!

“இதற்கான தீர்வு மிகவும் எளிமையானது ரிஷியே. இரு நூறு குதிரைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு என்னை இந்த மன்னரோடு விட்டுவிடுங்கள். அவருக்கு ஒரு மகனைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்கு எனக்கு குறைந்தது ஒரு வருடமாவது ஆகும். அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் வேறு எந்த மன்னரிடம் இதுபோன்ற குதிரைகள் இருக்கின்றன என்று நீங்கள் கண்டுபிடியுங்கள். இப்போது நான் ஒரு வாடகைச் சொத்தாகிவிட்டதால், இன்னும் சில அரசர்களோடு நான் படுத்துறங்கலாம்தானே” என்று என் வேதனையைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் நான் சொன்னேன்.

நான் சொன்ன குத்தலான சொற்களைக் கேட்டு மரியாதைக்குரிய அந்த ரிஷி அவமானப்பட்டுப் போவார் என்று நான் நினைத்தேன். ஏழு அடி எடுத்து வைத்தால், காட்டு மிருகம்கூட நண்பனாகிவிடும் என்பார்கள். ஆனால் இந்த ரிஷியோடு நான் பல்லாயிரக் கணக்கான அடிகளை எடுத்து உடன் வந்துவிட்டேன். எனக்காக அவர் எந்த உணர்வுமே கொள்ளவில்லையா? இல்லை, கலாபரின் முகத்தில் வருத்தப்பட்டதற்கான அறிகுறியே தென்படவில்லை. நான் சொன்னதைப் பற்றி அவர் தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். என் கருத்து எழுப்பிய சாத்தியக்கூறுகள் அவரைக் கொஞ்சம் சந்தோஷப்படுத்தியிருப்பதாகவும் தோன்றியது.

“மோசமான தீர்வல்ல, என்றாலும் இதிலும் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது” என்று கலாபர் சொன்னார்.

“அப்படியா?”

“பின்னே இல்லையா?” கலாபர் என்னை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார். “உனக்கு அரச பாரம்பரிய ரத்தம் உள்ளது. அரசர்களுக்கு கன்னிப் பெண்கள்தான் பிடிக்கும் என்பது உனக்குத் தெரியாதா? ஒரு வருஷம் முழுவதும் ஒரு அரசனோடு வாழ்ந்துவிட்டு வரும் உன்னை இன்னொரு அரசன் ஏற்றுக்கொள்வான் என்று எப்படி நினைக்கிறாய்?”

ஆஹா, இந்த மனிதன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவனாக இருக்கட்டும்! ஒரு வாடகைப் பெண்ணும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணும் ஒரே உடம்பில் அவருக்குத் தேவை!

நான் தந்திரத்திடம் தஞ்சமடைந்தேன். புன்னகைத்தேன். “ஓ, அது ஒன்றும் பெரிய பிரச்சனையில்லை. நான் சிறுவயதில் ஒரு ரிஷியை சந்தோஷப்படுத்தினேன். அதன் காரணமாக அவர் எனக்கு ஒரு அரிய வரத்தை அருளினார். “ஒவ்வொரு பிரசவத்துக்குப் பிறகும் நீ மறுபடியும் கன்னியாகிவிடுவாய்” என்று அவர் கூறினார்.

“இது சாத்தியமா?”

“நிச்சயமாக…ஞானிகள் அருளிய வரம் எனில் எல்லாமே சாத்தியம்.” வேதங்களையெல்லாம் கற்ற பிறகும் நீ எவ்வளவு குருடனாக இருக்கிறாய் என்று என் மனம் சொன்னது! உனக்கு நிறைய தெரிந்திருக்கிறது. ஆனாலும் இந்த எளிமையான விஷயம் உனக்குத் தெரியவில்லையே. ஒரு பெண்ணின் மனதில் ஒரு ஆண் மகனுக்காக எப்போது காதல் உண்டாகிறதோ, அப்போதே அவள் கன்னியல்ல.

ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டவராய், கலாபர் என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். “யயாதியின் மகளே, நீ எனக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறாய். உனக்கு நான் எப்படி நன்றி செலுத்துவேன்?”

“உங்களுக்குத் தேவையானது கிடைத்த பிறகு, என்னை…என்று ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லுங்கள்.”

“அதை நீ எனக்குச் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. தன் வாழ்க்கையை இப்படிக் கழிப்பதென்பது ஒரு பெண்ணுக்கு எவ்வளவு வேதனையான விஷயம் என்பது எனக்குப் புரியாதா என்ன?” என்று மிகவும் மிருதுவாகச் சொன்னார்.

கலாபர் போய்விட்டார். நான் மன்னர் ஹர்ஷாஸ்வரின் படுக்கையறையில் எனது இடத்தைப் பெற்றுக் கொண்டேன். அது எனது புதிய வாழ்க்கையின் ஆரம்பமாக இருந்தது. ஒரு நதியைப் போல, நான் ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன். ஹர்ஷாஸ்வரின் படுக்கையறையிலிருந்து நான் காசியின் ராஜா தேவதாசரின் படுக்கயறைக்குப் போனேன். போஜத்தின் அரசரான உஷீனரின் அறைக்கு அடுத்து. ஒவ்வொரு அரசரும் அவர்களுக்கேயுரிய வகையில் புகழடைந்திருந்தனர். ஹர்ஷாஸ்வர் அவர் செய்த தர்ம காரியங்களுக்காகப் புகழடைந்திருந்தார். வீரத்துக்காக தேவதாசரும், உண்மைக்காக உஷீனரும் புகழடைந்திருந்தனர். எனினும் அவர்களனைவரிடத்திலும் ஒரு ஒற்றுமை இருந்தது — எனது உடல் கொடுக்க இருந்த இன்பத்துக்காக இரு நூறு குதிரைகளைக் கொடுக்க அவர்களில் யாருமே தயங்கவில்லை.

எதுவாக இருப்பினும், ஒவ்வொருவரும் தன் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டனர். இயற்கையின் விதிப்படி, ஒவ்வொருவரின் விதையாலும் நான் கருவுற்றேன். உரிய காலத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மகனைப் பெற்றுக் கொடுத்தேன். ஹர்ஷாஸ்வருக்கு வசுமானன். தேவதாசரின் அரண்மனையில் ப்ரதார்த்தனன். உஷீனரின் அரண்மனையில் சிபி. ஒவ்வொரு குழந்தையின் பிறப்புச் செய்தியும் என் தந்தையைச் சென்றடைந்தது. பேரப்பிள்ளைகளைப் பெற்றமைக்காக ஆச்சரியமூட்டும் விதத்தில் அவர் பேரானந்தமடைந்தார்.

மூன்று குழந்தைகளை செவிலித்தாய்களிடம் விட்டு வந்தேன் நான். அயோத்தியிலிருந்து முதன் முறை கலாபர் என்னை அழைத்துப் போக வந்தபோது, என் உடம்பிலிருந்து என் இதயத்தை வெட்டிப் பிளந்தெடுத்த மாதிரி இருந்தது. என் குழந்தையை விட்டுவிட்டு நான் எப்படிப் போவது? “என் மகன் என்னோடு இப்போது இருக்கட்டும். அவன் கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு அவனை நான் மறுபடியும் கொண்டு வந்து விட்டுவிடுகிறேன்” என்று ஹர்ஷாஸ்வரிடம் நான் கெஞ்சினேன்.

ஆனால் அவர் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய மகன் இன்னொருவருடைய இடத்தில் எப்படி வளரலாம்? முடியவே முடியாது! மூன்று முறை என் மார்பகங்களில் பால் கட்டிக் கொண்டது. மூன்று முறையும் அந்தப் பால் காய்ந்து போனது. அது மிகவும் வேதனையான விஷயம்.

உஷீனரின் அரண்மனையை விட்டு வந்த பிறகு, “உங்களிடம் இப்போது அறு நூறு குதிரைகள்தான் உள்ளன. இந்த முறை நான் எங்கு போக வேண்டும்?” என்று கலாபரிடம் கேட்டேன்.

கலாபர் நம்பிக்கை இழந்திருந்தார். “என் எல்லா முயற்சிகளும் தோற்பதற்கே விதிக்கப்பட்டுள்ளன போலும். என் எல்லா உழைப்பும் வீணானது” என்றார்.

கலாபரின் உழைப்பு! எனக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது. இருந்தாலும் நான், “ஏன், என்ன ஆனது?” என்று கேட்டேன்.

“இல்லை, பிரச்சனையாகிவிட்டது. நேற்று ஒரு புது தகவலுடன் கருடர் என்னைப் பார்க்க வந்தார். இந்தக் குதிரைகள் அனைத்தும் மஹரிஷி ரிச்சிக் உடையவை. அவர் வருண பகவானின் இடத்திலிருந்து அவற்றைப் பெற்றிருந்தார். அவருடைய மகள் சத்யவதிக்கும் கன்யாகுலத்தின் ராஜா காதிக்கும் திருமணம் நடந்தபோது, ஆயிரம் குதிரைகளை வரதட்சணையாக அவர் கொடுத்தார். ஆனால் ராஜா காதி அக்குதிரைகளை தனக்கென வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அதை பிராமணர்களுக்கு அவர் பரிசளித்துவிட்டார். அந்த பிராமணர்களிடமிருந்து ஹர்ஷாஸ்வரும், தேவதாசரும், உஷீணரும் ஆளுக்கு இரு நூறு குதிரைகளை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டனர். மீதி இருந்த நானூறு குதிரைகள் திருடப்பட்டன. அதாவது, எனக்குத் தேவையான மீதி குதிரைகளை நான் பெறவே முடியாது என்று அர்த்தம்.”

கலாபர் கொஞ்ச நேரம் நிறுத்திவிட்டுச் சொன்னார். “எனினும், கருடர் ஒரு யோசனை சொன்னார். இந்த அறுநூறு குதிரைகளையும் உன் குரு விஸ்வாமித்ரருக்குக் கொடு. உனது கஷ்டங்களையெல்லாம் எடுத்துச் சொல். உனது நிலையை நிச்சயமாக அவர் புரிந்துகொள்வார்.”

ஒரு சில கணங்களுக்கு நான் விடுதலையை சுவைத்தேன். “தயவு கூர்ந்து விஷ்ணு பெருமானின் நண்பர் கருடர் சொன்னபடி செய்யுங்கள்” என்றேன்.

“யயாதியின் மகளே, அது நடக்குமா? குருதட்சணையை முழுமையாகச் செலுத்த முடியவில்லையெனில், நான் கற்றதெல்லாம் பலன் தருமா?” சொல்லிவிட்டு என்னை கடைக்கண்ணால் பார்த்தார். “எனக்கொன்று தோன்றுகிறது. ஆனால் அது சரியாக வருமா என்று தெரியாது.”

“என்ன?” என் குரல் நடுங்கியது.

“மீதி தரவேண்டிய குதிரைகளுக்கு பதில் என் குருநாதர் உன்னை வைத்துக்கொள்ள ஒத்துக் கொண்டுவிட்டால்! இல்லை, இல்லை, அது சாத்தியமில்லை. இப்படிச் சொல்வதற்காகவே என் குருநாதர் என் மீது கோபப்படலாம். அவர் கேட்டது குதிரைகள். ஒரு பெண்ணை வைத்துக் கொண்டு அவர் திருப்தியடைவாரா?”

மூன்று பெரும் அரசர்களின் படுக்கைகள் எனக்கு நிறைய கற்றுக் கொடுத்திருந்தன. நிச்சயமாக அவருக்குத் திருப்தி ஏற்படும் என்று எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். அவர் ஒரு பெரும் முனிவராக இருக்கலாம். ஆனாலும் அவரும் ஒரு ஆண் மகன்தானே.

கலாபர் என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். “எனக்காக இன்னும் கொஞ்சம் உன்னால் கஷ்டப்பட முடியுமா யயாதியின் மகளே? இன்னும் ஒரேயொரு முறை. கடைசி முறை. நான் என் குருநாதரிடம் எல்லாவற்றையும் விளக்கிச் சொன்னால் அவர் என்மீது இரக்கப்படலாம்” என்று என்னிடம் கெஞ்சினார்.

அவருடைய சொற்கள் எனக்கு கண்ணீரை வரவழைத்தன. அவற்றைத் துடைத்துக் கொண்டு, “வாருங்கள் போவோம்” என்று சொன்னேன்.

இதயமில்லாத ஒரு ஆண் இரக்கத்தை எதிர்பார்க்கிறான்! அந்த இரக்கத்தின் தன்மை என்ன?

எனது யூகம் சரியாகத்தான் இருந்தது. என்னை ஒரு முறை மேலோட்டமாகப் பார்த்ததும் விஸ்வாமித்திரருக்கு காமம் கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது. என்னை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு, “கலாப, நீ எப்படி இவ்வளவு முட்டாளாக இருந்திருக்கிறாய்! இப்படி ஒரு பெண்ணை உன் வசம் வைத்துக் கொண்டு இது நாள் வரை அவளை என்னிடம் கொண்டு வராமல் இருந்திருக்கிறாய்! நான் வனத்தில் வாழ்கிறேன். குதிரைகள் எனக்கெதற்கு? என் குருவுக்குத் தட்சணை கொடுக்க வேண்டும், கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாய். அதனால் நான் உன்னை சோதனை செய்ய விரும்பினேன். அடடா, இந்த பெண்ணை இத்தனை ஆண்டுகளும் நான் அனுபவித்து மகிழ்ந்திருப்பேனே! சரி போனது போகட்டும். இப்போதும் அவள் ஒன்றும் மோசமாகிவிடவில்லை!” என்றார்.

அவ்வளவுதான்! இந்த முறை எனக்கு ராஜாக்களின் அரண்மனைகள் இல்லை. காட்டில் வாழ்ந்த ஒரு முனிவரின் ஆரிசமம்தான். ஆனால் அதைத்தவிர, வேறு வித்தியாசம் எதுவும் இருக்கவில்லை. அந்த மூன்று மன்னர்களையும் போலவே, இந்த மகா முனியும் என் சதைகளைப் பிராண்டினார். அதன் விளைவு அஷ்தகன் என்ற இன்னொரு மகன். குழந்தை பிறந்த உடனேயே மகாமுனியின் காமம் மறைந்தது. ஒருவேளை எல்லாம் வல்ல இறைவனின் ஞாபகம் அவருக்கு வந்திருக்கலாம்.

மறுபடியும் நான் காலபரிடம் வந்தேன். பிரசவங்களும், வேதனைகளும் நிறைந்த அந்த வருடங்கள் என்னை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் வறண்டு போக வைத்திருந்தன. நான் மிகவும் களைத்துப் போயிருந்தேன். முன்பொரு காலத்தில் கலாபர் மீதிருந்த ஆசை இப்போது ஒரு தூரத்து நினைவாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனாலும் மிதந்து கொண்டே செல்லும் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்று என் மனதினுள் நம்பிக்கையின் கீற்று இருந்தது. ஒரு இளவரசியானாலும் சரி, யாராக இருந்தாலும் சரி, பெண்ணன்று ஆகிவிட்டால் அவளுக்கு தனியானதொரு அடையாளம் கிடையாது என்பதை என் உடம்பின் ஒவ்வொரு இழையும் அறியும். இனி என் வாழ்வின் மீதிக்காலம் முழுவதும் அமைதியாக கலாபரோடு கழிக்கலாம் என்ற எண்ணம் எனக்கு நிம்மதி கொடுத்தது.

பல நாட்களாக அவர் பின்னால் நடந்து சென்றேன். ஒரு நாள் பிற்பகல் நேரம், நாங்கள் ஒரு ஆற்றைக் கடந்தோம். ஒரு சிங்ஷாபா மரத்துக்குக் கீழே நான் ஓய்வெடுப்பதற்காக அமர்ந்தேன். அந்த இடம் பழக்கப்பட்ட இடம்போலத் தோன்றியது. கலாபரும் அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் அடையாளம் தெரிந்து கொண்டார். வெதுவெதுப்பான ஒரு சித்திரை மாதப் பகல் நேரம். எங்கிருந்தோ ஒரு பறவையின் அழைப்புக் குரல் கேட்டது.

திரும்பி என்னை அவர் முகத்துக்கு நேராகப் பார்த்தார். கடைசியில் வார்த்தைகள் அமைதியாக இருந்த அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்டன, “என்ன யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் யயாதியின் மகளே?”

“ஒன்றுமில்லை.”

புன்னகை ஒன்று கிளம்பி அவருடைய உடலில் வெகு தூரத்துக்குப் பரவியது. “கடந்த காலத்தின் சில ஆண்டுகள் ஒரு பயங்கரமான புயலைப் போல உன் வாழ்வில் இருந்திருக்கும் இல்லையா?” என்று மென்மையான குரலில் கேட்டார்.

அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள்… நான் பதில் சொல்லவில்லை.

“உன் சுய தியாகத்துக்கு பலன் இல்லாமல் போகவில்லை. உனது நான்கு மகன்களின் புகழும் மூன்று உலகங்களுக்கும் பரவும். வசுமானன் மகா தர்ம பிரவு ஆவான். ப்ரதார்த்தன் பெரும் வீரக்கதா நாயகனாவான். சிபி தர்மம் தவறாதவனாக இருப்பான். என் குருநாதரின் மகன் அஷ்தகன் அக்கினி மூட்டி செய்யப்படும் யாகங்களுக்குத் தலைவனாக இருப்பான். உனக்கு இப்போது மகிழ்ச்சிதானே?”

“தயவு செய்து என் சந்தோஷத்தைப் பற்றி நினைக்க வேண்டாம். நீங்கள் விரும்பியது உங்களுக்குக் கிடைத்துவிட்டது. அது போதும்” என்று அடக்கமாகக் கூறினேன்.

என்னைத் தொடுமளவுக்கு கலாபர் என்னை நெருங்கி வந்தார். என் தோள்களில் கையை வைத்தார். அவருடைய கண்களில் ஒருவித உணர்ச்சி தெரிந்தது. அது எனக்குப் புரிந்தது. அப்படிப்பட்ட ஒரு பார்வைக்காக, ஒரு தொடலுக்காக நான் ஏங்கிய காலம் ஒன்று இருந்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை.

“ரிஷியே, உங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்று வெடுக்கென்று கூறினேன்.

“ஏன்?”

“இங்கே வேண்டாம். அதுவும் இப்படி.”

“ஏன், இந்த இடத்துக்கு என்ன குறை?” கலாபர் என்னை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டார். “இது ஒரு அழகான இடம். நதி, மரங்கள், வானம்…நீயும் நானும் மட்டும்…எனக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்று நீ விரும்பிய அதே இடம்தான் இது, நினைவில்லையா உனக்கு? இன்று அந்த பாக்கியம் உனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இனி ஒரு நிமிடம்கூட நாம் வீணாக்க வேண்டாம்” என்று என் காதில் கிசுகிசுத்தார்.

எனக்கு மிகவும் வெறுப்பாக இருந்தது. அப்படி ஒரு வெறுப்பை நான் அதற்குமுன் அனுபவித்ததே இல்லை. அந்த மூன்று மன்னர்களோடு உறங்கும்போதுகூட இப்படி இருந்ததில்லை. விஸ்வாமித்திரர் என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போனபோதுகூட இப்படி உணர்ந்ததில்லை.

“என்ன அவசரம்? இனி நீங்கள் என்னை யாரோடும் எப்போதும் அனுப்ப வேண்டியதில்லை. உங்கள் ஆசிரமத்துக்குப் போகலாம். அங்கே என் மீதி வாழ்நாள் முழுவதும் என்னை நீங்கள்…”

“உன் மீதி வாழ்நாள் முழுவதும்! எனது ஆசிரமத்தில்! உன்னோடு?” சொல்லிக்கொண்டே என்னிடமிருந்து சட்டென்று விலகினார் கலாபர். “ஆசிரமத்துக்குள் உன்னை இனி அனுமதிக்கவே முடியாது என்று உனக்குத் தெரியாதா? ஆசிரமம் என்பது புனிதமான ஒரு இடம். அடுத்தவர்களைத் திருமணம் செய்து கொண்ட ஒரு பெண்ணோடு வாழ்வதென்பது அதர்மம். உன்னை என் மனைவியாக நான் எந்த நாளும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.”

எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. ஆனால் அந்த வியப்பு ஒரு கணம்தான் இருந்தது. எவ்வளவு பொருத்தமான பதில்! நான் அதை எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும்.

எனினும், பிடிவாதமாக நான் சொன்னேன். “நான் திருமணமான பெண் அல்ல. ஆமாம், நான் குழந்தைகளைப் பெற்றவள்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு பிரசவத்துக்கும் பிறகு கன்னித் தன்மையை மீண்டும் நான் பெற்றேன்.”

“நீ, ஒரு கன்னியா!” கலாபர் சிரிக்க ஆரம்பித்தார். “இந்த மாதிரி மாயக்கதைகளையெல்லாம் என்னை நம்பச் சொல்கிறாயா?”

“அது பொய்க்கதை என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், பின் எதற்கு என்னை ஒருவர் மாற்றி ஒருவரிடம் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தீர்கள்? அது நீங்கள் செய்த அதர்மமான காரியமல்லவா?”

“யயாதியின் மகளே, நீ உண்மையில் ஒரு முட்டாள். ஒரு உன்னதமான நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக கொஞ்சம் ஏமாற்றுவதில் பாவமொன்றுமில்லை என்பது உனக்குத் தெரியாதா?” சொல்லிவிட்டு என்னை அணைக்க கலாபர் மீண்டும் வந்தார். “அர்த்தமற்ற வாதங்களில் நேரத்தை வீணடிக்காதே. நாம் இப்போதே இணையலாம் வா. அதன் பிறகு நான் உன்னை உன் தந்தையிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துவிடுகிறேன்…கவலைப் படாதே.”

“வேண்டாம், என்னைத் தொடவே வேண்டாம். என்னிடமிருந்து போய்விடுங்கள்.”

இல்லை. கலாபர் என்னைத் தொடவில்லை. ஒருவேளை அவருக்கு அவமானமாகப் போயிருக்கலாம். யயாதியின் மகளை அவள் தந்தையிடமே அவர் சேர்ப்பித்துவிட்டார்.

எனது கதை இங்கே முடிந்திருக்க வேண்டும். எனது மீதி நாள் வாழ்க்கையை நான் சந்தோஷமாக இல்லாவிட்டாலும், யயாதியின் அரண்மனை அந்தப்புரங்களில் அமைதியாகக் கழித்திருக்க வேண்டும். ஒரு இளவரசிக்கு சாப்பாடு பற்றிய கவலை கிடையாது.

ஆனால் விதி எனக்கு எதிராக இருந்தது. என் பொருட்டு யயாதி என்ற அந்த நேர்மையான மாமன்னருக்கு கவலை ஏற்பட்டது. திருமணம் முடித்துக் கொடுக்கப்படாத ஒரு மகளை அரண்மனையில் வைத்துக் கொண்டு அவரால் இரவுகளில் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. ஒரு கணவன் இல்லாமல் தன் மகள் இறந்து போவாளேயானால் அவளுக்கு சொர்க்கத்தில் இடம் கிடையாது என்பதை அவரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இன்னும் மோசமானார் அவர். எனவே மகளுக்கு ஒரு கணவன் அவசியம். ஆனால் அதே சமயம், நான்கு குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொடுத்த ஒரு மகளுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்பதைப் பார்த்து மற்ற அரசர்கள் நகைப்பார்களே என்ற கவலையும் இருந்தது.

நிறைய யோசித்த பிறகு, தன் ஐந்து மகன்களையும் அழைத்து ஆலோசனை கேட்டார் யயாதி. கடைசியில் அவர்களும் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தனர். என்னை அழைத்து முடிவைச் சொன்னார்கள். “தயாராக இரு. ஒரு கணவனை நீ உனக்கென தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள உன் சுயம்வரத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம்.”

கணவன்! எனக்கு அச்சமாக இருந்தது. ஆனால் என் எதிர்ப்பை யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லை. கங்கையும் யமுனையும் சேரும் பிரயாகையில் சபை ஏற்கனவே கூடிவிட்டது. எனது பாவங்களையெல்லாம் கழுவித் தூய்மைப் படுத்திவிடும் என்பதால் அந்த புனித இடம் எனது சுயம்வரத்துக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.

இன்றுதான் அந்த முக்கியமான நாள். பிரயாகையில் இருந்த ஒரு ஆசிரமத்துக்கு நான் கொண்டு வரப்பட்டேன். அங்குதான் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பும் மணமகன்களின் கூட்டம் இருந்தது. ஏதோ ராஜாங்க வேலை காரணமாக என் தந்தை பிரயாகைக்கு வரவில்லை. ஆனால் அதுதான் உண்மையான காரணமா என்று எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியாது. ஏற்பாடுகளில் எந்தக் குறையும் இல்லாமலிருந்தது. யாது, புரு என்ற என் இரண்டு சகோதரர்களும் ரொம்ப ஆர்வத்துடன் அந்த ஆசிரமத்தை அலங்கரித்திருந்தனர். ஒரு மண்டபமும் கட்டப்பட்டிருந்தது. பூக்களின் நறுமணம் அதன் பத்து மூலைகளையும் நிறைத்தது. பணியாட்களும், காவலாட்களும் மற்றவர்களும் அங்குமிங்கும் ஓடியாடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். வந்திருந்த அரசர்களை கௌரவிப்பதில் எந்தக் குறையுமில்லாமல் எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டிருந்தன.

உண்மையிலேயே ரொம்ப வியப்பாக இருக்கிறது! ஆமாம், நான்கு மகன்களின் தாயைத் திருமணம் செய்ய ராஜாக்கள் வந்திருந்தார்கள். நாகர்களும், யக்ஷர்களும், கந்தர்வர்களும்கூட வந்திருந்தனர். என்னை மணக்க அத்தனை பேருக்கு ஆர்வமா? ஏன்? நானொரு அரசனின் மகள் என்பதாலா? அல்லது தகுதி வாய்ந்த சிறந்த மக்களைப் பெற்றுக் கொடுக்கக்கூடியவள் என்பதை நான் நிரூபித்தவள் என்பதாலா?

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்புதான் தோழிப்பெண்கள் வந்து எனக்கு மணப்பெண்ணுக்கு உரிய அலங்காரங்களைச் செய்துவிட்டுச் சென்றிருந்தனர். ஆசிரமத்துப் பெண்கள் ஒரு மாலையைச் செய்திருந்தனர். சபைமுன் சென்று நான் எனக்குப் பிடித்தவனில் தோளில் அந்த மாலையைப் போட வேண்டியதுதான் பாக்கி.

யார் மீது நான் அந்த மாலையைப் போடுவது? யாராவதொரு ஹர்ஷாஸ்வர், அல்லது தேவதாசர், அல்லது உஷீனர் அல்லது விஸ்வாமித்திரர் அல்லது கலாபர்? யாரையுமே தேர்ந்தெடுக்காமல் இருக்கும் சுதந்திரம் இன்று எனக்கிருந்தது. ஆனால் அதன் பிறகு என்ன நடக்கும்? நான் என் தந்தையோடு தங்குவதா? அதுவும் ஒரு ஆண்மகனின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருப்பதுதான். என் தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு, எனது சகோதரர்களிடம் நான் தஞ்சம் புகுவேனா? அவர்களும் ஆண்கள்தான். என் மகன்கள் வளர்ந்து என்னை வந்து அழைத்துப் போகும்வரை நான் காத்திருக்கலாமா? அந்த நாள் வரும்போது அவர்களும் வளர்ந்த ஆண் மகன்களாகத்தான் இருப்பார்கள்! வேறு வழி இல்லையா? வேறு வழியே இல்லையா?

என் கைகளிலேயே வாடி வதங்குகிறது கல்யாண மாலை.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment