புறாக்கள் கட்டிய மாளிகை 06 & 07

06 – அவர் எப்படிப்பட்டவர்?

Samanilai Sept 2015 Coverபெற்றோரா எஜமானா?

இறுதித்தூதரின் குணாம்சத்தை அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதத்திலிருந்தும் புரிந்துகொள்ளலாம். மற்றவர்கள் அவர்கள்மீது கொண்டிருந்த மரியாதையை வைத்தும் புரிந்துகொள்ளலாம். அப்படிப்பட்ட ஒரு முக்கியமான நிகழ்வை இப்போது பார்க்கலாம்.

உலகம் முழுவதும் எல்லா கலாச்சாரங்களிலும் அடிமைகளை வைத்திருக்கும் பழக்கமிருந்தது. கிமு 8000 ஆண்டிலேயே அடிமைகள் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அமெரிக்காவில் கருப்பினத்தவர் அடிமைகளாகவும் வீட்டு வேலைக்காரர்களாகவும் இருந்தனர். 1863ம் ஆண்டு Emancipation Proclamation என்ற ஒரு விடுதலை உத்தரவு மூலம் அடிமைத்தளையை நீக்கிவிட்டாரே என்ற கோபத்தில்தானே ஆப்ரஹாம் லிங்கன் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்! லிங்கன் எவ்வளவு பெரிய காரியம் செய்தார் என்று புரிந்துகொள்ளவேண்டுமென்றால் அமெரிக்காவில் அடிமைகள் நடத்தப்பட்ட விதம் குறித்து நாம் கொஞ்சமாவது தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

மிகமிகச் சிறிய தவறுகளுக்காக அமெரிக்க அடிமைகளுக்குக் கொடூரமான தண்டனைகள் கொடுக்கப்பட்டன. அவற்றில் ஒன்றுக்குப் பெயர் லின்ச்சிங் (Lynching). அற்பமான ஒரு காரணத்திற்காக அடிமை ஒருவனை அல்லது ஒருத்தியை எல்லோரும் பார்க்கும்படியாக மரத்தில் தூக்கிலிடுவது! அதுதான் ’லின்ச்சிங்’! இப்படித்தான் உலகம் முழுவதும் இருந்திருக்கிறது. அரேபியாவிலும் இப்படித்தான் இருந்தது. பிலால் போன்ற அடிமைத் தோழர்கள் பட்ட கஷ்டம் எழுத்தில் வடிக்க முடியாதது. மக்காவில் யூதர்களும், கிறிஸ்தவர்களும், அபிசீனியர்களும் அடிமைகளாகவே பெரும்பாலும் இருந்தார்கள் என்கிறார் வரலாற்று ஆசிரியர் ஹைகல்.

போர்க்கைதிகளாகக் கிடைப்பவர்களை விலைக்கு வாங்கி கடினமான வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதற்காக அடிமைகளாக வைத்துக்கொள்ளும் பழக்கம் அரேபியாவில் இருந்தது. அப்படி ஒரு அடிமையாக பல பேரிடம் விற்கப்பட்டு, கடைசியில் அன்னை கதீஜாவிடம் வந்து சேர்ந்த ஒருவரின் பெயர் ஜைத். கதீஜா பெருமானாரின் மனைவியானதால் அவரது அடிமை பெருமானாருக்கும் அடிமையாக ஊழியம் செய்து வந்தார்.

ஏற்கனவே பெருமானாரின் காசிம், அப்துல்லாஹ் ஆகிய இரண்டு ஆண் குழந்தைகளும் பிறந்த கொஞ்ச நாளிலேயே இறந்து போனதால், நான்கு பெண் குழந்தைகள் மட்டுமே இருந்தனர். (நபித்துவம் அருளப்படுவதற்கு முந்திய காலகட்டத்திலேயே இந்த இரண்டு பிள்ளைகளும் இறந்துபோயினர். மூன்றாவது ஆண் குழந்தையாகிய இப்ராஹீம் என்பவர் மட்டுமே இஸ்லாத்தின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் இறந்துபோனார்).  பெண் குழந்தைகளை உயிரோடு புதைக்கும் சமுதாயத்தில் ஆண் குழந்தைகளுக்கு எவ்வளவு மதிப்பிருந்திருக்கும் என்று யூகிக்கலாம். அந்த காலகட்டத்தில்தான் ஜைத் இப்னு ஹாரிதா என்பவர் அடிமைச் சந்தையில் விலைக்கு இருந்ததை பெருமானார் பார்த்தார்கள் என்றும், தன் மனைவி கதீஜாவிடம் சொல்லி உடனே அவரை வாங்கி, வாங்கிய உடனேயே விடுதலை செய்து, தன் மகனாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்றும் கூறுகிறார் வரலாற்று ஆசிரியர் ஹைகல்.

பெருமானார் ஜைதை எப்படி நடத்தினார்கள்? இதைத் தெரிந்துகொள்ள ஜைத் எடுத்த ஒரு முக்கியமான முடிவைப் பற்றி நாம் தெரிந்துகொள்ளவேண்டியுள்ளது. ஜைத் பெருமானாரிடம்  இருப்பதை அறிந்த ஜைதின் பெற்றோர்கள் பெருமானாரிடம் வந்து தம் மகனை ஒப்படைத்துவிடும்படியும் அதற்குரிய பணத்தைக் கொடுத்துவிடுவதாகவும் கூறினார்கள். அதற்கு பெருமானார், “ஜைதின் விருப்பத்துக்கு விட்டுவிடுங்கள். அவர் உங்களோடு வர சம்மதித்தால் அழைத்துச் செல்லுங்கள். அதற்காக நீங்கள் பணம் எதுவும் கொடுக்கவேண்டாம். ஆனால் அவர் எங்களோடே இருக்க விரும்பினால் அவரை விட்டுவிட்டுச் செல்லுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

இது ரொம்ப வித்தியாசமானதொரு நிபந்தனையாகும். எந்த அடிமையும் தன் பெற்றோரோடு இருக்கவும், சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கவும்தான் விரும்புவார். ஆனால் ஜைத் தனக்கு பெற்றோரோடு போக இஷ்டமில்லை, பெருமனாரோடே  இருந்து கொள்கிறேன் என்று கூறினார்!

இது ஒரு வரலாற்றுப் புதுமை. இந்தப் புதுமையின் பின்னால் இருப்பது பெற்றோரை மிகைத்த அன்பும் பரிவுமாகும்.  இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டிய முக்கியமான விஷயம் இதுதான். பெருமானார் எவ்வளவு அன்பாக ஜைத் என்ற அடிமையை நடத்தியிருந்தால் அந்த அடிமை அப்படிக்கூறியிருப்பார்? யோசியுங்கள். ’லின்ச்சிங்’ என்ற பெயரால் காலதாமதாக ஒரு அடிமை வந்தால்கூட அவரைக்கொன்று போட்டது அமெரிக்க சமுதாயம். முஸ்லிமானார் என்பதற்காக ஒரு வயதான அம்மாவின் பெண் குறியில் ஈட்டியால் குத்திக்கொன்றது அரேபிய சமுதாயம். ஆனால் தன் பெற்றோர் வந்து அழைத்தும் அவர்களோடு போக விருப்பமில்லை, தன் எஜமானரோடே தங்கிவிடுகிறேன் என்று ஒரு அடிமை சொன்னாரென்றால் அந்த எஜமானர் எப்படிப்பட்ட அன்பின் இருப்பிடமாக இருந்திருப்பார் என்று கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.

அன்றிலிருந்து ஜைது அடிமைத்தளையிலிருந்து பகிரங்கமாக விடுதலை செய்யப்பட்டார். அதுமட்டுமல்ல, பெருமானாரின் அறிவிப்பின் பேரில் முஹம்மதின் மகன் ஜைது (ஜைத் இப்னு முஹம்மத்) என்றே அவர் அழைக்கப்பட்டார். அறியப்பட்டார்.

அடிமைகளைக்கூட தன் பிள்ளைகளாகப் பார்த்துக்கொண்ட ஆளுமை இறுதித்தூதருடையது. இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதர் எடுத்துரைத்த மார்க்கம் எப்படிப் பரவியிருக்கும்? யோசித்துப்பார்க்க வேண்டும்.

பொறுமையும் சகிப்புத்தன்மையும்

PKM 6.0அபூ லஹப். இவர் பெருமானாரின் நெருங்கிய உறவினர். அப்துல் முத்தலிபுக்குப் பிறந்தவர். பெருமானாருக்கு பெரிய தந்தையார் முறை. ஆனால் இஸ்லாத்துக்கும் பெருமானாருக்கும் பிரதான எதிரிகளாக இருந்தவர்களில் இவர் முக்கியமானவர். நெருங்கிய உறவினர்களை இஸ்லாத்துக்கு அழைக்கச் சொல்லி இறைவனின் உத்தரவு வந்தபோது (திருமறை 26:214) ஒரு மலையின் மீது ஏறி பெருமானார் தன் உறவினர்களையெல்லாம் அழைத்து இஸ்லாத்தை முதன் முறையாக எடுத்துரைத்தார்கள். ஆனால் அதற்கு அபூலஹப், “இதற்குத்தான் அழைத்தாயா? நீ நாசமாய்ப் போக” என்று கூறினார். அதுமட்டுமா? பெருமானாரை குதிகாலில் ரத்தம் வருமளவுக்குக் கல்லால் அடித்தவர்களில் அவரும் ஒருவர்.

அவருடைய மனைவியும் அவருக்குச் சளைத்தவரல்ல. முட்களையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்துக்கட்டி பெருமானார் வரும் பாதையில் போட்டுவைப்பார்.

இன்னொரு முக்கியமான எதிரி அபூ ஜஹ்ல். அபூஜஹ்லின் உத்தரவின் பேரில் உக்பா என்பவன் பெருமானார் க’அபாவில் தொழுது கொண்டிருந்தபோது அவர்கள் முதுகில் ஒட்டகத்தின் குடல்களைப் போட்டான். எழமுடியாமல் பெருமானார் அப்படியே இருக்க, எதிரிகள் சிரித்துக்கொண்டிருக்க, பெருமனாரின் மகளார் ஃபாத்திமா வந்துதான் அதை எடுத்தார்கள்.

இன்னொரு முறை பெருமானார் தொழுதுகொண்டிருந்தபோது இதே உக்பா பெருமானாரின் கழுத்தில் துணியைப் போட்டு இறுக்கினான். அபூபக்கர் அவர்கள் வந்துதான் உக்பாவைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு பெருமானாரைக் காப்பாற்றினார்கள்.

இன்னொரு முறை அதே உக்பா பெருமானாரோடு வம்புச்சண்டைக்கு வந்து அசிங்கமாகப் பேசி அவர்கள் சட்டையைக் கிழித்தான். முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தான். (ஆனால் எச்சில் பெருமானார் முகத்தில் படவில்லை. பெருமானாரின் கண்ணியத்தைக் காக்கும் பொறுப்பை இறைவன் எடுத்துக்கொண்டான்).

இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் தனக்கு நடந்தபோதெல்லாம் பெருமானார் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டவில்லை. திட்டியவனை திருப்பித் திட்டவில்லை. அடித்தவனைத் திருப்பி அடிக்கவில்லை. பொறுமையை மட்டுமே கடைப்பிடித்தார்கள்.

அனைவரும் சமம்

PKM 6.2ஒரு முறை பெருமானார் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு சடலம் அவ்வழியாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. உடனே மரியாதைக்காக அவர்கள் எழுந்து நின்றார்கள். “அது ஒரு யூதருடைய உடல்” என்று தோழர்கள் சொன்னார்கள். நீங்கள் எழுந்திருக்க வேண்டியதில்லை, நாம் எழுந்துநின்று மரியாதை கொடுக்கும் அளவுக்கான இறப்பு அல்ல இது என்று அதற்கு அர்த்தம். ஆனால் பெருமானார் என்ன பதில் சொன்னார்கள் தெரியுமா? “அதற்குள் இருந்த உயிரும் இறைவன் கொடுத்ததுதானே!” என்று சொன்னார்கள்!

மரணத்திற்கு அப்பாலும் ஒட்டிக் கொள்ளுகிற சாதி அவலத்தை உயிரோடு இருக்கிறபோதே துடைத்தெறிந்து விடுகிற ஒரே சமயம் இஸ்லாம்தான்.” என்று வலம்புரிஜான் எழுதியதன் அர்த்தம் இப்போது புரிந்திருக்கும் (இஸ்லாம்:மண்ணுக்கேற்ற மார்க்கம், பக்கங்கள் 143 – 146).

மன்னிப்பு

PKM 6.3மன்னிப்பு என்ற குணம் மிகவும் உயர்வானது. அது இந்த உலகில் வாழ்ந்த எல்லாப் பெரியவர்களிடமும் இருந்துள்ளது. ஆனால் இறுதித்தூதரிடம் அது வெளிப்பட்ட விதத்தைவிட சிறப்பாக வேறு யாரிடமும் வெளிப்படவில்லை.

இஸ்லாமிய மார்க்கத்தை எடுத்துரைத்தார்கள் என்பதற்காக தாயிஃப் நகர மக்கள் பெருமானாரைக் கற்களால் அடித்துக் காயப்படுத்தி, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட விரட்டினார்கள். இறுதித்தூதரைக் கேலி செய்தார்கள். தாயிஃப் நகரத்தில் செல்வமும் செல்வாக்கும் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தில் இருந்த மூன்று சகோதரர்களிடம் இறுதித்தூதர் இஸ்லாத்தை எடுத்துரைத்தபோது அச்சகோதரர்கள் அவமதித்துப் பேசினார்கள்.

“இறைவன் உம்மை நபியாக அனுப்பியிருந்தால் அது க’அபாவுக்கே அவமானமாகும்” என்றான் ஒருவன்.

“நபியாக அனுப்புவதற்கு இறைவனுக்கு உம்மைத்தவிர வேறு யாரும் கிடைக்கவில்லையா?” என்று கேட்டான் இன்னொருவன்.

“நீர் ஒரு நபியாக இருக்கும் பட்சம் உம்மோடு பேசும் தகுதி எனக்கில்லை. நீர் நபியாக இல்லாத பட்சம் என்னோடு பேசும் தகுதி உமக்கில்லை” என்று கிண்டலடித்தான் மூன்றாமவன்.

அந்நகரத்தில் இருந்த காலிகளையும் குழந்தைகளையும் தூண்டிவிட்டு பெருமானாரை அடித்து விரட்டச் செய்தவர்களும் அவர்கள்தான். ஓடிக்களைத்து ஓரிடத்தில் பெருமானார் உட்கார்ந்தால் உடனே காலிகள் அங்குவந்து பெருமானாரை உட்கார விடாமல் தூக்கி நிறுத்துவார்கள். வேதனைகளை சகித்துக்கொண்டு மீண்டும் நடந்தால் கல்லடியும் வசவுகளும் தொடரும்.

இப்படியெல்லாம் செய்தபோதுகூட, அந்த மக்களுக்கு எதிராக பெருமானார் எதுவும் சொல்லவில்லை. இறைவனிடம் எந்த ஒரு முறையீடும் செய்யவில்லை. ஒரு சாபமோ, ஒரு வசவோ கூட அவர்கள் வாயிலிருந்து வெளிவரவில்லை. மாறாக, தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களுடைய சந்ததியினர் தன்னுடைய செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்தார்கள். அந்த நம்பிக்கை பொய்க்கவில்லை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.

தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்காக, “இறைவா, இவர்களுக்கு நேர்வழிகாட்டுவாயாக! தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமல் இவர்கள் செய்கிறார்கள்” என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள். இது புனித பைபிள் கூறுவதன்படி, சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது  இயேசு செய்த பிரார்த்தனையை நினைவுபடுத்துவதாக உள்ளது. ஆனால் உன்னிப்பாகப் பார்த்தால் இரண்டுக்கும் இடையில் ஒரு நுட்பமான வித்தியாசம் உள்ளது.

“தந்தையே, இவர்களை மன்னித்துவிடும், தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமல் இவர்கள் செய்கிறார்கள்” என்று இயேசு பிரார்த்தித்தார் என்று பைபிள் கூறுகிறது (ல்யூக் 23:24).

மன்னிப்பு என்பது கடந்த காலத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது. எதிர்காலத்துக்கும் அதற்கும் தொடர்பில்லை. தனக்கிழைக்கப்பட்ட பாவத்தை இறைவன் மன்னிக்கவேண்டும் என்று இயேசு பிரார்த்திக்கிறார். ஆனால் பெருமானார் அம்மக்களுக்கு நேர்வழி காட்டுவாயாக என்று இறைவனிடம் கேட்கிறார்கள். அது எதிர்காலத்தை எண்ணிச்செய்த பிரார்த்தனை. ஏனெனில் அம்மக்களை பெருமானாரே மன்னித்துவிட்டார்கள். கடந்த காலத்தில் செய்த பாவங்களை மன்னிக்காவிட்டால் எதிர்காலத்தில் நேர்வழி பெறுவது எப்படி சாத்தியமாகும்!

கல்லால் எறிந்தொருகால் காயமுறக் கண்டகொடு

பொல்லாப் புலையருக்கும் புத்திவரக் கையேந்தி

அல்லாத் திருச்சமுகம் ஆனதுஆக் கேட்டுவந்த

நல்லாருமைப்போலும் நானிலத்திலுண்டேயோ?

என்று சதாவதானி செய்குத் தம்பிப் பாவலர் ”நாயக மாண்மிய மஞ்சரி”யில் பாடியதுதான் எவ்வளவு பொருத்தமானது!

எதிரிக்காகப் பிரார்த்தனை

அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை என்று ஒருவர் மதினாவில் இருந்தார். அவர் பெயரளவிலே மட்டும் முஸ்லிமாக இருந்தார். உள்ளுக்குள் நயவஞ்சகராகவும் இஸ்லாத்துக்கு எதிரான வேலைகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டும் இருந்தார். ஆனால் அவருக்கும் மரணத்திற்கான நேரம் வந்தது. மரணப்படுக்கையில் இருந்த அவருக்கு அவருடைய வேண்டுகோளுக்கு இணங்க பெருமானார் தங்களது போர்வையை அவரது இறந்த உடலின் மீது போர்த்துவதற்காக அனுப்பி வைத்தார்கள்! அதுமட்டுமல்ல. அவருக்கான ஜனாஸா தொழுகை எனப்படும் இறந்தவருக்கான பிரார்த்தனையையும் அவர்களே முன்னின்று நடத்தப் புறப்பட்டார்கள்!

ஆனால் உமர் அவர்களுக்கு அது பொறுக்கவில்லை. “யா ரஸூலல்லாஹ், அந்த நயவஞ்சகனுக்காகவே தொழுகை நடத்தப்போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். ஆம் என்று பெருமானார் பதில் கூறினார்கள். ஆனால் உமர் விடவில்லை.

“இப்படிப்பட்ட நயவஞ்சகனின் பாவங்களை இறைவன் மன்னிக்கமாட்டான் என்று தெரிந்துமா போகிறீர்கள்?” என்று ஒரு ’டெக்னிக’லான கேள்வியைக் கேட்டார்! ஆனால் பெருமானார் என்ன சொன்னார்கள் தெரியுமா?

“யாருக்காகவும் மன்னிப்புக்கோரி பிரார்த்தனை செய்யும் உரிமை எனக்குண்டு. அதை ஏற்பதோ, மறுப்பதோ இறைவனின் விருப்பமாகும்” என்று பதில் கூறினார்கள்! அதுமட்டுமல்ல. அப்துல்லாஹ் இப்னு உபைக்காக பிரார்த்தனையும் புரிந்தார்கள்.

பகைவருக்கும் உணவு

ஒரு போரில் கைதியாக பிடிபட்ட யமாமா நாட்டின் தலைவர் துமாமாவை தன் வீட்டில் விருந்தாளியாக தங்க வைத்து உபசரித்து அனுப்பியதால் மனம் மாறி அவர் முஸ்லிமான வரலாற்றைப் பார்க்க இருக்கிறோம். அவர் முஸ்லிமாகி தன் நாட்டுக்குச் சென்றவுடன் ஒரு காரியம் செய்தார். மக்காவுக்குத் தன் நாட்டிலிருந்து சென்றுகொண்டிருந்த உணவுப் பொருள்களை நிறுத்திவிட்டார். ஏன்? மக்காவாசிகள் பெருமானாருக்கும் இஸ்லாத்துக்கும் எதிரிகளாக இருந்ததுதான் காரணம். “பெருமானாரை எதிர்ப்பதை நீங்கள் நிறுத்தாவிட்டால் என் நாட்டிலிருந்து உங்களுக்கு ஒரு குண்டுமணி கோதுமைகூடக் கிடைக்காது” என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்.

உணவுப்பொருள்கள் கிடைக்காமல் வாடிய மக்கா வாசிகள் பெருமானாருக்கு இதுபற்றி தூது அனுப்பினார்கள். விஷயம் தெரிந்துகொண்ட பெருமானார் உடனே துமாமாவுக்கு எழுதினார்கள். ”எதிரியாக இருந்தாலும் அவரை நாம் பட்டினி போடக்கூடாது. உணவை மறுக்கக்கூடாது. கட்டாயப்படுத்தி யாரையும் நான் இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைக்கமாட்டேன். மக்காவுக்கான உணவுப்பொருள்களை நிறுத்த வேண்டாம்” என்று செய்தி அனுப்பினார்கள். மீண்டும் உணவுப்பொருள்கள் யமாமாவிலிருந்து மக்காவுக்குச் செல்லத் துவங்கின!

முரட்டுக் கைக்கு மரியாதை

ஒருநாள் பெருமானார் பள்ளிவாசலில் இருந்தபோது ஒரு காட்டரபி அவர்களைப் பார்க்க வந்தார். காட்டரபி என்பவர் நாடோடியாக இருப்பவர். அவர் உடலும் மூளையும் காய்த்துப்போய் இருக்கும். இரக்கம், அன்பு போன்ற சமாச்சாரங்கள் அவர்களுக்குத் தெரியாது. இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ‘அவன் ஒரு காட்டுப்பயல்’ என்று சொல்கிறோமல்லவா, அதற்கு என்ன அர்த்தம்? பண்பாடில்லாத ஆள் என்றுதானே அர்த்தம்? அதைப்போன்றவரைத்தான் காட்டரபி என்ற பதமும் குறிக்கும்.

பெருமானாரைச் சந்தித்த அந்த காட்டரபி கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு விடைபெறும்போது பெருமானாரின் கைகளைப் பிடித்துக் குலுக்கினார். அல்லது கையோடு கை கொஞ்ச நேரம் வைத்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருடைய கை மிகவும் கடினமாகவும் சொரசொரப்பாகவும் இருப்பதை பெருமானார் உணர்ந்தார்கள். ஏன் உங்கள் கை இப்படி இருக்கிறது என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அந்த காட்டரபி,          “பெருமானார் அவர்களே, எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து நான் உடல் உழைப்பால், என் கைகளால் கஷ்டப்பட்டே வாழ்ந்து வருகிறேன். உடலாலும் கைகளாலும் கஷ்டப்பட்டு உழைப்பதைத்தவிர எனக்கு வேறு ஒன்றும் தெரியாது” என்று கூறினார். அது கேட்ட பெருமானார் அவருடைய கைகளை எடுத்து தன் கண்களில் வைத்து ஒற்றிக் கொண்டார்கள்.

அதைப்பார்த்த தோழர்களுக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாக இருந்தது. அந்தக் காட்டரபி சென்றவுடன் ஏன் அப்படிச் செய்தீர்கள், அவர் கையில் அப்படி என்ன சிறப்பு இருந்தது என்று தோழர்கள் வினவினார்கள். அதற்கு பெருமானார், “உழைத்து உழைத்து உரமேறிய புனிதக் கரங்கள் அவை. அதனால்தான் அப்படிச் செய்தேன்” என்று கூறினார்கள்!

இறைவனின் இறுதித்தூதர் செல்வத்துக்கோ, செல்வாக்குக்கோ, அதிகாரத்துக்கோ, அகங்காரத்துக்கோ மரியாதை தரவில்லை. உழைப்புக்கு மரியாதை செய்தார்கள். அதனால்தான் இன்னொரு சமயத்தில் சபையில் வந்து அச்சத்தோடு அமர்ந்திருந்த ஒரு ஏழையை அவர்களே சென்று அணைத்து சபைக்கு அழைத்து வந்து ஆறுதல் சொன்னார்கள். ’நானும் ஏழைதான், காய்ந்த ரொட்டியையும் பேரீச்சம் பழங்களையும் தின்று வாழ்ந்த ஒரு ஏழைத்தாயின் மகன் நான்’ என்றெல்லாம் சொல்லி அவரை ஆதரித்தார்கள். இன்னொரு சமயம், பள்ளிவாசலுக்கு வந்து தொழுது கொண்டே இருந்த ஒரு நபரைவிட காட்டுக்குப் போய் விறகுவெட்டி சம்பாதித்து அதில் தன் குடும்பத்தையும், தொழும் அந்த சகோதரரையும் காப்பாற்றும் இன்னொரு சகோதரரே சிறந்தவர் என்றும், குடும்பத்தின் ஜீவனத்திற்காக நியாயமான வழியில் சம்பாதிப்பதும் வணக்கம் (இபாதத்)தான் என்றும் கூறினார்கள்!

சூரியனா காரணம்?

ஒருமுறை அரேபியாவில் சூரிய கிரகணம் ஏற்பட்டது. சூரியன் மறைந்து இருள் பரவ ஆரம்பித்தது. அரபிகளின் மத்தியில் அச்சம் பரவ ஆரம்பித்தது. மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கிப் போயிருந்த அவர்கள் இந்த இருளுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு மகானின் மறைவுதான் காரணமாக இருக்கும் என்றே கருதினார்கள்.

அந்த நேரத்தில் எரிகிற தீயில் எண்ணெய் வார்ப்பது மாதிரி ஒருவர் சொன்னார். “உங்களுக்குத் தெரியாதா? முஹம்மதுவின் மகன் இப்ராஹீம் இறந்துவிட்டார். அதனால்தான் சூரிய கிரகணம் ஏற்பட்டுவிட்டது” என்று கூறினார்.

அது ஒரு அருமையான வாய்ப்பு பெருமானாருக்கு. அவர்கள் அமைதியாக இருந்திருந்தால்கூடப்போதும். மக்களின் மூட நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்தி தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் சொன்னார்கள்:

“சூரியனும் சந்திரனும் இறைவனது படைப்புகள். அவனது உத்தரவின்படி அவை எழுகின்றன, சுற்றுகின்றன, மறைகின்றன. எந்த மனிதனின் பிறப்புக்காகவோ, இறப்புக்காகவோ அவைகளில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை. எனவே இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளை நீங்கள் கண்டால் இறைவனைத் துதியுங்கள். அவனையே வணங்குங்கள்”!

தானாகவே உருவாகியிருந்த ஒரு வாய்ப்பை தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் குணம் பெருமானாரிடம் இல்லை. அவர்கள் எப்போதும் உண்மையின் பக்கமே நின்றார்கள் என்பதற்கு இந்நிகழ்ச்சி நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

07 — மக்காவில் இஸ்லாம்

சொல்லடிக்கு பதிலாக வில்லடி

Oct 2015 Samanilai Cover’அல்லாஹ்வின் சிங்கம்,’ (அசதுல்லாஹ்) ‘சொர்க்கத்தின் சிங்கம்’ (அசதுல் ஜன்னா) என்றெல்லாம் புகழ்ப்பெயர்கள் கொண்ட ஹம்ஸா இஸ்லாமிய வரலாற்றில் ஓர் இணையில்லாவீரர். பெருமானாருக்கு சிற்றப்பா முறை. (பெருமானாரின் தந்தை அப்துல்லாஹ்வுக்கு ஆமினாவை மணமுடித்த அன்றே பாட்டனார் அப்துல்முத்தலிப் ஹாலா என்ற பெண்ணை மணந்துகொண்டார். அந்த ஹாலாவுக்கும் அப்துல்முத்தலிபுக்கும் பிறந்தவர்தான் ஹம்ஸா! மகனுக்குத் திருமணம் முடித்த அன்றே தந்தையும் ஒரு பெண்ணை மணந்துகொண்ட வரலாறு வினோதமானதும் சுவையானதுமாகும். அந்தக் காலத்தில் எப்படியெல்லாம் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்)!

ஹம்ஸாவுக்கு வேட்டையாட்டும் பழக்கமிருந்தது. வேட்டை முடித்து வீட்டுக்குப் போகுமுன்னர் நேரே க’அபாவுக்கு வந்து அதை இடஞ்சுற்றி மரியாதை செலுத்திவிட்டுச் செல்வது வழக்கம். அப்படி ஒருநாள் அவர் க’அபாவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தபோது ஒரு பெண் மூலமாக அவர் தெரிந்துகொண்ட ஒரு செய்தி அவரை ஆக்ரோஷப்படுத்தியது. அது என்ன செய்தி?

முஹம்மதவர்களை வழியில் சந்தித்த அபூஜஹ்ல் அவர்களைக் கண்டபடி மரியாதைக்குறைவாகப் பேசி அவமதித்தான். அவர்கள்  எடுத்துரைத்துக் கொண்டிருந்த இஸ்லாம் மார்க்கத்தைப் பற்றியும் இழிவாகப் பேசினான். ஆனால் அவனது இழிச்சொற்கள் எதற்கும் எந்த பதிலும் சொல்லாமல் முஹம்மது பொறுமையாகச் சென்றுவிட்டார்கள் என்று அப்பெண்மணி ஹம்ஸாவிடம் கூறினாள்.

தகவலை அறிந்துக்கொண்டதும் ஹம்ஸா ஆக்ரோஷமடைந்தார். தன் அண்ணன் மகன் முஹம்மதை அபூஜஹ்ல் அவமானப்படுத்துவதா? நேராக க’அபாவை நோக்கிச் சென்றார்.. அங்கேதான் அபூஜஹ்ல் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தான். எதிரில் சந்தித்த குறைஷியருக்கு வழக்கம்போல முகமன்கூடச் சொல்லாமல் நேராக அபூஜஹ்ல் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்குச் சென்ற அவர், ”என் மருமகனைச் செய்ததுபோல என்னையும் அவமானப்படுத்தும் துணிச்சல் உனக்கு இருக்கிறதா? நான் அவரது மார்க்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளப்போகிறேன். என்னை உன்னால் என்ன செய்யமுடியும்? என்னை எதிர்க்கும் துணிச்சல் உனக்கு இருக்கிறதா?” என்று கூறியவராக தன் வில்லை எடுத்து ஓங்கி அபூஜஹ்லின் தலையில் அடித்தார். அவர் அடித்த அடியில் அவன் மண்டை ஓடு உடைந்து ரத்தம் வழிந்தோடியது. (நம் உடலிலேயே மிகவும் உறுதியான பாகம் மண்டை ஓடுதானாம். ஒரு டயாமீட்டர் அளவுக்கு அதை காயப்படுத்த ஒரு டன் எடை தேவையாம். அப்படியானால் ஹம்ஸாவின் அடி எப்படிப்பட்டது என்று ஓரளவுக்கு யூகிக்கலாம்).   உடனே அருகிலிருந்த அபூஜஹ்லின் கோத்திரத்தினரான பனூ மக்தூம்களில் சிலர் எழுந்து அபூஜஹ்லின் உதவிக்கு வந்தனர். ஆனால் அபூஜஹ்ல், “நான் அவரது மருமகனை அவமானப்படுத்தினேன். நீங்கள் இவ்விஷயத்தில் ஒன்றும் செய்யவேண்டாம்” என்று கூறி அவர்களை அமைதிப்படுத்தினான். (தாக்கும் சக்தியைப்போல, அரேபியர்களின் தாங்கும் சக்திக்கு அபூஜஹ்ல் நல்ல உதாரணம்).

தன்வசமிருந்த நேர்மையின் பொருட்டு அபூஜஹ்ல் சமாதானமாகப் போனான் என்று சொல்லமுடியாது. ஹம்ஸாவை எதிர்க்கும் துணிச்சல் அவனிடம் இல்லை. ஹம்ஸாவின் உடலுறுதியும் வீரமும் அரேபியர் மத்தியிலே பிரசித்தம். அது தனித்துவம் கொண்டதாக இருந்தது. ஹம்ஸா கொடுத்த கல்லடியைவிட மோசமான வில்லடியின் வேதனை சாகும்வரை அபூஜஹ்லுக்கு இருந்தது. அல்லாஹ்வின் சிங்கத்தின் கோபம் அல்லாஹ்வின் கோபமாக மாறி ஹம்ஸாவை இஸ்லாத்தில் இணைத்தது. இஸ்லாத்துக்குக் கிடைத்த முக்கிய வெற்றிகளில் ஒன்று ஹம்ஸா இஸ்லாத்தில் இணைந்தது. இஸ்லாமிய வரலாற்றில் அவரது பங்கு மிகமிக முக்கியமானது.

பொன்னா, பொருளா, பதவியா?

PKM 7.1கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாளுக்கு நாள் இஸ்லாம் மக்காவில் பரவிக்கொண்டு வருவதைப் பார்த்த உத்பா இப்னு ராபியா என்ற குறைஷித்தலைவர் ஒரு யோசனை சொன்னார். முஹம்மதுவின் தொல்லைகள் தாங்க முடியவில்லை. என்னை அவரிடம் அனுப்புங்கள். நான் பேசி சரிக்கட்டிவிடுகிறேன். பொன்னுக்கும், பொருளுக்கும், பதவிக்கும் ஆசைப்படாத மனிதன் இருக்கமுடியாது என்று பேசி அவர்களைச் சம்மதிக்க வைத்து குறைஷியரின் தூதுவராக பெருமானாரிடம் சென்றார்.

”உங்களுக்கு என்ன தேவை? செல்வமா? குறைஷியரிலேயே ஆகப்பணக்காரராக உங்களை ஆக்குகிறோம். உங்களுக்கு அதிகாரம் வேண்டுமா? உங்களை எங்கள் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். உங்கள் கட்டளைக்கு மாறு செய்யாமல் நடந்துகொள்கிறோம். உங்கள் அனுமதி இல்லாமல் எதுவுமே செய்யமாட்டோம். நீங்கள் மன்னராக ஆசையா? உங்களை எங்களின் மன்னராக முடிசூட்டுகிறோம். ஏதேதோ கனவில் வருகிறது, ஏதேதோ காட்சிகள் தோன்றுகின்றன என்றெல்லாம் சொல்கிறீர்களே, அவற்றால் உங்கள் உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், அதிலிருந்து உங்களை குணப்படுத்த உரிய மருத்துவ ஏற்பாடுகள் செய்கிறோம். உங்களுக்கு என்னவேண்டும் சொல்லுங்கள் மருமகனே”  என்று பல வாய்ப்புகளைக் கொடுத்தார் உத்பா! பெருமானாருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாக குறைஷிகள் கருதினார்கள்!

அதையெல்லாம் கேட்ட பெருமானார், திருமறையின் 32வது அத்தியாயமான சூரா சஜ்தாவிலிருந்து அவருக்கு ஓதிக்காட்டினார்கள். இறைவனைப் பற்றியும் மறுமையைப் பற்றியும், இந்த அகிலம் படைக்கப்பட்டது பற்றியும் பேசிய அவ்வசனங்களைக் கேட்ட உத்பா வெகுவாக ஈர்க்கப்பட்டார். பெருமானாரைப் பைத்தியம் என்று சொல்லாமல் சொல்லிய அவர் குறைஷியரிடம் திரும்பிச்சென்றபோது அவரது முகத்தில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது. ஓ அபுல் வலீத், உமக்கு என்னானது என்று குறைஷியர் உத்பாவைக் கேட்டனர். பெருமானாருக்கு மனநிலை பிறழ்ந்துவிட்டது என்று நினைத்த உத்பா பைத்தியமாகிவிட்டார் என்று குறைஷியர் நினைத்தனர்! ஏனெனில் முஹம்மதை அவர் போக்கிலேயே விட்டுவிடலாம் என்று அவர் குறைஷியருக்கு ஆலோசனை கூறினார்! ஆனாலும் அவர் முஸ்லிமாகவில்லை. பத்ருப் போரில் ஹம்ஸாவால் அவர் கொல்லப்பட்டார்.

எதற்காகவும் ஆசைப்படாமல், எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ளாமல், உண்மையையும் சமாதானத்தையும் மட்டுமே குறிக்கோளாக வைத்து இஸ்லாம் பரவியது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த நிகழ்ச்சியைச் சொன்னேன்.

வழிப்பறிக்கொள்ளையரின் இதயம் கொள்ளை போனது

இஸ்லாம் மெல்ல மெல்ல பரவத்தொடங்கிய மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இஸ்லாத்தை பகிரங்கமாக பிரச்சாரம் செய்யலாம் என்று இறை உத்தரவு வந்தது. அதுவரை குறைவான எண்ணிக்கையிலிருந்த முஸ்லிம்கள் தொழுகையை ரகசியமாகக் கடைப்பிடித்து வந்தனர். மலைகளுக்கு மத்தியிலிருந்த சிறு தங்குமிடங்களுக்குச் சென்று யாரும் பார்க்காத வகையில் தொழுதுவந்தனர்.

அப்படி ஒருநாள் ஆரம்பகால முஸ்லிம்கள் தொழுதுகொண்டிருந்தனர். ச’அத் இப்னு அபூ வக்காஸ் என்ற தோழர் தொழுதுகொண்டிருந்தபோது அங்குவந்த பலதெய்வ வணக்கக்காரர்கள் ச’அதையும் மற்ற முஸ்லிம்களையும் திட்டினர். அதனால் குறைஷிகளுக்கும் அவர்களுக்கும் சண்டை வந்தது. அதில் ஒட்டகத்தின் தாடை எலும்பு ஒன்றால் ஒரு குறைஷியைத் தாக்கினார். அது அந்த குறைஷியை இரண்டாக வெட்டிப்போட்டது என்கிறார் வரலாற்று ஆசிரியர் இப்னு இஸ்ஹாக். இஸ்லாமிய வரலாற்றில் நிகழ்ந்த சிறிய ஆனால் முதல் வன்முறை என்று மார்ட்டின்லிங்க்ஸ் அதைக்குறிப்பிடுகிறார்.

அதன்பின்னர் வன்முறையைத் தவிர்க்கும்படியும் பொறுமையாக இருக்கும்படியும் திருமறை வசனங்கள் அருளப்பட்டன. அதன்படி அனைவரும் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகிவந்தனர். அதன் பலனாக, திருப்பித் தாக்குவதைவிட இறைத்தூதரின் சொல்லுக்காக உயிரைவிடுவதே அவர்களுக்கு உகந்ததாக இருந்தது!

குறைஷிகளும் தொடக்கத்தில் வன்முறையைப் பயன்படுத்தவில்லை. பெருமானார் அவர்களுடைய நம்பிக்கைகுரியவராகவே இருந்தார்கள். அவர் குறிசொல்கிறார், அவர் ஒரு கவிஞர், பித்தன், மந்திரவாதி என்றுதான் சொல்லவும் நினைக்கவும் செய்தார்கள். தங்களது சிலைவணக்கத்துக்கும் அதன் மூலமாகக் கிடைத்துவந்த கண்ணியத்துக்கும், வணிக லாபங்களுக்கும் பெருமானாரால் பெரிய அபாயம் வரும் என்று ஆரம்பத்தில் அவர்கள் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இஸ்லாம் மெல்லமெல்லப் பரவ ஆரம்பித்தபிறகு அவர்களது அஸ்திவாரமே ஆட்டம்  காண ஆரம்பித்தது. முதலுக்கே மோசமாகிவிடும் என்ற நிலை வந்தபிறகுதான் தீவிரமாக யோசிக்க ஆரம்பித்தனர்.

புனித யாத்திரை காலத்தில் பல பிரதேசங்களிலிலிருந்தும் மக்காவுக்கு வரும் பாதைகள் அனைத்திலும் ஆட்களை நிறுத்திவைத்தனர். மக்காவுக்குள் முஹம்மது என்ற மந்திரவாதி இருக்கிறார். அவர் நமது பாரம்பரிய மார்க்கத்தையும் கடவுளரையும் இழித்துப் பேசி உங்களை மயக்கி தன் வழிக்குக் கொண்டுவந்துவிடுவார் என்றெல்லாம் எல்லாரிடமும் சொல்லி எச்சரிக்கை செய்துவந்தனர். அவர்களது அந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை இஸ்லாத்துக்கு மறைமுகமான விளம்பரம்போல செயல்பட்டதுதான் வேடிக்கை!

அப்படித் தகவல் தெரிந்துகொண்டு வந்தவர்களில் ஒருவர்தான் கிஃப்பார் என்ற கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த அபூதர். மக்காவுக்கு வடமேற்குப் பகுதியில் வாழ்ந்துவந்த அவரது கோத்திரத்தினர் பலர் வழிப்பறிக் கொள்ளைக்காரர்களாக இருந்தனர். அபூதர்ரும் அப்படிப்பட்டவராகத்தான் இருந்தார். ஆனாலும் ஆரம்பத்திலிருந்தே அவருக்கு இறைவன் ஒருவன்தான் என்ற உறுதியான எண்ணமிருந்தது.

பெருமானாரின் ஓரிறைப் பிரச்சாரத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் நேராக விசாரித்துக்கொண்டு பெருமானாரின் வீட்டுக்கே வந்துவிட்டார். அப்போது பெருமானார் வெளியில் திண்னைபோன்ற அமைப்பின்மீது படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய அங்கியின் ஒரு முனையால் அவர்களுடைய முகம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. அபூதர் அவர்களை எழுப்பி ”காலை வணக்கம்” என்றார். அதற்கு பதிலாக பெருமானார், “அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்” என்றார்கள்.

ஏதோ சொல்கிறீர்களாமே, எங்கே பாடிக்காட்டுங்கள் என்று அவர் கேட்கவும், நான் கவிஞனல்ல, என்னால் பாடலெல்லாம் சொல்லமுடியாது. நான் ஓரிறைவனின் தூதன். அவன் அருளுகின்ற திருமறையையே நான் எடுத்துரைக்கின்றேன் என்று கூறி திருமறையிலிருந்து சில வசனங்களை ஓதிக்காட்டியவுடன் அங்கேயே கலிமா சொல்லி இஸ்லாத்தை ஏற்றார் அபூதர்.

அதன் பிறகும் கொஞ்ச காலம் அவர் வழிப்பறிக்கொள்ளையராகவே இருந்தாராம். மக்களைக் கொள்ளையடித்த பிறகு, இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் உங்களிடம் கொள்ளையடித்ததையெல்லாம் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகிறேன் என்றும் கூறியுள்ளார்! பிறகு அதையெல்லாம் விட்டுவிட்ட தூய நபித்தோழரானார் என்பது பிந்தைய வரலாறு. அபூதர் மூலமாக அவரது கோத்திரத்தினர் பலர் முஸ்லிமானார்கள்.

செவிகளில் பஞ்சு, இதயத்தில் இஸ்லாம்

PKM 7.2தவ்ஸ் என்ற கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த துஃபைல் என்ற ஒரு கவிஞர் குறைஷிகள் செய்த துர்ப்பிரச்சாரத்தினால் முஹம்மது சொல்வதைக் கேட்கக்கூடாது என்று தன் காதுகளில் பஞ்சை வைத்து அடைத்துக்கொண்டு க’அபாவுக்குச் சென்றார். அங்கே வழக்கம்போல பெருமானார் இஸ்லாத்தை எடுத்துரைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என்னதான் சொல்கிறார் என்று கேட்டுத்தான் பார்க்கலாமே என்று காதுகளைத் திறந்தார் துஃபைல். அதோடு அவர் மனமும் திறந்துகொண்டது. திருமறை வசனங்களைக் கேட்ட அவர் அங்கேயே முஸ்லிமானார். அவர் மூலமாக அவருடைய தந்தையும் மனைவியும் முஸ்லிமானார்கள். ஆனால் அவருடைய கோத்திரத்தினர் முஸ்லிமாகாதிருந்ததை எண்ணி அவர் கோபமடைந்தார். அவர்களைச் சபிக்கும்படி பெருமானாரிடம் கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால் அவர்களுக்கு இறைவனின் வழிகாட்டுதல் கிடைக்கவேண்டும் என்று பெருமானார் பிரார்த்தித்தார்கள். பொறுமையுடன் இஸ்லாத்தை எடுத்துரைக்கும்படி துஃபைலுக்கு பெருமானார் அறிவுரை கூறினார்கள்.

கெட்ட காற்று நல்ல காற்றானது

PKM 7.3மக்காவில் அஸ்த் என்ற கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த திமாத் என்பவர் இருந்தார். ’கெட்ட காற்றின்’ தாக்கத்திலிருந்து அரேபியர்களைப் பாதுகாக்க மந்திரங்களை ஓதி தன் கையால் குணப்படுத்துபவராக அவர் இருந்தார். ‘கெட்ட காற்றால்’ பாதிக்கப்பட்ட பல அரேபியர்கள் அவர் கையால் மந்திரங்கள் சொல்லப்பட்டு குணமடந்தனர். இதில் அவர் கொஞ்சம் பிரபலமாக இருந்தார். ”முஹம்மதுவுக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது” என்று சில குறைஷியர் சொன்னதைக் கேட்டதும், “அவருக்கு ஏதோ கெட்ட காற்று பட்டிருக்கிறது. என் கையால் ஓதிப்பார்த்தால் அவர் நிச்சயம் குணமாகிவிடுவார்” என்று கூறியவராக பெருமானாரைச் சந்தித்து குணப்படுத்த விரைந்தார்! பெருமானாரைப் பார்த்து, தன்னைப்பற்றி எடுத்துரைத்து, வாருங்கள் என்னருகே, நான் உங்களை இறையருளால் குணப்படுத்துவேன் என்று அழைத்தார்.

“அல்ஹம்துலில்லாஹ். அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும். நாங்கள் அவனையே புகழ்கிறோம். அவனிடமே உதவி கோருகிறோம். யாருக்கெல்லாம் அல்லாஹ் நேர்வழி காட்டுகிறானோ அவர்களை யாரும் வழிகெடுக்க முடியாது. யாரையெல்லாம் அல்லாஹ் வழிகெடுத்துவிடுகிறானோ, அவர்கள் யாருக்கும் நம்மால் நேர்வழியை எடுத்துரைக்க முடியாது. அல்லாஹ் ஒருவனே இறைவன். அவனுக்கு இணை துணையில்லை என்பதற்கு நான் சாட்சி கூறுகிறேன்” என்று மூன்று முறை பெருமானார் கூறினார்கள் (இப்னு கதீர்).

”குறிசொல்பவர்கள், மந்திரவாதிகள், கவிஞர்கள் போன்றவர்களின் கூற்றையெல்லாம் நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இதுவரை இதுபோன்ற சிறப்பான சொற்களை நான் கேட்டதில்லை என்று சத்தியம் செய்வேன். உங்கள் கரங்களைக் கொடுங்கள், உங்களை ஏற்று, நான் முஸ்லிமாகிறேன்” என்று பெருமானாரின் கையைப் பிடித்து அவர் முஸ்லிமானார். நபிகள் நாயகத்தை விரட்டவந்த கெட்ட காற்று அவர்கள் சொன்ன சத்தியச் சொற்களைக்கேட்டு அவர்கள்  கரங்களால் நல்ல காற்றானது! பின் அவர் மூலமாக அவர் கோத்திரத்தினரும் முஸ்லிமாயினர்.

உணர்ச்சியா உண்மையா

PKM 7.4எல்லாவிதமான எதிர்ப்புகளையும் மீறி இஸ்லாம் மக்காவிலும் மதினாவிலும் உலகளாவப் பரவியதற்கு பெருமானாரின் அசைக்கமுடியாத மனவுறுதி முக்கியமான காரணமாக இருந்துள்ளது. ஒரு கட்டத்தில் பொறுமையிழந்த குறைஷியர் பெருமானாருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த மரியாதைக்குரிய கோத்திரத்தலைவர் அபூதாலிபிடம் சென்று முறையிட்டனர். பெருமானார் தன் பிரச்சாரத்தை நிறுத்தாவிட்டால் கடுமையான விளைவுகளைச் சந்திக்கநேரிடும் என்று கூறினர். அதுகேட்ட அபூதாலிப்  பெருமானாரை அழைத்து ஓரிறைப் பிரச்சாரத்தை நிறுத்துக்கொள்ளக்கேட்டபோது பெருமானார், “என் வலது கையில் சூரியனையும் இடது கையில் சந்திரனையும் கொடுத்து இக்காரியத்தை நிறுத்தச் சொன்னாலும் நான் செய்யமாட்டேன்” என்று தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் கூறினார்கள். அப்போது அவர்கள் கண்களிலிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது. ஏன்?

இன்று emotional intelligence என்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறோமே அதற்கு முன்னோடியாக பெருமானார் அப்போதே இருந்திருக்கிறார்கள். கொண்ட கொள்கையில் மாறப்போவதில்லை என்பதில் உறுதி, அதேசமயம் தன் பெரிய தந்தையாரை எதிர்த்துப் பேசவேண்டியுள்ளதே என்று கண்ணீர். கண்கள் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்திய அதே நேரத்தில் வார்த்தைகள் அறிவின் தெளிவையும் மன உறுதியையும் வெளிப்படுத்தின. இஸ்லாத்தின் வளர்ச்சியிலும் வெற்றியிலும் அந்த மனஉறுதிக்குப்  பெரும்பங்குண்டு.

மூன்று கேள்விகள்

PKM 7.5பெருமானாரின் புகழும் செல்வாக்கும் விரிவடைவது கண்டு குறைஷியர் கவலையுற்றனர். எப்படியாவது இதைத்தடுக்கவேண்டுமென்று எண்ணினர். யத்ரிப் எனப்பட்ட மதினாவில் யூதர்கள் அதிகமாக வாழ்ந்தனர். அவர்கள் ஓரிறைக்கொள்கையாளர்கள். வேதம் கொடுக்கப்பட்டவர்கள்.  அந்த யூதமத குருமார்களிடம் உதவி கேட்டு ஆட்களை அனுப்பினர் குறைஷியர். முஹம்மதுவிடம் மூன்று கேள்விகள் கேளுங்கள். அக்கேள்விகளுக்கான பதில்கள் யாருக்குமே தெரியாது. அவர் இறைத்தூதராக இருந்தால் மட்டுமே பதில் சொல்லமுடியும் என்று சொல்லி மூன்று கேள்விகளைக் கொடுத்தனர் யூத ரப்பிகள் (குருமார்கள்).

ஒரு கேள்வி குகையில் 300 ஆண்டுகள் தூங்கிய மூன்று குகைத்தோழர்கள் பற்றியது. இன்னொன்று தூரதேசங்களில் படையெடுத்துச்சென்று வென்ற சிக்கந்தர் துல்கர்னைன் பற்றியது. மூன்றாவது ஆன்மா பற்றியது.

பெருமானாரிடம் அக்கே ள்விகள் கேட்கப்பட்டபோது வஹீ வரும் என்ற நம்பிக்கையில் நாளை சொல்கிறேன் என்று கூறிவிட்டார்கள். ஆனால் கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்களுக்கு வஹீ வரவே இல்லை! பின்னர் இறைவசனங்கள் அருளப்பட்டன. இனிமேல் நாளை சொல்கிறேன் என்று சொல்லவேண்டாம், இன்ஷா அல்லாஹ் (இறைவன் நாடினால்) என்று சேர்த்துச்சொல்லவும் என்ற எச்சரிக்கையோடு! (18:24).

அந்த பதில்களால் யூதரப்பிகளோ குறைஷிகளோ மனம்மாறிவிடவில்லை. ஆனால் வேறு பலர் இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர். முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை பெருக அந்த நிகழ்ச்சி உதவியது.

இது ஓர் முக்கியமான வரலாற்றுக் குறிப்பாகும். தனிப்பட்ட ஆசையின் பொருட்டு பெருமானார் எதையும் செய்யவில்லை. தான் இறைவனின் தூதராகவேண்டும், புகழ்பெற வேண்டும், புதிய மார்க்கத்தைப் பரப்பவேண்டும் என்றெல்லாம் நினைத்ததே இல்லை.  துடைக்கப்பட்ட கண்ணாடியைப்போலத்தான் எப்போதுமே அவர்கள் மனம் இருந்தது. இறைவன் அதில் என்ன எழுதினானே அதையே அது காட்டியது. எனவே இஸ்லாத்தின் வளர்ச்சியானது இறைநாட்டப்படியே நடந்தது. தனக்குக்  கொடுக்கப்பட்ட ’அச்சமூட்டி எச்சரிக்கை செய்கின்ற’ பணியை உயிரைவிட மேலாக மதித்து பெருமானார்கள் நிறைவேற்றினார்கள். மற்ற பொறுப்புகளை இறைவன் ஏற்றுக்கொண்டான் என்பதையே இஸ்லாமிய வரலாறு காட்டுகிறது. பரிபூரண இறைநம்பிக்கை பெருமானாரின் ரத்தத்தில் ஊறியது, அது அவர்களின் பாரம்பரிய டி.என்.ஏ.வில் இருந்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஏனெனில் எனக்கு இங்கொரு முக்கியமான நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகிறது.

ஒட்டகமா க’அபாவா?

க’அபாவை இடிக்கப்போகிறேன் என்று எதியோப்பிய கவர்னராக இருந்த அப்ரஹா என்பவன் ஒரு யானைப்படையோடு புறப்பட்டு வந்து மக்காவுக்கு அருகில் முகாமிட்டு அப்துல்முத்தலிபுக்குச் சொந்தமான இருநூறு ஒட்டகங்களைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டு அவரைப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்தான். அவரும் வந்தார். அவரது அழகையும் கம்பீரத்தையும் பார்த்த அப்ரஹா தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து மரியாதை செய்து ஒரு கம்பளத்தின்மீது அவரை அமரச்செய்து தானும் அமர்ந்துகொண்டான். நான் உங்கள் ஆலயத்தை இடிக்க வந்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு என்னவேண்டும் என்று கேட்டான். எனக்கு என் இருநூறு ஒட்டகங்களும் திரும்பவேண்டும் என்று அப்துல் முத்தலிப் கூறினார்.

அந்த பதிலைக்கேட்ட அப்ரஹா அசந்துபோனான். நான் உங்கள் புனித ஆலயமான க’அபாவை இடித்துத் தரைமட்டமாக்க வந்திருக்கிறேன். நீங்களோ உங்கள் ஒட்டகம் பற்றிக் கவலைகொள்கிறீர்களே என்று கேட்டான். அதற்கு அப்துல்முத்தலிப் சொன்னபதில் அற்புதமானது, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அவர் சொன்னார்:

“நான் என் ஒட்டகங்களின் உரிமையாளன். என் கவலை அவைகளை எப்படிக் காப்பற்றுவது என்பதுதான். அதேபோல க’அபாவுக்கும் ஒரு தலைவன் இருக்கிறான். அதைக்காப்பாற்ற வேண்டியது அவன் பொறுப்பு” என்றார்!

”என்னை எதிர்த்து அவன் அதைக்காப்பாற்ற முடியாது” என்றான் அப்ரஹா.

“பார்க்கலாம். இப்போது என் ஒட்டகங்களை என்னிடம் ஒப்படையுங்கள்” என்று கேட்டு வாங்கிச் சென்றார் அப்துல் முத்தலிப்! அப்ரஹா எப்படி அழிந்தான் என்பது நமக்குத் தெரிந்த வரலாறுதான். அப்துல் முத்தலிப் இறைவன் மீது கொண்டிருந்த அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையைத்தான் பெருமானாரிடமும் நாம் காண்கிறோம்.

ஏழைகளும் அடிமைகளும் சொந்தக்காரர்களும்

அபூசலாமா, அபூ உபைதா, உஸ்மான் இப்னு ம’அஜூன், உபைதா இப்னுல் ஹாரித், சயீத் இன்பு ஜைத், குதாமா, கப்பாப், உமைர் என கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்காவில் முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை கூடியது. அபூபக்கர் போன்ற சிலரைத் தவிர மற்றவர்கள் பெரும்பாலும் ஏழைகளாகவும் அம்மார், சுமய்யா, பிலால் போன்ற அடிமைகளாகவும்தான் இருந்தனர். ஆனால் அடிமைகள் மூலமாகவும் பெரிய நன்மைகள் விளைந்தன.

அபூ சலாமாவின் உறவினரான அர்கம் என்பவர் வசதிபடைத்தவர். அவர் பெருமானாரைச் சந்தித்து அவர்கள் முன்னிலையில் இஸ்லாத்தில் இணைந்தார். அதுமட்டுமல்ல. சஃபா குன்றின் அடிவாரத்தில் இருந்த தன் பெரிய வீட்டை இஸ்லாமிய சேவைக்காக அர்ப்பணித்தார். அன்றிலிருந்து அர்கமின் வீடு முஸ்லிம்களுக்கு பாதுகாப்பு அரணாகவும், எதிரிகளின் கண்களில் படாமல் தொழுகையை நிறைவேற்றவும் சந்திப்புகள் நடத்தவும் உதவியது.

பெருமானாரின் அத்தை மகன் பதினைந்து வயதே நிரம்பிய துலைப் அர்கமின் வீட்டில்தான் இஸ்லாத்தில் இணைந்தார். அவரைப் பின்பற்றி அர்வா என்ற அத்தையும் முஸ்லிமானார். அவர் அபூலஹபுக்கும் ஹம்ஸாவுக்கும் உறவு முறையில் சகோதரியாவார்.

அன்னை கதீஜாவின் ஒருவழிச்சகோதரர் நௌஃபலின் மகன் அஸ்வத் என்பவரும் அன்னையின் மருமகன்களில் ஒருவரான ஹகீம் என்பவரின் சகோதரர் காலித் என்பவரும் இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர். அன்னையின் மருமகன் அபுல் ஆஸ் இஸ்லாத்தின் எதிரியாக இருந்தாலும் மகளார் ஜைனப் முஸ்லிமானார். அபூபக்கர் எவ்வளவோ முயன்றும் அவரது மூத்த மகனான அப்துல் க’அபா இஸ்லாத்தில் இணையவில்லை. ஆனால் அவரது மனைவி உம்மு ரூமன், மகன் அப்துல்லாஹ், மகள் அஸ்மா ஆகியோர் முஸ்லிமாயினர். இப்படி ஒரு குடும்பத்துக்குள்ளேயே சிலர் இஸ்லாத்தில் இணைவதும் இன்னும் சிலர் இணையாமலிருப்பதுமாக இருந்தது.

அல்லாஹு அக்பர்

இஸ்லாம் உலகளாவப் பரவ முக்கியக் காரணமாக இருந்தவர் உமர் இப்னு ஹத்தாப் அவர்கள். இஸ்லாமிய ஆட்சியின் இரண்டாம் கலீஃபா. ஆனால் அவர் ஆரம்பத்தில் இஸ்லாத்தின் பரம எதிரிகளில் ஒருவராக இருந்தார். ”இறைவனே, ஹிஷாமுடைய மகன் அபுல் ஹகத்தையோ அல்லது கத்தாபுடைய மகன் உமரையோ இஸ்லாத்தில் இணைத்துவிடுவாயாக” என்று பெருமானார் பிரத்தியேகமாக இறைவனிடம் இறைஞ்சியுள்ளார்கள் என்றால் உமரின் வீரத்தையும் விவேகத்தையும் பற்றி நாம் ஓரளவு யூகிக்க முடியும். அந்த இருவரும் மிகமுக்கியமான தலைவர்களாக இருந்தார்கள்.

அபிசீனியா சென்று அடைக்கலம் தேடிய முஸ்லிம்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பது கேட்டு உமர் வெகுண்டார். வாளை உருவிக்கொண்டு புறப்பட்டார். வழியில் அவரது கோத்திரத்தினரான நுஐம் என்பவரைப் பார்த்தார். அவர் ஏற்கனவே முஸ்லிமாகியிருந்தார். ஆனால் உமருக்கு பயந்து அவர் அதை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.

உமர் கோபமாக வாளுடன் விரைவதைப் பார்த்ததும் எங்கே செல்கிறீர்கள் என்று கேட்டார்.

”குறைஷியரை இரண்டாகப் பிரித்துவிட்ட அந்த முஹம்மதின் உயிரை இந்த வாளினால் எடுக்கப்போகிறேன்” என்று கூறினார் உமர்!

“அதற்கு முன் உம் குடும்பத்தினரைச் சரிசெய்யவேண்டியுள்ளதே” என்று நுஐம் கூறியதும் விஷயம் என்னவென்று உமர் கேட்டார். உங்கள் சகோதரியும் அவர் கணவரும் முஸ்லிமாகிவிட்டனர் என்று நுஐம் கூறியதும் கோபமாக உமர் தங்கையின் வீட்டுக்கு விரைந்து சென்று கதவைத்தட்டினார்.

அப்போது அவரது தங்கை ஃபாத்திமாவுக்கும் கணவர் சயீதுக்கும் கப்பாப் என்பவர் திருமறையை ஓதுவதற்குக் கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். உமர் வந்திருப்பதைத் தெரிந்துகொண்டவுடன் கப்பாப் உயிருக்கு பயந்து உள்ளே ஒளிந்துகொண்டார். உள்ளே சென்ற உமர், “என்ன ஓதிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?” என்று கேட்டார். ஒன்றுமில்லை என்று அவர் தங்கை மழுப்பவும் உமர் அடித்த அடியில் தங்கைக்கு காயம் ஏற்பட்டு ரத்தம் ஓடியது. அதைப்பார்த்த உமர் சாந்தமாகி, ”நான் ஒன்றும் செய்யமாட்டேன், நீங்கள் ஓதிக்கொண்டிருந்த சப்தம் கேட்டது, அது என்ன, அப்படி முஹம்மது என்ன சொல்லிக்கொடுத்திருக்கிறார், நானும் அதைக்கேட்க ஆவலாக உள்ளேன்” என்று சொல்லவும் அவர் தங்கை ஒரு பதிலைச் சொன்னார்.

அந்த பதில் வரலாற்றில் அவ்வளவாகக் கவனிக்கப்படாமல் போய்விட்டது. அப்துல் முத்தலிப் அப்ரஹாவிடம் சொன்ன பதிலைப்போல பல முக்கியமான தகவல்களின் முக்கியத்துவங்கள் இஸ்லாமிய வரலாற்றில் உணரப்படாமலே போய்விட்டன. கவனிக்கப்படாமல் போன அந்த சின்னச்சின்ன பதில்களில் இஸ்லாம் எப்படிப் பரவியது என்ற ரகசியம் மறைந்துள்ளது. அப்படி ஒரு பதிலைத்தான் உமரின் தங்கை ஃபாத்திமா சொன்னார். அது என்ன?

உமர் கேட்டவுடன் குர்’ஆனின் பிரதியை எடுத்து உமரின் கையில் கொடுத்துவிடவில்லை. ”தூய்மையானவர்கள் மட்டுமே இதைத் தொடவேண்டும். நீங்கள் அசுத்தமாக இருக்கிறீர்கள். முதலில் உங்களைத் தூய்மைப் படுத்திக்கொண்டு வாருங்கள்” என்று தங்கை கூறினார்.

இஸ்லாத்தின் பரம எதிரியாக இருந்த வீரர் உமருக்கு நியாயமாக மறுபடியும் கோபம் வந்திருக்கவேண்டும். ஏற்கனவே கொடுத்த அடியில் அந்தப்பெண்ணுக்கு ரத்தம் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நேரத்திலும் அவர் பெருமானார் சொன்னபடி இஸ்லாமிய சட்ட திட்டங்களை மதித்து நடந்துள்ளார். எல்லாக் காலகட்டத்திலும், எந்த சூழ்நிலையிலும், உயிரைவிட இஸ்லாமே முஸ்லிம்களுக்கு மேலாக இருந்துள்ளது என்பதற்கு ஃபாத்திமா சொன்ன பதில் சான்றாக உள்ளது. இறைத்தூதரையும் இஸ்லாத்தையும் உயிரைவிட மேலாக முஸ்லிம்கள் மதித்ததன் காரணமாகவே இஸ்லாம் அழிக்க முடியாத ஒரு மார்க்கமாக இன்றுவரை வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

அவர் சொன்னதுபோலவே உமரும்  தன் கை, கால்கள், முகத்தை நீரால் கழுவி, வளூ செய்ததுபோல, சுத்தம் செய்துகொண்டு வந்தார். அதன்பிறகே அவருக்கு அவர்கள் ஓதிக்கொண்டிருந்த ”தாஹா” என்ற அத்தியாயம் காட்டப்பட்டது.

அதன் வசனங்கள் சிலவற்றை ஓதிய உமர் மனம் மாறினார். திருமறையின் வசனங்கள் இப்படி பலரது மனங்களை ஓரிறையை நோக்கித் திருப்பியுள்ளன. ஏற்கனவே உத்பா, அபூதர், துஃபைல், திமாத் போன்றோருக்கு என்ன நடந்தது என்று பார்த்தோம். குர்’ஆன் ஓர் அற்புதம் என்பதற்கு இவ்வகை நிகழ்ச்சிகளே போதுமான ஆதாரமாக உள்ளது. சத்தியத்தை  நேசிக்கும் எந்த மனிதரையும் சத்தியத்தின் பக்கம் மாற்றும் சக்தி சத்தியத்தின் சொற்களுக்கு உண்டு என்பதை வரலாறு நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அது உமராக இருந்தாலும் சரி, மர்மட்யூக் பிக்தாலாக இருந்தாலும் சரி.

அர்கம் வீட்டுக்குச் சென்ற உமர் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொன்னதும் பெருமானாரே ”அல்லாஹு அக்பர்” என்ற முழக்கத்தை எழுப்பினார்கள் என்றால் உமரின் வருகை இஸ்லாத்து எவ்வளவு தூரம் முக்கியம் என்று புரிந்துகொள்ளவேண்டும். விரைவில் உமரின் ஆட்சிக் காலத்தைப் பற்றிப் பார்க்க இருக்கிறோம். அப்போது மேலும் புரிந்துகொள்ளலாம், இன்ஷா அல்லாஹ்.

மக்கா மதினாவில் எப்படி ஒவ்வொருவராக இஸ்லாத்துக்கு வந்தார்கள் என்று ஒன்றுவிடாமல் விரிவாகசொல்வது சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் அது சொல்லிமுடியாது. முக்கியமானவர்கள் எப்படி இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர் என்ற குறிப்பு மட்டும்தான் இங்கே கொடுக்கமுடியும். ஆனால் ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பதுபோல இஸ்லாம் பரவிய வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள அது போதுமானது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் அரேபியர்கள் அல்லது குறைஷிகள் முஹம்மதின் செய்தியை வெறுத்தனர். அருளப்பட்ட திருமறை வசனங்களில் இருந்த மயக்கும் அழகையும் வசீகரத்தையும் குறைஷியரால் மறுக்க முடியவில்லை. அதுகாறும் அவர்களது அனுபவத்தில் ரசிக்கப்பட்ட கவிதைகளின் அழகையெல்லாம் இறைவசனம் ஒவ்வொன்றும் பின்னுக்குத் தள்ளியது என்பதை அவர்கள் உணரத்தான் செய்தனர். முஹம்மதால் அப்படியொரு வசனத்தை உருவாக்க முடியாதென்பதையும் அவர்கள் நன்கறிந்தே வைத்திருந்தனர். என்றாலும் தங்களது வாழ்வாதாரத்தை தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்ட அந்த செய்தியை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

யூதர்களோ முஹம்மதை வெறுத்தனர். ஓரிறைச் செய்தி அவர்களுக்கும் உவப்பானதே. ஆனால் அது ஒரு யூதர் மூலம் வரவேண்டுமென்று அவர்கள் விரும்பினர். அது ஒரு அரேபியர் மூலம் வந்ததை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

நான்கு காரணங்கள்

இஸ்லாம் பரவுவதற்குக் காரணங்களாக நான்கு விஷயங்கள் இருந்ததை திரும்பத்திரும்ப வரலாற்றில் பார்க்க முடிகிறது. அவை மக்காவில் மட்டுமல்லாமல் உலகளவில் இஸ்லாம் பரவுவதற்கும் காரணங்களாக இருந்துள்ளன. அவையாவன:

  1. திருமறையின் வசனங்களைக் கேட்டு மனம் மாறியவர்கள்.
  2. பெருமானார் எடுத்துரைத்த உண்மையையும், நேர்மையையும், துணிச்சலையும், எளிமையும் பார்த்து முஸ்லிமானவர்கள்.
  3. பெருமானாருக்கும் முஸ்லிமான ஏழைகளுக்கும் அடிமைகளுக்கும் இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளைப் பார்த்து அதிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டி முஸ்லிமானவர்கள்.
  4. பெருமானார் நிகழ்த்திய அற்புதங்களைப் பார்த்து முஸ்லிமானவர்கள்

பெருமானார் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தியுள்ளார்கள். ஆனால் இஸ்லாத்தைப் பரப்பும் நோக்கத்துடன் அவர்கள் அவற்றைச் செய்யவில்லை. ஒருசில நேரங்களில் தவிர்க்கமுடியாமல் அவை நிகழ்ந்துள்ளன. அவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டு சிலர் இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர். பௌர்ணமியன்று சந்திரனை அனைவரும் பார்க்க இரண்டாகப் பிளந்து மலையின் இந்தப்பக்கமாக ஒரு பாதியும் அந்தப்பக்கமாக ஒரு பாதியும் தெரிந்தபோது அதைப்பார்த்த சிலர் இஸ்லாத்தின் இணைந்தனர். பலர் இணைய விரும்பினர்.  இஸ்லாமிய வரலாற்றில் நிகழ்ந்த மிக அரிய, விதிவிலக்கான அற்புத கணங்கள் அவை.

ஆனால் அற்புதம் நிகழ்த்திக்காட்டுங்கள், இந்த மலையைத் தங்கமாக மாற்றுங்கள், வானம் உடைந்து எங்கள் தலையில் விழவையுங்கள், இறந்தவர்களை உயிர்ப்பியுங்கள், வானவரை வரவழைத்துக்காட்டுங்கள் என்றெல்லாம் அவர்கள் கோரிக்கை வைத்தபோது அதையெல்லாம் செய்வது என் வேலையல்ல என்று சொல்லி பெருமானார் மறுத்துவிட்டார்கள். எனக்கு இறைவனிடமிருந்து செய்தி வருகிறது என்ற வித்தியாசத்தைத் தவிர, மற்ற எல்லா வகையிலும் நான் உங்களைப் போன்ற மனிதன்தான் என்றுதான் அவர்கள் திரும்பத்திரும்பக் கூறினார்கள்.

அவர்கள் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினார்கள் என்று சொல்வதைவிட சில நேரங்களில் அவசியம் கருதி அவர்களைச் சுற்றி அற்புதங்கள் நிகழ்ந்தன என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அதன் உண்மையான காரணத்தை இறைவனே அறிவான். அப்படி  நிகழ்ந்த அற்புதங்களைப் பார்த்த அனைவருமே இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உதாரணமாக அபூஜஹ்லையே எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

ஒருமுறை பெருமானார் க’அபாவில் தொழுதுகொண்டிருந்தபோது, சஜ்தாவில் இருந்த அவர்களது தலையில் ஒருபெரிய பாறாங்கல்லைப் போட்டுக் கொல்ல எண்ணி அக்கல்லைத் தூக்கிக்கொண்டு பெருமானார் அருகிலும் சென்றான். ஆனால் கொல்லாமல் திரும்பினான். ஏனென்று கேட்டபோது ஒரு ராட்சச ஆண் ஒட்டகம் தனக்கு முன்னே வாய் பிளந்து நின்றது என்றும், மேலும் ஒரு அடி எடுத்து வைத்திருந்தாலும் தன்ன அது விழுங்கியிருக்கும் என்றும் கூறினான்.

இராஷ் என்ற ஊர் அல்லது நாட்டிலிருந்து ஒருவர் மக்காவுக்கு வந்தார். அவரது ஒட்டகங்களை விலைக்கு வாங்கி வைத்திருந்த அபூஜஹ்ல்  அவருக்குரிய பணத்தைக் கொடுக்கவில்லை. நியாயம் கேட்டு அவர் க’அபாவிலிருந்த குறைஷியரிடம் முறையிட்டார். அதுகேட்ட அவர்கள் கொஞ்சதூரத்தில் அமர்ந்திருந்த பெருமானாரைக் காட்டி, ‘அதோ அவரிடம் சொன்னால் உனக்கு நிச்சயம் நியாயம் கிடைக்கும்’ என்று சொல்லி பெருமானாரைக்  காட்டினார்கள். அந்த மனிதரும் அவர்கள் சொன்னதை நம்பி பெருமானாரிடம் சென்று முறையிட்டார். உடனே பெருமானார் எழுந்து அவரை அழைத்துக்கொண்டு அபூஜஹ்ல் வீட்டுக்குச் சென்றார்கள். குறைஷியர் சந்தோஷமடைந்தனர். அபூஜஹ்ல் பெருமானாரைக் கொல்வான், அல்லது பணம் கேட்டு வந்த நபரைக் கொல்வான், என்ன நடக்கிறதென்று பார்க்கலாம் என்று அறிந்துவர ஒருவரை அனுப்பினார்கள்.

பெருமானார் சென்று அபூஜஹ்ல் வீட்டுக்கதவைத் தட்டி முஹம்மது வந்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். வெளியில் வந்த  அபூஜஹ்ல் அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டபடி மீதிப்பணத்தைக் கொடுத்து கேட்டுவந்தவருக்கு நியாயம் செய்தான். வந்தவரும் குறைஷியரிடம் சென்று இறைவனின் உதவியால் நீங்கள் காட்டிய மனிதரின் மூலம் எனக்கு நியாயம் கிடைத்தது என்று நன்றி சொல்லிவிட்டுப் போனார்!

குறைஷிகளுக்கு தலையும் புரியவில்லை வாலும் புரியவில்லை. இது எப்படி நடந்தது? எப்படி நடக்க முடியும்? அபூஜஹ்லிடமே கேட்டனர். அதற்கு அபூஜஹ்ல், முஹம்மது வந்து அழைத்தபோது தன் மனதில் ஒரு பயங்கர அச்சம் ஏற்பட்டதாகவும், கதவைத் திறந்தபோது முஹம்மதின் தலைக்கு மேலே ராட்சச ஒட்டகமொன்று நின்று கொண்டிருந்ததாகவும், தான் பணம் கொடுக்க மறுத்திருந்தால் அது நிச்சயம் தன்னை விழுங்கியிருக்கும் என்றும் கூறினான்! ஆனால் இவ்வளவு நடந்தும் அவன் முஸ்லிமாகவில்லை.

அழைப்பு கொடுப்பதோடும் எச்சரிக்கை விடுப்பதோடும் இஸ்லாம் நிறுத்திக்கொண்டது. எவருடைய இதயங்கள் மூடப்படவில்லையோ அவ்விதயங்கள்  மட்டும் ஓரிறையை நோக்கித் திறந்துகொண்டன. இறைவன் விதித்தபடியே எல்லாம் நடந்தது, நடக்கிறது, நடக்கும் என்பது தவிர இஸ்லாத்தின் அசுர வளர்ச்சியின் வரலாற்றில் வாளோ, வன்முறையோ, வேறுவிதமான காரணங்களோ இருப்பதற்கு சாத்தியமே இல்லை என்பதையே இஸ்லாமிய வரலாறு திரும்பத் திரும்பக் காட்டுகிறது.

இன்ஷா அல்லாஹ் தொடரும்…

Advertisements
This entry was posted in Articles /கட்டுரை. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s