புறாக்கள் கட்டிய மாளிகை 02 – உள்ளும் புறமும்

Feb 2015 Samanilai Cover-2இறுதித்தூதர் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு இஸ்லாம் உலகளாவ எப்படிப் பரவியது என்ற வரலாற்றைப் பார்ப்பதற்கு முன், இறுதித்தூதரின் குணாம்சங்கள் எப்படி இருந்தன, அவை என்னென்ன மாயங்கள் செய்தன என்று பார்க்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஏனெனில் ஒருவருடைய சொல்லுக்கு இருக்கும் ஆற்றல் அவருடைய உண்மையான குணச்சித்திரத்தைப் பொறுத்தே அமையும். இதுவும் நமக்கு வரலாறு காட்டும் உண்மையாகும்.

இந்த உலகம் மூக்கில் விரலை வைக்கும் அளவுக்கு உயர்ந்த குணங்களின் இருப்பிடமாக கிட்டத்தட்ட 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு மனிதர்  இருந்திருக்கிறார் என்பது ஆச்சரியமூட்டத்தக்க உண்மை மட்டுமல்ல, ஒருவகையில் அதிசயம் என்றுகூடச் சொல்லலாம். எந்தப் பக்கமிருந்து பார்த்தாலும் குறை சொல்லமுடியாத, அப்பழுக்கற்ற, மகத்தான, மகா ஆளுமையாக இறுதித்தூதர் இருந்திருக்கிறார்கள். (நான் முஹம்மது நபியவர்களை இறுதித்தூதர் என்று அடிக்கடி கூறுவதற்கு ஒரு காரணமுள்ளது. அதுவும் வரலாறு நமக்குக் காட்டும் மறுக்கமுடியாத உண்மையாகும். ஏனெனில் இஸ்லாத்தின் வருகைக்குப் பின்னர் இந்த உலகில் உலகளாவிய மார்க்கம் எதுவும் தோன்றவில்லை. இறுதித்தூதரும் முஹம்மதுதான். இறுதி மார்க்கமும் இஸ்லாம்தான். வரலாற்றை ஆராய்ந்து பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த உண்மை புரியும்).

அந்த வரலாற்றைப் பார்ப்பதற்கு முன் இரண்டு காட்சிகளைப் பார்த்துவிடலாம்.

PKM-2காட்சி 1

அவர் ஒரு இறைத்தூதர். அவர் பெயர் ஈஸா. இயேசு என்றும், ஜீசஸ் க்ரைஸ்ட் என்றும் உலகில் அறியவும், மதிக்கவும், துதிக்கவும் படுபவர். இஸ்லாத்தின் பார்வையில் அவர் ஒரு நபி. ஒரு இறைத்தூதர். ”நஸாரத்திலிருந்து வந்த இறைத்தூதர்” என்று பைபிளும் அவரை வர்ணிக்கிறது (மத்தேயு 21:11).

இன்று உலகின் ஆகப்பெரிய மதமாக மலர்ந்திருக்கின்ற கிறிஸ்தவத்தை ஸ்தாபித்தவர் இயேசு என்று நம்பப்படுகிறது. ஆனால் புதிதாக எதையும் உருவாக்க நான் வரவில்லை. ஏற்கனவே இருப்பதை அழிக்கவும் வரவில்லை. எனக்கு முன்னர் வந்தவர்கள் சொல்லிச் சென்றதை நிறைவேற்றவே நான் வந்திருக்கிறேன் என்று இயேசு சொல்லியது பைபிளில் பதிவாகி உள்ளது (மத்தேயு 5:17). இருக்கட்டும்.

கிட்டத்தட்ட முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகளே அவர் உயிர் வாழ்ந்தார். அவருடைய ஆளுமை மகத்தானது. மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்த சைமன் என்பவரை அவர் சென்று அழைத்ததும் உடனேயே, மறுபேச்சு ஏதும் பேசாமல், யோசிக்காமல் வலையைத் தூக்கிப்போட்டுவிட்டு சைமனும் அவர் நண்பரும் இயேசுவோடு போய்விடுகின்றனர் (மத்தேயு 4:20). ஆனால் அப்படிப்பட்ட மகத்தான மனிதரோடு அவர்கள் மொத்தம் எத்தனை பேர் இருந்தனர்? பன்னிரண்டே பேர்கள்தான்! ஆமாம், இரண்டு  சைமன்கள், இரண்டு ஜேம்ஸ்கள், பீட்டர், ஜான், மாத்யூ, ஃபிலிப், பார்த்தலோமியோ, தாமஸ், லெப்பியஸ், ஜூடாஸ். அவ்வளவுதான். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை இயேசு தன் கையால் தொட்டதன்மூலம் மட்டுமே குணப்படுத்தியிருக்கிறார். அவர்கள் நோய்களை நீக்கியுள்ளார்; பார்வையிழந்தவர்களுக்கு பார்வையைக் கொடுத்திருக்கிறார்; பைத்தியம் பிடித்தவர்களை குணப்படுத்தியுள்ளார்; பேய்களை விரட்டியுள்ளார். இவ்வளவு ஏன், செத்தவர்களுக்கும் உயிர்கொடுத்திருக்கிறார். இவ்வளவு பயனையும் பெற்றுக்கொண்ட பெருங்கூட்டம் மொத்தமும் அவரோடு செல்லவில்லை. மேலே சொன்ன பன்னிரண்டு பேர்கள் மட்டும்தான் அவரோடு கடைசிவரை இருந்தனர்.

இதுகூடத்தவறு. கடைசிவரை இருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. யூதர்களின் ராஜா என்று தன்னை ஒருவர் கூறிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு அவர் கைது செய்யப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது அவரோடு அவரது சீடர்கள் ஒருவர்கூட இல்லை! சொல்லப்போனால், அவரை எதிரிகளிடம்  காட்டிக்கொடுத்ததே ஜூடாஸ் என்ற சீடர்தான்! அதுவும் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளுக்காக (மத்தேயு 26:15). மிகவும் மதிக்கப்பட்ட பீட்டர் (சைமன்) என்ற சீடரோ, ”இயேசுவா? அப்படி ஒருவரை யாரென்றே எனக்குத் தெரியாது” என்று மூன்றுமுறை பொய்யுரைத்தார். சேவல் கூவுமுன் நீ என்னை மூன்றுமுறை மறுதலிப்பாய் என்பதும் இயேசுவின் தீர்க்கதரிசனமே (மத்தேயு 26:34)!

தனது விதியும் கதியும் என்னாகப்போகிறது என்று நன்கு தெரிந்தே இயேசு நடந்துகொண்டார். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு மனமுடைந்த ஜுடாஸ் அந்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டான். பீட்டர் தன் அச்சத்தை எண்ணி வெட்கி அழுதார்.

ஆனாலும் எப்படிப்பட்ட உயர்ந்த அந்தஸ்தை இயேசு அவர்களுக்கு வழங்கினார் தெரியுமா? உங்களை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் என்னை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாவார்கள். என்னை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் என்னை அனுப்பிய இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாவார்கள் என்று கூறினார் (மத்தேயு 10:40).

ஆனால் எப்படிப்பட சூழ்நிலையில் இயேசுவை அவர்கள் கைவிட்டார்கள் தெரியுமா? இயேசுவின் புனித முகத்தில் எதிரிகள் காறித்துப்பினார்கள். சபிக்கப்பட்ட தங்கள் கைகளால் அவரை அடித்தார்கள். கூர்மையான முனைகள் கொண்ட இரும்பு வளையங்களை வைத்து அவர் உடலைக் குத்திக் கிழித்துப்பார்த்தார்கள். சாட்டையால் அடித்தார்கள். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத துன்பங்களை அவர் அனுபவித்தபோது உயிருக்கும் உடல் வேதனைக்கும் பயந்த அவரது கோழை சீடர்கள் அனைவரும் ஓடி ஒளிந்துகொண்டார்கள். ஜான் (யோவான்) என்ற ஒரு சீடர் மட்டும் இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. அவர் இருந்திருந்தாலும் அவர் சாட்சியாக மட்டுமே இருந்தார் என்று  புரிந்துகொள்ளலாம். இயேசுவுக்கு உதவக்கூடிய, அவரைத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடிய நிலையில் அங்கே யாருமே இல்லை.

ரத்தம் ஓடிவழிய சிலுவையில் இயேசு தொங்கிக்கொண்டிருந்தபோது கீழே வேதனையோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், அவருக்கான இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்யக் காத்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் மூன்று  பேர்தான். அம்மூவரும் பெண்கள்! மூன்று மேரிகள். மேரி மேக்டலீன். ஜேம்ஸ் என்பவருடைய தாயான மேரி. இயேசுவின் தாயார் மேரி. உலகின் ஆகப்பெரிய மார்க்கமாக வளர்ந்திருக்கும் கிறிஸ்தவத்தை ஸ்தாபித்தவர் என்று சொல்லப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை வரலாற்றின் இறுதிக்காட்சி இதுதான்.

PKM-2.3காட்சி 2

மார்ச் 19, கிபி 625ம் ஆண்டு. மதினாவின் வடக்குப் பகுதியில் ஒரு மலை இருந்தது. 3533 அடி உயரம் கொண்ட அந்த மலையின் பெயர் உஹது மலை. அந்த மலை இருந்த பகுதியில்தான் முஸ்லிம்களுக்கும் எதிரிகளாக இருந்த மக்காவின் குறைஷி குலத்தோருக்கும் கடுமையான போர் நடந்தது. உஹதுப் போர் என்று அது அறியப்படுகிறது. அதில் முஸ்லிம்களுக்கு வெற்றிகிடைத்துவிட்டது என்று சொல்லும் அளவுக்கு போரின் போக்கு இருந்த ஒரு கணத்தில் போர்ப்பொருள்கள் மீது ஏற்பட்ட ஆசையால் இறுதித்தூதரின் உத்தரவுகளை அலட்சியப்படுத்தியதால் முஸ்லிம்களுக்கு பெரும் நாசம் ஏற்பட்டது. இஸ்லாமிய வரலாற்றில் நடந்த மிகமுக்கியமான இரண்டாவது யுத்தம் அது. அதில் முஸ்லிம்கள் தோல்வியடையவில்லை என்றாலும் வெற்றியும் அடையவில்லை. எதிரிக் குறைஷிகள் நிலையும் கிட்டத்தட்ட அதுவேதான்.

இவ்வளவுக்கும் எதிரிகள் மூவாயிரம் பேருக்கு மேல் இருந்தனர். நூறு குதிரைகளும், பதினைந்து பெண் ஒட்டகங்களும் அவர்களிடம் இருந்தன. (மூவாயிரம் ஒட்டகங்கள் இருந்ததாக முக்கிய வரலாற்றாசிரியரான ஹைக்கல் கூறுகிறார்). முஸ்லிம்களின் பக்கம் 700 பேர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இறுதித்தூதரின் திட்டப்படி அவர்களுக்குப் பின்பக்கமிருந்த உஹது மலையின் மீதேறி அம்பெய்வதில் தேர்ச்சி பெற்ற ஐம்பது வீரர்கள் நின்றார்கள். எதிரிப் படையை எளிதில் உயரத்திலிருந்து அவர்களால் கண்காணிக்க முடியும். அவர்களுக்குத் தலைவராக அப்துல்லாஹ் இப்னு ஜுபைர் நியமிக்கப்பட்டார். தாம் சொல்லும்வரை அங்கேயே இருக்கும்படியும், முஸ்லிம்களை எதிர்த்து வரும் குதிரைப்படையின் மீது அம்பெறியும்படியும் இறுதித்தூதர் கூறியிருந்தார்கள்.

PKM-2.2சொன்னபடியே எல்லாம் போய்க்கொண்டிருந்தது. முஸ்லிம்களின் அம்பு மழையால் அதிர்ந்துபோய் எதிரிகள் பின்வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் எல்லாம் தலைகீழாக மாறிப்போனது. முஸ்லிம்கள் வெற்றிபெற்றுவிட்டார்கள், போர்ப் பொருள்களை பங்கிட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று எண்ணிய பல அம்பெறி வீரர்கள் இறுதித்தூதரின் உத்தரவை மறந்து, அதை மீறி, கீழே இறங்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தனர். பதினைந்து பேர்கள் மட்டுமே உத்தரவை மீறாமல் மலை மீதே இருந்தனர். (பத்து பேர்தான் என்கிறார் ஹைக்கல்).

எதிரிக்குழாமில் புகழ்பெற்ற வீரர் காலித் இப்னு வலீத் இருந்தார். அவர் அப்போது முஸ்லிம்களின் எதிரியாக இருந்தார். இதுதான் சமயம் என்று ஒரு குழுவுடன் அவர் மலையின் மீதேறி அங்கிருந்தவர்களைக் கொன்றார். எதிரிகளின் வெற்றிக்களிப்புச் சப்தம் விண்ணைப் பிளந்தது. சூழ்நிலை தலைகீழாக மாறிப்போனது. முஸ்லிம்கள் சுற்றி வளைக்கப்பட்டார்கள்.

இதற்கிடையில் முஹம்மது கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்று யாரோ ஒரு குறைஷி கத்த, இறுதித்தூதர் இறந்துவிட்டார் என்ற தவறான செய்தி பரவியது. அது முஸ்லிம்களை தைரியமிழக்கச் செய்தது. செத்திருந்தாலும் பரவாயில்லை, அவரது உடலையாவது காயப்படுத்த வேண்டும் என்று ஆவேசம் கொண்ட சிலர் இறுதித்தூதர் இருந்த இடம்தேடி வந்தார்கள்.

தோழர்களின்றி தனிமைப்படுத்தப்பட்டு இறுதித்தூதர் நின்றிருந்ததை எதிரிகள் கண்டுகொண்டார்கள். அதுதான் தக்க சமயம் என்று ஒட்டுமொத்தாகச் சேர்ந்து தாக்க முடிவு செய்தார்கள். சிலர் தங்கள் வாள்களால் இறுதித்தூதரின் நெற்றியில் அடித்தார்கள். உத்பா இப்னு அபூ வக்காஸ் என்பவன் ஒரு கல்லை எடுத்து இறுதித்தூதரைக் குறிபார்த்து எறிந்தான். அதைக் கல் என்று சொல்லமுடியாது. ஒரு சிறுபாறை என்று சொல்லுமளவுக்கு அது இருந்தது.  அது வந்துவிழுந்த வேகத்தில் இறுதித்தூதரின் தலைக்கவசத்தின் இரண்டு கொக்கிகள் அவர்கள் கன்னத்தினுள் சென்று புதைந்து கொண்டன. அபூ உபைதா இப்னு அல் ஜர்ரா என்ற தோழர்தான் தன் பற்களால் இறுதித்தூதரின் கன்னத்தில் பதிந்திருந்த வளையங்களை வெளியில் எடுத்தார். அந்த முயற்சியில் அவரது முன்பற்கள் இரண்டு கழன்று விழுந்தன.

அந்தப் பாறைத்துண்டால் பட்ட அடியின் உக்கிரத்தால்தான் இறுதித்தூதரின் முன் பல்லொன்று உடைந்தது. அவர்கள் பக்கவாட்டில் கீழே விழுந்தார்கள். எழ முயன்றபோது மறுபடியும் விழுந்தார்கள். இந்த முறை முஸ்லிம்களுக்காக அபூ அமீர் என்பவன் வெட்டி வைத்திருந்த குழியினுள் விழுந்தார்கள். உடனே ஓடிச்சென்று அலீயும் தல்ஹா இப்னு உபைதுல்லாஹ் என்பவரும்தான் இறுதித்தூதரைக் கைகொடுத்து தூக்கி வெளியே கொண்டுவந்தனர். இறுதித்தூதரின் உதடுகளும் கன்னத்தின் மேற்பகுதியும் காயம்பட்டிருந்தன. அவர்களது நெற்றியில் ஆழமான வெட்டு விழுந்து முகத்திலிருந்து ரத்தம் வழிந்து கீழ் நோக்கி ஓடியது. கீழே விழுந்ததால் முட்டியிலும் அடிபட்டு ரத்தம் வந்துகொண்டிருந்தது. அவர்களது ஒரு கண்கூட கொஞ்சம் வெளியே வந்துவிட்டிருந்தது. அதை தன் கைகளால் உள்ளே தள்ளிவிட்டு மீண்டும் பொருத்திக்கொண்டார்கள்!

ஆனால் தனியாகவிடப்பட்ட அந்த கொஞ்சநேரத்திலும் மிகுந்த வீரத்துடனும் விவேகத்துடனும் இறுதித்தூதர் எதிரிகளை எதிர்கொண்டார்கள். உபை இப்னு கலஃப் என்பவன் ஈட்டி கொண்டு அவர்களைக் குத்திக்கொல்ல வந்தான். அவனது ஈட்டியைப் பிடுங்கி அவனையே அவர்கள் குத்தினார்கள். வீரத்துக்கும் முன்மாதிரியாக அவர்கள் திகழ்ந்தார்கள்.

உஹதுப்போர் தொடங்குவதற்குமுன் எதிரிகள் மதினாவுக்கு வெளியேஇருந்த நீர்நிலையில் முகாமிட்டிருந்தார்கள். முஸ்லிம்கள் யாரும் மதினாவை விட்டு வெளியே சென்று போரிடுவதை இறுதித்தூதர் விரும்பவில்லை. எதிரிகள் உள்ளே வந்தால் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றுதான் முதலில் இருந்தார்கள். ஆனால் போரிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்ட சிலரின் வற்புறுத்தலால் வீட்டுக்குள் சென்று கவச ஆடைகளை அணிந்து கொண்டார்கள். ஆனான் பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்ட தோழர்கள், ‘உங்கள் விருப்பத்துக்கு எதிராக எங்கள் விருப்பத்தை உங்கள்மீது திணித்துவிட்டோம். நீங்கள் விரும்பினால், இங்கேயே இருக்கலாம், எதிரிகள் உள்ளே வந்தால் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என்று சொன்னார்கள். ஆனால் அதற்கு இறுதித்தூதர் சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா?   ”கவச ஆடை அணிந்த பிறகு போர் செய்யாமல் வீட்டுக்குள் போவது ஒரு தீர்க்கதரிசிக்கு அழகல்ல”!

கொஞ்சநேரத்தில் எல்லாம் நடந்துமுடிந்துவிட்டிருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்திருந்தால் இறுதித்தூதரின் உயிருக்கே ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.  ஏன்?

அங்கிருந்த மதினா முஸ்லிம்களான அன்சாரிகளில் ஐந்துபேர் ஓடி வந்தார்கள். இறுதித்தூதரைச்சுற்றி அரணாக, கவசம்போல நின்றுகொண்டார்கள். எதிரிகளின் அம்புகளாலும் ஈட்டிகளாலும் குத்தப்பட்டு அந்த ஐந்து பேரும் உயிரை இழந்தார்கள். ஜியாத் அல்லது உமாரா என்ற அன்சாரி மட்டும் கடைசிவரை போராடிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் இறுதியில் அவரும் இறுதித்தூதரின் காலடியில் தன் முகத்தை வைத்த வண்ணம் உயிரை விட்டார். அபூ துஜானா என்ற தோழர் ஓடி வந்து இறுதித்தூதருக்கு எதிரில் ஒரு கவசம்போல நின்றுகொண்டு எதிரிகளுக்கு தன் முதுகைக்காட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரும் தன் இன்னுயிரை இழந்தார் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா?

முஸ்லிம் வீரர்களுக்கு தண்ணீர் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த உம்மு உமாரா அல் அன்சாரிய்யா என்ற பெண்மணிகூட தன் வாளை உருவிய வண்ணம் இறுதித்தூதரின் அருகில் பாதுகாப்புக்கு நின்றுகொண்டிருந்தார். பல அம்புகளை எதிரிகள்மீது விட்டு அவரும் காயம்பட்டார்! அலீ கொண்டுவந்து கொடுத்த தண்ணீரால் முகத்திலிருந்த ரத்தத்தை இறுதித்தூதர் கழுவிக்கொண்டார்கள்.

யுத்தம் முடிந்து முஸ்லிம்கள் மதினா திரும்பினர். உன் தந்தையும் சகோதரரும் கணவரும் போரில் இறந்துவிட்டனர் என்று பனூ தீனார் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அன்சாரிப் பெண்மணியிடம் சொல்லப்பட்டது. அதற்கு அவர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா?               ”இறுதித்தூதருக்கு என்னானது?” என்று மட்டுமே கேட்டார்! அவர்கள் நலமுடன் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னவுடன் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தினார்! நேரில் சென்று  இறுதித்தூதர் உயிருடன் இருப்பதைப் பார்த்து ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டார்!

உங்கள் தாய் தந்தையருக்கும் மேலாக நீங்கள் என்னை நேசிக்கவேண்டும் என்று இயேசுவும் கூறினார் (மத்தேயு 10:37). ஆனால் அவர் விஷயத்தில் நடந்தது என்ன? அருள்பாலிக்கப்பட்ட சீடர்களில் ஒருவர்கூட அவர் துன்பத்தில் பங்கெடுக்க விரும்பவில்லை. ஓடி ஒளிந்துகொண்டார்கள். ஆனால் இறுதித்தூதர் விஷயத்தில் தோழர்கள் தங்கள் உயிரையே கொடுத்தார்கள். பெற்ற தாய், தந்தையரைவிட அதிகமாக இன்னொரு மனிதரை நேசிப்பது சாத்தியம் என்பதை நிரூபித்தார்கள்.

அப்படியானால் முஹம்மது நபி என்ற அந்த மகாஆளுமை எப்படிப்பட்டதாக இருந்திருக்கும்! கற்பனை செய்துகூட பார்க்க முடியவில்லை. ”முஹம்மது அவர்களை முதன்முறை பார்ப்பவர்களுக்கு அச்சம் ஏற்படும். ஆனால் அவரோடு பழகியவர்களுக்கு அவர் மீது அளப்பரிய அன்பு ஏற்படும்” என்று அடித்துக் கூறுகிறார் வரலாற்று ஆசிரியர் ஹைக்கல்.

PKM-2.1இயேசுவுக்கும் அவரைப் பின்பற்றியவர்களுக்கும் இடையிலான உறவு குரு சீடருக்கான உறவாகத்தான் இருந்தது. குரு எப்போதுமே சீடருக்கு இணையானவரில்லை. குரு மேலே. சீடர் கீழே. இதுதான் குரு சீடர் உறவின் அடிப்படை. ஆனால் இறுதித்தூதர் தன்னைப் பின்பற்றியவர்களை எப்போதுமே தனக்குக் கீழானவர்களாக எண்ணியதே இல்லை. சொல்லில்கூட அவர்கள் அதை உணர்த்தினார்கள். அனைவரையும் ’தோழர்கள்’ (சஹாபா) என்றே குறிப்பிட்டார்கள்! சமத்துவத்தின் அடிப்படை அது. இஸ்லாம் ஏன் உலகளாவப் பரவாது?

உயிரைவிட மேலாக மதிக்கப்படுகிற ஒரு மனிதர் இந்த உலகில் உண்டென்றால் அது இறுதித்தூதர் முஹம்மதாக மட்டுமே இருக்கமுடியும். அவர்களின் வாழ்க்கை அப்படிப்பட்ட முன்மாதிரியாக இருந்தது. அந்த அழகிய முன்மாதிரியைப் பார்த்துத்தான் மக்கள் இஸ்லாத்தின்பால் இழுக்கப்பட்டார்கள். உண்மையின்பால் ஓடிவந்தார்கள். ஓரிறைக்குடையின்கீழ் ஒதுங்கினார்கள்.

அந்த அழகிய முன்மாதிரிதான் எப்படிப்பட்டது? கொஞ்சம் பார்க்கலாமா?

==========

Advertisements
This entry was posted in Articles /கட்டுரை. Bookmark the permalink.

2 Responses to புறாக்கள் கட்டிய மாளிகை 02 – உள்ளும் புறமும்

  1. Nagore kavi says:

    Wow… Super…!

  2. ahamed ali says:

    ஆஹா.. என்னே ஒரு அற்புதமான தெளிவான கட்டுரை!
    நிகழ்வுகளின் ஒப்பீடும், நிஜங்களின் அளவீடும் அதி அருமை
    தெளிந்த நீரோடை போல் ஒட்டமெடுத்து இதயத்தை இதமாய் கழுவிச் செல்கிறது கட்டுரை வரிகள்…
    தொடர்ச்சிக்கு காத்திருக்கிறேன் சார்!

    வாழ்த்துக்கள்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s