பீரப்பாவும் பரமஹம்சரும்

20 ஜனவரி 2018 அன்று நடந்த சூஃபித்துவ மாநாட்டில் நான் பேசியது. சில நேர நெடுக்கடி காரணமாக முழுமையாகப் பேச முடியவில்லை. அதனால் இங்கே முழுமையாக இடுகிறேன்.

சூஃபியிஸ சிந்தனைகள் என்று ஒரு தலைப்பில் எனக்குத் தெரிந்ததை நான் உங்களோடு கொஞ்சம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். அதோடு, தஸவ்வுஃப் என்பது மதம் பார்ப்பதல்ல, உண்மையைப் பார்ப்பது என்பதை  விளங்கிக்கொள்ளும் பொருட்டு, தக்கலை வாழ் ஞானி பீர்முஹம்மது அப்பா அவர்களது பாடல்களிலிலிருந்து கொஞ்சமும், ஸ்வாமி விவேகானந்தரின் குருவான ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் வாழ்விலிருந்தும் வாக்கிலிருந்தும் கொஞ்சமும் இங்கே எடுத்தியம்ப விரும்புகிறேன். இரண்டு வேறுவேறு மார்க்கங்களைச் சேர்ந்த ஞானிகளைப் பற்றி இங்கே நான் ஏன் பேசவேண்டும் என்ற கேள்விக்கு கொஞ்ச நேரம் கழித்து வருகிறேன்.

முதலில் தஸவ்வுஃப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லிவிடுகிறேன். ஏனென்றால் அப்படியெல்லாம் இஸ்லாத்தில் ஒன்றும் இல்லை என்று நம்புகின்ற கூட்டம் நம்மிடையே உள்ளது. உடல் என்று ஒன்று இருந்தால் உயிர் / ஆன்மா என்று ஒன்றிருக்கவேண்டும். வெறும் உடல் மட்டும் இருந்து உயிர் இல்லாவிட்டால் பயனில்லை. ஷரியத் இஸ்லாத்தின் உடல் என்றால் தஸவ்வுஃப்தான் இஸ்லாத்தின் உயிராகும். எனவே இது இஸ்லாத்தின் ஆன்மா பற்றிய மாநாடு. சூஃபித்துவத்தில் இரண்டு என்பதே கிடையாது.தவ்ஹீதின் ஆழங்களை இந்தக் கடலுக்குள் மூழ்கித்தான் உணர முடியும்.

Sri_Ramakrishna_Paramahamsa (1)தஸவ்வுஃப்/ சூஃபித்துவம் என்பது மனிதனுக்கும் இறைவனுக்குமான தனிப்பட்ட உறவுக்கான பாலமாகும். It is to show the way for one-to-one relationship between man and God. இது முழுக்க முழுக்க அனுபவம் சார்ந்தது.

இன்னிக்கு இவ்வளவு மழை பெய்யும்னு காலண்டரில் போட்டிருக்கும். ஆனால் அதிலிருந்து ஒரு துளி மழை நீரையாவது பிழிந்து எடுக்க முடியுமா? புத்தக அறிவை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அது ஒருவரை ஆன்மிக வாதியாக மாற்றாது என்று பரமஹம்சர் சொல்வது ஆன்மிகத்தில் அனுபவத்தின் முக்கியத்துவத்தை அழகாக விளக்குகிறது.

எலி பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்
ஞானமற்றவர்!
பூனையைப் போல் !
இறைக்காதல் இருந்தால்தான்
சிங்கம் அகப்படும்!  என்கிறார் மௌலானா ரூமி.

இறைவன் எங்கும் நிறைந்திருப்பவன். எங்கு திரும்பினாலும் அவனுடைய முகமே உள்ளதாக திருமறை கூறுகிறது:

ஃப ஐனமா து வல்லூ ஃப தம்ம வஜ்ஹுல்லாஹ் / இன்னல்லாஹ வாஸி’உன் அலீம் (2:115).

அவன் ஏதோ அர்ஷில் அவனுக்கான குர்ஸியில் அமர்ந்துள்ளான் என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில் அவனது குர்ஸி எனும் இருக்கை எப்படிப்பட்டது என்று அவனே தெளிவாகக் கூறுகிறான்: வசி’அ குர்ஸிய்யுஹுஸ் ஸமாவாத்தி வல் அர்ள் (வானங்கள் பூமி யாவற்றிலும் அது பரந்து விரிந்ததாக, விஸ்தீரணமானதாக, விஸ்தாரமானதாக, இந்தப் பிரபஞ்சமே அவனது இருக்கையாக உள்ளது).

அவனுக்கென்று ஓரிடம்Sanai

சிறியதோ பெரியதோ

எப்படி இருக்க முடியும்?

அவனைப் பொறுத்தவரை

இடம் என்பதற்கு

இடமே கிடையாது!

இடத்தைப் படைத்தவனை

எந்த இடத்தில் வைப்பது?!

என்கிறார் கவி ஞானி ஹகீம் சனாய்.

ஷெய்கு மன்சூர் தன் மகனிடமும் சீடர் ஆரிஃப் நாயகம் அவர்களிடம் இரண்டு புறாக்களைக் கொடுத்து யாரும் காணாத இடத்தில் சென்று அறுத்துக்கொண்டு வரச்சொன்னார். மகன் அறுத்துக்கொண்டு வந்தார். ஆனால் ஆரிஃப் நாயகம் அவர்கள் அறுக்காமல் கொண்டு வந்தார்கள். ஏன் என்று கேட்டதற்கு, இறைவன் பார்க்காத இடம் ஒன்றை நான் காணவில்லை. எல்லா இடத்திலும் அவனிருக்கிறான் என்றார்கள்.

Hazrat-1

Hazrat Mama

“நீங்கள் சாய்ந்து கொண்டிருப்பது நாற்காலி என்று நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் அது இறைவனின் முதுகு என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லை” என்று சொல்வார் என் ஞானாசிரியர் அப்துல் வஹ்ஹாப் அவர்கள்.

அஹ்மத் கபீர் ரிஃபாயி நாயகம் எதைப் புரிந்துகொண்டார்களோ, உணர்ந்து கொண்டார்களோ, அதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள், உணர்ந்துகொண்டவர்கள்தான் சூஃபிகள், வலியுல்லாஹ்க்கள். அல்லாஹ் அவர்களைப் பொருந்திக் கொண்டான். அவர்களும் அல்லாஹ்வைப் பொருந்திக் கொண்டார்கள் (சூரா மாயிதா 05:119). ரலியல்லாஹு அன்ஹும் வ ரலூ அன்ஹு என்று திருமறை அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறது.

திருமறை, திருநபி வாக்கு இரண்டிலும் உள்ள சூட்சுமமான அர்த்தங்களை, ’பாதின்’ ஆன விஷயங்களைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் சூஃபிகள் என்றும் கூறலாம். இல்லை இதற்கு ஒரு அர்த்தம்தான், வேறு அர்த்தமே கிடையாது என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தைகளைப் பற்றி நாம் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது.

திருமறையும் சரி, ஆஹதீஸும் சரி, குறியீட்டுத்தன்மை கொண்டதாகவே உள்ளன. எனவே இதுதான், இவ்வளவுதான் அர்த்தம் என்று நாம் சொல்லமுடியாது, சொல்லக் கூடாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சூஃபித்துவம் புத்தகங்களிலிருந்து பெறப்படுகின்ற அறிவல்ல . அனுபவத்திலிருந்தே அறியப்படுகின்ற ஞானம் இது. சூஃபித்துவத்தின் வேர்கள் திருக்குர்ஆனிலும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் பொன்மொழிகளிலும் உள்ளன. இமாம் கஸ்ஸாலி, மௌலானா ரூமி, முஹ்யித்தீன் அப்துல்காதிர் ஜீலானி, இப்னு அரபி போன்ற பெரும் சூஃபி ஞானிகளும் தம் எழுத்தின் மூலமும் பேச்சின் மூலமும் அதை எடுத்துக்காட்டியுள்ளனர்.

சூஃபித்துவம் என்பது தான் என்ற அகந்தையை அழிக்க உதவும் பாதை. தான் என்ற அகந்த அழிந்தால்தான் இறைவனின் நெருக்கத்தை ஒரு அடியான்  பெற முடியும்.

rumiபெருமையும் கோபமும் / நேரம் தவறிக் கூவும் சேவல்கள் !

உங்கள் கல்லறை அழகுறுவது / கல்லாலும் மரத்தாலும் அல்ல!

சுயத்தைப் புதைப்பதாலேயே !  (மௌலானா ரூமி)

இஸ்லாத்தின் முதல் கலீஃபாவான அபூபக்கர் அவர்களிடமிருந்து ‘தஸவ்வுஃப்’ எனப்படும் சூஃபித்துவம் துவங்குவதாகவும், நான்காவது கலீஃபாவான அலீ அவர்களிடமிருந்து இந்த ஞானம் பெறப்பட்டதாகவும் அறிஞர்களிடையே கருத்து உண்டு. நான் ஞானத்தின் பட்டணமென்றால், அலீ அதன் வாயிலாவார் என்ற நபிமொழியை இதற்கு ஆதாரமாக அறிஞர்கள் காட்டுகின்றனர்.

சூஃபித்துவமானது மனதைப் பார்ப்பது. மனதில் உள்ள அழுக்குகளை நீக்குவது. மனதை சுத்தப்படுத்துவது. அதன் மூலம் இறைவனின் அர்ஷாக தன் இதயத்தை ஆக்குவது. இறைவனில் ஒன்றி, தான் என்ற ஒன்று இல்லாமல் ஆகுவது. சூஃபிகள் இறைவனை ஒரு காதலியாகவும் காதலனாகவும் பார்த்த துணிச்சலானவர்கள்.

இறைநேசனின் இதயமே இறைவனின் இருக்கையாகும்

(குலூபுல் முஃமினீன அர்ஷுல்லாஹ்),

மன் அரஃப நஃப்ஸஹு ஃபகத் அரஃப ரப்பஹு,

மூத்தூ கப்ல அன்’த்த மூத்தூ,

அன அரபுன் பிலா ஐன், அன அஹ்மதும் பிலா மீம்

போன்ற நபிமொழிகளில் இருந்து சூஃபித்துவத்தின் வேர்கள் கிளம்புவதை நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும்.

ஆனால் இதற்கென்ன ஆதாரம், அதற்கென்ன ஆதாரம் என்று கேட்பவர்கள் நம்மிடையே உண்டு. பசியும் தாகமும் உங்களுக்கு ஏற்பட்ட பின்னர், பசிக்கும் தாகத்துக்கும் ஆதரம் கேட்பீர்களா நீங்கள்? அனுபவம் ஏற்படாத வரைதான் ஆதாரமெல்லாம். அனுபவம் ஏற்பட்ட பிறகு ஆதாரங்கள் தேவைப்படுவதில்லை.

ஆதாரம் கேட்டுக்கேட்டே சேதாரமாகிப்போன சமுதாயமாக நாம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம். என்னுடைய ஆதாரம் என் ஷெய்குதான்.  ஃபனா ஃபிஷ்ஷைஹில் நான் தொடங்கிக்கொள்கிறேன். அது என்னை ஃபனா ஃபிர்ரஸூலுக்கும் ஃபனா ஃபில்லாஹ்வுக்கும் கொண்டு போகும்.

சூரியனின் வெளிச்சம் பூமியில் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றாகத்தான் பாகுபாடில்லாமல் விழுகிறது. ஆனால் மண்ணிலிருந்து சூரிய ஒளி அவ்வளவாகப் பிரதிபலிப்பதில்லை. ஏன் மண்ணில் அது பிரதிபலிப்பதே இல்லை என்று சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அதே சூரிய வெளிச்சம் சுத்தமான தண்ணீரிலோ, சுத்தமான கண்ணாடியிலோ விழுமானால், கண்கள் கூசுமளவுக்கு அதன் பிரதிபலிப்பும் பிரகாசமும் இருக்கும்.

மனித இதயத்தை சுத்தமாக்கி, இறைவனைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாக, நீர் நிலையாக ஆக்கிக்கொண்டவர்களே சித்தர்கள், சூஃபிகள், ஞானிகள், வலியுல்லாஹ்க்கள், அப்தால்கல், குத்புகள், கௌதுகள் என்று சொல்லலாம்.

தங்களுக்குரிய புரோகிதத் தொழிலையோ ஜோதிடத்தொழிலையோ கற்றுக்கொள்ளாமல் விளையாட்டுப் பிள்ளையாக இருந்த பரமஹம்சரிடம் கல்வி கற்றுக்கொள்ளச் சொல்லி அண்ணன் ராம்குமார் சொன்னதற்கு பரமஹம்சர்:

“சாப்பாடு, சாப்பாடு என்று கூறுகிறீர்களே! வெறும் சாப்பாட்டை மட்டும் தரும் படிப்பை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் இதயத்தை எது ஒளி மயமாக்குகிறதோ, என் வாழ்நாளின் முழுப்பசியையும் ஒரே நேரத்தில் தீர்க்கும் உணவை எந்தக் கல்வி தருகிறதோ அந்தக் கல்வியே எனக்கு வேண்டும்” என்று பதில் சொன்னார்.

சுத்தமான சூஃபித்துவத்தின் குரல் இது. பின்னாளில் இஸ்லாமிய சூஃபிப் பயிற்சிகளையும் பரமஹம்சர் மேற்கொண்டார் என்று அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றில் பார்க்க முடிகிறது.

எல்லா மதங்களின் அகப்பொருளாக, ரகசியமாக, மறைந்திருக்கும் உண்மையாக சூஃபித்துவம் உள்ளது. இறைவனை அறிந்துகொள்ள வேண்டும், அல்லது தன்னை அறிய வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துக்கான விடையாக சூஃபித்துவம் உள்ளது. அது கால தேச வர்த்தமானங்களைக் கடந்தது.

ஒரு சூஃபி எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். விழித்துக் கொண்ட எந்த மனிதனும் சூஃபிதான். இறைவனின் நண்பன்தான்.

யாரெல்லாம் சூஃபியாகலாம்?

சூஃபி ச்சிஸ்த்? சூஃபி சூஃபிஸ்த்.

சூஃபி என்பவர் யார் என்பதற்கு ஒரு பாரசீக அகராதியில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள வரையறை இது. ‘சூஃபி என்பவர் யார்? சூஃபிதான் சூஃபியாவார்’ என்பது இதன் பொருள்.

எளிதில் வரையறை செய்ய முடியாதவரே சூஃபி என்று ஒரு கவிதையின் அழகோடு சொல்கிறது இந்த வரையறை. அனுபவத்தில் மட்டுமே ஒரு சூஃபியை உணர்ந்து கொள்ள முடியும். ஒரு சூஃபியை இன்னொரு சூஃபியாலோ அல்லது சூஃபி மனம் கொண்டவராலோதான் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பது உட்குறிப்பு.

சூஃபிகள் பலரும் இப்படி சாதாரண மனிதர்களாகவே இருந்தனர். மாபெரும் சூஃபி ஜுனைதுல் பக்தாதி முதலில் அரசாங்க மல்யுத்த வீரராக இருந்தார். இப்ராஹீம் இப்னு அதஹம் என்ற சூஃபி பல்க் என்ற நாட்டின் ராஜாவாக இருந்தார். பின் உள்ளொளி ஏற்பட்ட அந்த கணத்தில், ராஜ்ஜியத்தைத் துறந்து சூஃபியானார். பத்திரகிரியார் என்ற சித்தரின் வரலாறும், இந்த ஒரு விஷயத்தில் இப்ராஹீம் இப்னு அதஹத்தின் வரலாற்றைப் போன்றதே.  அவரும் உஜ்ஜயினி அரசராக இருந்து பட்டினத்தாரின் அறிமுகத்தின் பேரில் சித்தரானவர் என்கிறது அவரது வரலாறு.

ஒரு சூஃபியானவர் ஒரு வியாபாரியாக, ஒரு வக்கீலாக, ஒரு விவசாயியாக, ஒரு ஆசிரியராக, வீட்டு அடுப்பங்கரையில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் மனைவியாக — யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஏன், ஒரு விபச்சாரியாகக்கூட இருக்கலாம்.

உலகப் புகழ்பெற்ற இஸ்லாமிய பெண் சூஃபியான ராபியா, பஸ்ரா நகரின் ஒரு விபச்சார விடுதியில்தான் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். ‘பஸரா நகரின் ஆபரணம்’ என்று வர்ணிக்கப்பட்ட அவருடைய பேரழகைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்ட ஆண்கள் ராபியாவை சந்திக்கும் ஆசையால் உந்தப்பட்டு அவரிடம் சென்றனர். ஆனால் ராபியா அவர்களிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொடுத்தே அவர்களின் மனங்களில் பெரியதொரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினார். விபச்சாரம் புரிய உள்ளே சென்றவர்கள், மானிடப்பிறப்பின் சாரத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்களாக வெளியேறினார்கள்.

ஷரியத்தும் சூஃபிகளும்

“ஒருவன் பறந்து கொண்டே வந்தாலும் சரி, அவன் ஷரியத்தைப் விட்டுவிட்டவனென்றால், நீங்கள் அவனை விட்டுவிடலாம்” என்றார் இப்னு அரபி.

“உண்மையிலேயே தொழுகை என்றால் என்னவென நீங்கள் விளங்கிக் கொண்டீர்களே யானால், தொழுகையில் நிற்கும்போது இம்மையிலும், குனியும்போது மறுமையிலும் இருப்பீர்கள்” என்றார் மௌலானா ஜலாலுத்தீன் ரூமி!

“ஆன்ம அபிவிருத்திக்கு தொழுகை இன்றியமையாததாகும். தொழுகையானது மனிதன் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் ரகசியமாகும். தொழுகையைத் தவிர்த்து வேறு எப்போதும் மனிதனுக்கு இந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை” என்று கூறினார்கள் க்வாஜா முயினுத்தீன் சிஷ்தி.

முல்லா ஒருநாள் சந்தையில் ஆலிவ் பழங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்தார். வியாபாரம் ரொம்ப மந்தமாக இருந்தது. அப்போது அப்பக்கமாகச் சென்ற ஒரு பெண்ணை முல்லா அழைத்து பழங்களை வாங்கச் சொல்லி தூண்டினார். அவள் தன்னிடம் பணமில்லை என்று சொன்னபோதும் கடனாகவாவது பெற்றுக்கொள் என்று முல்லா சொன்னார். தயங்கிய அவளிடம் ஒரு பழத்தை எடுத்துக் கொடுத்து சுவைத்துப் பார்க்கச் சொன்னார்.

“ஐயா, நான் நோன்பு பிடித்திருக்கிறேன்” என்றாள் அவள்.

“நோன்பா? ரமலான் மாதம் ஆறு மாதத்துக்கு முன்பே போய்விட்டதே?” என்றார் முல்லா.

“ஆமாம். ஆனால் நான் ஒரு நோன்பை விட்டுவிட்டேன். அதனால் அதை இப்போது பிடிக்கிறேன்” என்ற அவள், “சரி, ஒரு கிலோ கறுப்பு ஆலிவ் பழங்களைக் கொடுங்கள்” என்று சொன்னாள்.

“இல்லையில்லை, மறந்துவிடு. இறைவனுக்கு செலுத்த வேண்டிய கடனையே நீ ஆறுமாதம் கழித்துத்தான் கொடுக்கிறாய் என்றால், என் கடனை எப்போது திருப்புவாய் என்று யாருக்குத் தெரியும்?” என்று சொல்லி மறுத்துவிட்டார்.

தொழுகை, நோன்பு, ஹஜ், ஜகாத் போன்ற எந்தக் கடமைகளில் இருந்தும் சூஃபித்துவம் ஒருவருக்கு விலக்கு கொடுப்பதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காக இதைக் கூறுகிறேன்.

இறைவனை நேசித்து, அவனுக்காகவே எல்லாக் காரியங்களையும் செய்பவர்கள் வலியுல்லாஹ்க்கள். ஞானிகள், சூஃபிகள். அப்படிப்பட்ட இரண்டு பேரைப் பற்றி இங்கே கொஞ்சம் சொல்லலாம் என்பதே என் அவா.

யார் என் வலீமீது பகைமை பாராட்டுவாரோ அவரோடு நான் போர் பிரகடனப்படுத்துகிறேன்[மன் ஆதலீ வலிய்யன் ஃபகத் ஆதன் துஹு பில் ஹர்ப்], என்னை விரும்பும் என் அடிமையை நான் நேசிக்கிறேன். அப்படி நான் நேசிக்கும்போது அவருடைய கேட்கும் சக்தியாக நான் மாறுகிறேன்[ குன்த்து சம்’அஹுல்லதீ யஸ்ம’உ பிஹி], அவருடைய பார்வையாக நான் மாறுகிறேன் [வ பஸரஹுல்லதீ யுப்ஸிரு பிஹி’], அவருடைய கையாக, காலாக நான் மாறுகிறேன் என்று அல்லாஹ் சொல்வதாக புகாரியிலே வரும் ஹதீஸ் குத்ஸி கூறுகிறது (2117 Summarized Sahih Bukhari).

ஒரு வலியுல்லாஹ்வுக்கும் இறைவனுக்கு உள்ள உறவு எப்படிப்பட்டது என்று இந்த ஹதீஸிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

உண்மைக்கு மதமில்லை என்பதை உணர்த்தும் ஆசையிலேயே நான் தக்கலை ஞானி பீரப்பாவையும் வங்காள ஞானி பரமஹம்சரையும் பற்றி இங்கே கொஞ்சம் பேச விரும்புகிறேன். யாரைப்பற்றியும் தவறான கருத்தை நான் சொல்லிவிடாமல் இருக்கவும், சரியான கருத்தை முறையான வார்த்தைகளில் சொல்லிவிடவும் எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் எனக்கு உதவி புரிவானாக.

அல்லாஹ்வுடையை அழகிய திருநாமங்களிலே ஹக் / உண்மை என்பதும் ஒன்று என்பதை நாம் மறக்க முடியாது. உண்மை என்பது எப்போதும் ஒன்றுதான். உங்களுக்கு ஒரு உண்மை எனக்கொரு உண்மை இருக்க முடியாது. அந்த ஒரே உண்மையை உணர்ந்துகொண்ட இருவரைப் பற்றித்தான் நான் இங்கே பேச வந்துள்ளேன்.

peer-mohammed-appa-darghaஞானி தக்கலை பீர்முஹம்மது அப்பா அவர்களையும், ஞானி ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரையும் ஒரே நிலையில் பார்க்க வரும் என் இந்த முயற்சி பலரது புருவங்களை உயர்த்தலாம். உருவமற்ற ஓரிறையை வணங்கும் மார்க்கத்தின் ஞானி ஒருவரையும், சிலை வணக்கம் புரிகின்ற மார்க்கத்தின் ஞானி ஒருவரையும் எப்படி ஒப்பிட முடியும் என்ற கேள்வி எழலாம். நான் யாரையும் யாரோடும் ஒப்பிடவில்லை. இவரைப் போலத்தான் அவரும் என்று சொல்ல வரவில்லை. ஆனால் உண்மையை உணர்ந்து பார்த்தவர்களிடம் ஓர் ஒற்றுமையை நான் பார்க்கிறேன். அந்த ஒற்றுமை மதங்களைக் கடந்ததாக உள்ளதையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அதை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்வது சூஃபித்துவத்தை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும் என்ற எண்ணத்திலேயே இதை நான் இங்கே சொல்ல வருகிறேன்.

கடலுக்கு மேலே பார்க்கும்போது அலைகள் ஆர்ப்பரிக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் கடலின் ஆழத்தில் ஆழ்ந்த அமைதி தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பதை ஆழத்துக்குச் சென்றவர்களால் மட்டுமே உணர முடியும். அப்படி ஆழத்துக்குச் சென்ற இருவரைப் பற்றியதுதான் என் உரை. ஒருவர் தன் பாடல்களின் மூலமாகவும், இன்னொருவர் தன் பேச்சின் மூலமாகவும் தாங்கள் கண்டதை விண்டனர்.

பீரப்பா 16 / 17ம் நூற்றாண்டில் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்தவர். பரமஹம்சர் 19ம் நூற்றாண்டில் மேற்கு வங்காளத்தில் வாழ்ந்தவர். காலம், இடம், மதம், மொழி வேறாக இருந்தாலும் இருவரும் கண்ட, விண்ட உண்மை ஒன்றுதான் என்பதை இருவர் வாழ்வையும் வாக்கையும் உற்று நோக்கும்போது புரியும்.

”கடல் நீர் தொலைவிலிருந்து நீலமாகத்தான் தெரியும். அருகில் சென்று பார்த்தால் நீருக்கு நிறமில்லை. அதுபோல இறைவனை நெருங்கிவிட்டால் அவனுக்கு பெயரும் உருவமும் இல்லை என்பது தெரிய வரும்” என்று வங்காளத்திலே காளி கோயில் பூசாரியாக தன் வாழ்நாளைக் கழித்த மகான் பரமஹம்சர் கூறினார்.

ஒரு பக்தனுக்கும் ஒரு ஞானிக்கும் என்ன வேறுபாடு என்று பரமஹம்சர் ஓரிடத்தில் அழகாகச் சொல்கிறார். அதை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொண்டால் ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்கத்தின் வழியாக மட்டுமே உண்மையைப்  பார்ப்பதிலிருந்து நாம் விடுபடலாம். அவர் கூறுகிறார், “ஒரு பக்தனைப் பொறுத்தவரை இறைவனுக்கு உருவங்களுண்டு. ஆனால் ஒரு ஞானியைப் பொருத்தவரை இறைவனுக்கு உருவமில்லை” (The Gospel of Sri Ramakrishna, p 163) என்று மிகத்தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

“இதயக்கோயிலில் இறைவனைப் பிரதிஷ்டை செய்ய விரும்பினால் முதலில் மனத்தைச் சுத்தமாக்கு. மனம் தூய்மை ஆகிவிட்டால் அந்தப் புனித ஆசனத்தில் இறைவன் வந்து அமர்வான். இறைவன் எல்லா உயிர்களிலும் வாழ்கிறார் என்பது உண்மைதான். ஆனாலும் பக்தனின் இதயத்தில் அவர் சிறப்பாக எழுந்தருளுகிறார். பக்தனின் மனமே பகவானின் வரவேற்பறை” என்று மகான் பரமஹம்சர் கூறினார். மனிதனுடைய கல்புதான் அல்லாஹ்வுடைய அர்ஷ் என்ற நபிமொழியில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்தை நாம் இங்கே நினைவு கூறலாம்.

அஞ்சுமறியாமல் ஐபேரும் காணாமல்

நெஞ்சுதனிலே இருக்கும் நித்தனே

என்கிறது பீரப்பாவின் ஞானப்புகழ்ச்சி–யில் ஒரு பாடல்

இப்படியாக ஓருண்மையை, பேருண்மையைச் சொல்ல மதம் எப்படித் தடையாக இருக்க முடியும்?

1836ம் ஆண்டு வங்காளத்தில் கமார்புகூர் என்ற ஊரில் ஏழை பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்த பரமஹம்சர் ஊன், உறக்கமின்றி இறைவனைத் தேடுபவராக இருந்தார். கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் ஆகிய மார்க்கங்களின் பாதைகளையும் ஒரு கட்டத்தில் பின்பற்றி உண்மையை உணர அவர் கடும் முயற்சி செய்தார். காளி கோயில் பூசாரியாக தன் வாழ்வைச் செலவிட்ட அவர் 1886-ல் இஸ்லாத்தைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தார். முஸ்லிமாகிவிடவில்லை. ஆனால் ஒரு சூஃபியின் உதவியுடன் தொழுகை, திக்ர் ஆகியவற்றை அறிந்துகொண்டு ஐவேளையும் தொழ ஆரம்பித்தார். அல்லாஹ்வின் பெயரை திக்ர் செய்தார். இறைவனை அடைய இஸ்லாம் காட்டிய வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தார். தரிக்காவுக்குள் நுழைந்தார் என்று சொல்லலாம். ஹிந்துக்கடவுளர்களை மறந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் தன்னால் சிலைகளை தெய்வமாகக் கருத முடியவில்லை என்றும், காளி கோயிலுக்குள் நுழையவே முடியவில்லை என்றும் கூறினார். அவர் செய்த முராகபா அல்லது ரியாளத் எனும் பயிற்சிகளின் தீவிரம் எந்த அளவுக்கு இருந்ததென்றால் மூன்றே நாட்களில் ஒளிபொருந்திய ஒரு திருஉருவம் மெதுவாக அவரோடு இணைந்தது என்றும், அது பெருமானார் (ஸல்) என்றும் அவரது வாழ்க்கை வரலாறு கூறுகிறது.

இது சாத்தியமா என்று நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டியதில்லை. உண்மையான ஏக்கமும், தீவிரமும் கொண்ட ஞானியாக பரமஹம்சர் இருந்ததால் அது சாத்தியமாகி இருக்கிறது. நமக்கு அல்லது நம்மில் சிலருக்கு ஆசை இருக்கும் அளவுக்கு முயற்சியும், முயற்சியில் தீவிரத்தன்மையும் இருக்கிறதா என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

கடவுளைக் காண முடியுமா என்ற கேள்விக்கு, ”கடவுளைப் பார்க்க யார் விரும்புகிறார்கள்? பணம், மனைவி, மக்களுக்காக குடம் குடமாக அழுகிறார்கள். கடவுளுக்காக ஒரு நாள் அழுதால்கூடப் போதும். நிச்சயமாக அவனைக் காணலாம்” என்று சொன்ன பரமஹம்சருக்கு நிச்சயம் அந்த அற்புத அனுபவம் கிடைத்திருக்கும் என்று நம்பலாம்.

பீரப்பா

தக்கலை பீர் முஹம்மது அப்பா அவர்களுடைய வாழ்க்கை வரலாறு பற்றி தெளிவான, முடிவான தகவல்கள் இல்லை. வாய்மொழி வரலாறாகவே அவர்களது வாழ்க்கை பற்றிய சில விஷயங்களை நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தென்காசியில் பிறந்த பீரப்பா 300 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் வாழ்ந்தார்கள் என்றும், கிட்டத்தட்ட 95 ஆண்டுகள் காடுகளிலும் மலைகளிலும் இறைதியானத்தில் இருந்தார்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது. பல அற்புத சக்திகளைப் பெற்றிருந்தார்கள் என்றும், பதினெட்டு சித்தர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார் என்பதும் முக்கிய செய்திகளாகின்றன. நிச்சயமாகத் தெரிவதெல்லாம் இரண்டுதான். ஒன்று நாகர்கோவிலுக்கு அருகில் திருவனந்தபுரம் சாலையில் உள்ள தக்கலையில் அவர்கள் அடக்கமாகியுள்ளார்கள். இரண்டு, அவர்கள் எழுதிய அல்லது சொல்லிச் சென்ற பாடல்கள் 18000க்கும் மேல் உள்ளன. அவற்றின் மூலமாகவே நாம் பீரப்பாவின் ஞானம் பற்றிப் புரிந்துகொள்ளவும் பேசவும் முடிகிறது.

தமிழ் நாட்டில் வாழ்ந்த பல சூஃபி ஞானிகளுள் பாடல்கள் மூலமாக உண்மையை உரக்கச் சொல்லி, உணர்த்திச் சென்றவர்கள் பீரப்பா. சூஃபி ஞானி குணங்குடி மஸ்தான் சாஹிப் அவர்களைப்போல. பீரப்பா ஒரு கவிஞானி.  பீர் என்ற பாரசீகச் சொல்லுக்கு ‘ஆத்மிக குரு’, ‘வழிகாட்டும் தலைவர்’ என்று பொருள். தமிழ்நாட்டு ரூமி என்றும், சித்தர் என்றும் பீரப்பா வர்ணிக்கப்படுகிறார். ஆன்மிகத்திலும் ஆன்மிக இலக்கியத்திலும் ஆர்வம் கொண்ட அனைவருக்கும் பீரப்பாவின் ஞானப்பாடல்கள் விருந்தாக அமைகின்றன.

பீரப்பாவின் காலம் பற்றி வரலாற்று அறிஞர்களால் இன்னும் சரியான முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை. பீரப்பாவின் சில பாடல்களில் காணப்படும் குறிப்பைக் கொண்டும், பீரப்பாவின் காலத்தில் வாழ்ந்ததாக அறியப்படும் வேறு சில ஞானியர்களைப் பற்றிய குறிப்பிலிருந்தும் அவர்களுடைய காலத்தைப் பற்றிய ஒரு அனுமானத்துக்கு வரமுடியும்.

மனமது மகிழ அறிவையு மறிந்து / வழுத்தினார் சதக்கத்துல்லாவே

என்று பீரப்பாவின் ஒரு பாடலில் வருகிறது. இதில் பீரப்பாவை வாழ்த்தியதாகச் சொல்லப்படும் இன்னொரு ஞானகவியான சதக்கத்துல்லா அப்பா சக்கரவர்த்தி ஔரங்கசீப்பின் காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள். ஔரங்கசீப் கி.பி. 1658 முதல் 1707வரை ஆட்சி புரிந்தார். திருநெறிநீதம் என்ற நூலை தான் ஹிஜ்ரி 1022ல் பாடியதாக ஒரு பாடலில் பீரப்பா குறிப்பிடுகின்றார்கள்:

குருநபி ஹிஜ்ரத்தாகி குவலயத்தாயிரத்தின்

இருபத்தி ரெண்டாமாண்டில் இயம்பிடும் ரபியுலாகிர்

கருமமென் றிருபதன்று காரண வெள்ளி நாளில்

திருநெறி நீதம் பாடத் திருவருள் பெருகத்தானே

இந்த பாடலையும், சதக்கத்துல்லா அவர்களின் காலத்தையும் வைத்து கணக்கிட்டுப் பார்க்கும்போது, பீரப்பாவின் காலம் 16ம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியாகவோ அல்லது 17ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

பீரப்பா சதக்கதுல்லா அப்பா அற்புதம்

பீரப்பா தொழுவதில்லை என்று ஒரு குற்றச்சாட்டு அந்தக் காலத்தில் ஞானியாகவும் மார்க்க அறிஞராகவும் மதிக்கப்பட்ட ஞானி சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பாவுக்குச் சென்றது. உண்மையை விசாரித்து அறிய அவர்கள் புறப்பட்டு பீராப்பாவைக் காணச் சென்றார்கள். அவர்கள் தன் ஊரிலிருந்து புறப்பட்ட அந்தக் கணத்திலேயே தக்கலையில் இருந்த பீரப்பா தன் மனைவியிடம், ‘காயல்பட்டினத்திலிருந்து என்னைப் பார்க்க சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா வருகிறார்கள். உணவு சமைத்து வையுங்கள்’ என்று சொல்லவும், சமைக்க அரிசி இல்லை என்று அவர் சொன்னார். அரிசி இல்லாவிட்டால் என்ன, தெருவில் மண் கூடவா இல்லை என்று சொல்லி கொஞ்சம் மண்ணை அள்ளி பானையில் போட்டு சமைக்கச் சொல்லிவிட்டு கொஞ்ச சப்பாத்திக் கள்ளியையும் எடுத்துக்கொடுத்தார், கறிக்காக!

சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா விசாரிக்க வந்தபோது பீரப்பா தறி போட்டுக்கொண்டிருந்தார். நீங்கள் பள்ளிவாசலுக்குச் சென்று தொழுவதில்லையாமே என்று கேட்டபோது, இங்குள்ள மஸ்ஜிதில் தொழுவது சிறந்ததா, கஃபாவில் தொழுவது சிறந்ததா என்று பீரப்பா கேட்டார். கஃபாவில் தொழுவதுதான் என்று சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா சொன்னதும், தறிக்குழியைக் காட்டினார்கள். அங்கே கஃபா தெரிந்தது! அதில் பீரப்பா இமாமாக தொழுகை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்! பின்னர் சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பாவை தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று சமைத்த மண்ணையும் கள்ளியையும் எடுத்து வைத்து சாப்பிடச் சொன்னார். அவை நெய்ச்சோறாகவும் கறியாகவும் மாறி இருந்தன!

பரமஹம்சர் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள்

பல நேரங்களில் விவேகானந்தர் சந்தேகமெழுப்புவார். மனப்பிரமை என்பார். பரமஹம்சர் தொட்டவுடன் நினைவிழப்பார். நினைவு திரும்பும்போது வேறு நிலையில் இருப்பார்.

ஸ்வாமி விவேகானந்தருக்கு நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை பரமஹம்சர் கொடுத்தார். அந்த நிலையில் தன் உடலைக் காணாமல் விவேகானந்தர் அச்சமுற்று சப்தமிட்டபோது, ‘என்னை ரொம்பவும் தொல்லை கொடுத்துவிட்டான். கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இருக்கட்டும்’ என்று சொல்லி பின்னர் விவேகானந்தரைக் கீழே இறக்கினார்!

எப்போது தனக்கு சாப்பாட்டில் ஆர்வம் குறைந்து போகிறதோ அன்றிலிருந்து மூன்றாவது நாள் இறந்து போய்விடுவேன் என்று மனைவி  சாரதா அம்மையாரிடம் கூறியிருந்தார். அதைப்போலவே ஆறு மாதம் கழித்து காலமானார்.

பீரப்பா மறைந்த இஸ்லாமிய மாதம் ரஜபு 14ம் நாள் இரவு அங்கு நடைபெறும் ஆண்டுவிழாவில் பீரப்பாவின் ஞானப்புகழ்ச்சி என்னும் நூலின் பாடல்கள் இரவிலிருந்து காலைவரை பாடப்பட்டு வருகின்றன. ஏறத்தாழ பதினேழு படைப்புகள் நூல் வடிவில் உள்ளன. அவை:

  1. ஞானப்பால்
  2. ஞானப்பூட்டு
  3. ஞானப்புகழ்ச்சி
  4. ஞானமணி மாலை
  5. ஞானக்குறம்
  6. ஞான ரத்தினக் குறவஞ்சி (பீரப்பாவை ஒரு சித்தர் அந்தஸ்திலும் வைக்கும் நூல்)
  7. ஞான ஆனந்தக் களிப்பு
  8. ஞான நடனம்
  9. ஞான முச்சுடர்ப் பதிகங்கள்
  10. ஞான விகட சமர்த்து
  11. மெய்ஞ்ஞான அமிர்தக்கலை
  12. திருமெய்ஞ்ஞானச் சரநூல்
  13. மஃரிஃபத்து மாலை
  14. மிகுராசு வளம்
  15. ஈடேற்ற மாலை
  16. பிஸ்மில் குறம் (தமிழகத்து ரூமி என்ற பெயரை பீரப்பாவுக்குப் பெற்றுத்தந்த நூல்)
  17. திருநெறி நீதம்

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட 17 நூல்களைத்தவிர, வேறு நூல்களிலும் பீரப்பாவின் பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இப்பாடல்கள் பெரும்பாலும் வெண்பாக்களாகவும் விருத்தங் களாகவும் யாப்பிலேயே அமைந்துள்ளன என்பது இவற்றின் தனிச்சிறப்பு. இதில் ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி என்பது பதினென் சித்தர் பெரிய ஞானக்கோவை என்னும் சித்தர் பாடல்களின் தொகுப்பு நூலில் இடம் பெற்றுள்ளது.

சித்தர்கள் அனிமா, மகிமா, இலகிமா போன்ற அஷ்டமா சித்துக்களுக்காகவும் மருத்துவ ஞானத்துக்காகவும் பெரிதும் மதிக்கப்படுபவர்கள்.

அனிமா என்பது அணுவைப்போல உடலை, உருவத்தைச் சுருக்குவது

மகிமா என்பது உடலைப் பெருக்குவது. விஸ்வரூபம் எடுப்பது

லகிமா – காற்றைப் போல இலகுவாதல்

கரிமா – உடல்  இரும்பைப் போல கனத்தல்

ப்ராப்தி – நினைக்கும் இடத்தில் இருத்தல்

ப்ரகாயம் – நினைத்ததை அடைதல்

இஸ்த்வ – இயற்கையை வெற்றிகொள்ளல்

அவ்லியாக்களும் அஷ்டமா சித்துக்களையொத்த அற்புதங்களைச் செய்தவர்களே. உதாரணமாக,

  • கீமியா என்பது மட்டமான உலோகங்களை தங்கமாக மாற்றும் கலை
  • சீமியா என்பது இயற்கை விதிகளை உடைக்கும் கலை. உதாரணமாக, காற்றில் பறப்பது, நீரில் நடப்பது போன்றவை
  • ஹீமியா என்பது நட்சத்திரங்கள், கோளங்கள் போன்றவை மனிதர்களை பாதிக்குமாறு செய்வது.
  • ரீமியா என்பது ’மேஜிக்’ போன்ற அசாதாரணமான, ஆச்சரியப்படத்தக்க காரியங்களைச் செய்வது. வானவர், ஜின்கள் போன்றவர்களை வசியப்படுத்துவதும் இதில் அடங்கும்.
  • லீமியா என்பது ஒரு ஆன்மாவை இன்னொருவர் உடலில் ஏற்றுவது.

ஆனால் அவ்லியாவோ சித்தரோ அற்புதங்களில் தங்களை இழந்துவிடவில்லை. சித்துக்களை மதித்ததில்லை. அவர்களுடைய நோக்கம் முழுவதுமே இறைவன் ஒருவனே. பீரப்பாவும் பரமஹம்சரும் அப்படிப்பட்டவர்களே.

சூஃபித்துவத்தில் குருவின் இடம்

நம் உடலுக்கு ஒருவரை தந்தை என்று அறிகிறோம். அவருடையை பெயரின் முதல் எழுத்தையே முதலெழுத்தாகவும் (இனிஷியலாக) போட்டுக் கொள்கிறோம். அதை யாராவது மாற்றிப் போட்டுவிட்டால் கோபம் கொள்ளவும் செய்கிறோம். இந்த உடலுக்கான தந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் என்பதைப்போல, நம்முடைய ஆன்மாவுக்கு ஒரு தந்தை தேவைப்படுகிறார். ஆன்மிக உலகின் அவையத்து நம்மை முந்தியிருக்கச் செய்ய அவரால் மட்டுமே உதவ முடியும். அவர்தான் ஆன்மிகப் பாதையின் குரு. ஞானாசிரியர். ஷெய்கு. முர்ஷித். பீர். இன்னும் எத்தனையோ பெயர்களால் அழைக்கப்படுபவர். அவரை ‘ரூஹின் தந்தை’ என்றும் சொல்கிறார்கள். ‘ரூஹ்’ என்ற அரபிச் சொல்லுக்கு ஆன்மா என்று பொருள்.

ஒரு ஞானகுரு என்பவர் மனிதனுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையேயான பாலமாக அல்லது ஏணியாக இருக்கிறார். ஞானப்பாதையில் இருக்கும் நிலைகளையும் அவைகளை எப்படிக் கடப்பது என்பதையும், அதில் உள்ள அபாயங்களையும் அருள்களையும் எடுத்துக்காட்டக் கூடியவர் அவரே. ஏனெனில் அனுபவ அறிவை உணர்த்த அந்த அனுபவம் பெற்ற இன்னொருவரால் மட்டுமே முடியும்.

சொல்லத் தகுமல்ல இப்பொருளைச்

சுருட்டி மறைக்கிறேன் ஷரகுக்காக (ஞானப்புகழ்ச்சி, பாடல் எண் 17)

என்று பீரப்பா சொல்வதன் காரணமும் இதுதான். வெளிப்படையாகப் புட்டுப்புட்டு வைக்க முடியாத ரகசிய அறிவாகும் இது.

நூல்களில் வழியாக நீச்சல் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. தண்ணீருக்குள் இறங்கித்தான் ஆகவேண்டும். நீச்சல் தெரியாமல் இறங்கும் சமயத்தில் ஒரு நீச்சல் நிபுணரின் உதவி தேவைப்படுகிறது. நம்மை நீரின் மேலே போட்டுவிடுகின்ற அதே சமயத்தில் நாம் நீரினுள் மூழ்கி செத்துவிடாமல் காக்க அவராலேயே முடியும். குருவானவர் நம்மை ஆக்குபவராகவும் காப்பவராகவும் இருக்கிறார். அதனால்தான் ஃபனா பிர்ரஸூல், ஃபனா ஃபில்லாஹ் எல்லாம் துவங்கும் இடம் ஃபான ஃபிஷ் ஷைஹ் ஆக உள்ளது.

குருவுக்கு மரியாதை

என்பது இந்திய மரபில் ஊன்றியுள்ள ஒரு கருத்து. மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்பது நமது மரபு. ஆன்மிகப் பாதையில் பயணம் செய்வதற்கு ஒரு உண்மையான குருவின் வழிகாட்டுதல் அவசியமாகிறது. நபிகள் நாயகத்தின் காலத்திலிருந்து துவங்குகின்ற இந்த சூஃபிப் பாதையில் அவர்களே முதல் குருவாக மதிக்கப்படுகிறார்கள். “குருநபி ஹிஜ்ரத்தாகி” என்று தொடங்கிய பீரப்பாவின் திருநெறிநீதப் பாடலை ஏற்கனவே பார்த்தோம்.

பெருமானாரின் கைமீது தங்கள் கைகளை வைத்து தோழர்கள் உறுதிப்பிரமாணம் செய்து கொடுத்ததைப் பற்றிய ஹதீஸ்கள் எல்லா நபிமொழித்தொகுப்புகளிலும் வருகின்றன. உதாரணமாக அஃவ்ப் இப்னு மாலிக் அல் அஸ்ஜாய் அறிவிக்கின்ற ஹதீஸ் முஸ்லிம், அபுதாவூத், நஸாயீ, இப்னு மாஜா ஆகிய நபிமொழித்தொகுப்புகளில் வருகின்றன. அந்நியப் பெண்களின் கைகளைத் தொடாமல் வாய்வழியாக மட்டும் அவர்களிடம் பெருமானார் பையத் வாங்கினார்கள் என்று அன்னை ஆயிஷா அறிவிக்கும் ஹதீஸும் உண்டு. குருவிடம் பையத் செய்து கொடுப்பதற்கான முன்னுதாரணமாக இதனை சூஃபிகள் பார்க்கின்றனர்.

பெருமானாரின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்ப்பதுகூட மரியாதைக்குறைவு என்று சஹாபாக்கள் நினைத்தனர். அபூபக்கர், உமர், அலீ ஆகியோரைப் போன்ற வெகு சிலரே பெருமானாரோடு நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேசுபவர்களாக இருந்தனர். உதாரணமாக தோழர் அம்ரிப்னுல் ஆஸ் அவர்கள் தான் வாழ்ந்த காலம் வரை பெருமானாரை நேருக்கு நேர் துணிச்சலாக ஏறிட்டுப் பார்த்ததில்லை. தன்னால் பெருமானாரின் முகம் எப்படி இருந்தது என்று சொல்ல முடியாதென இறக்கும் தருவாயில் அழுதுகொண்டே அவர்கள் சொன்னார்கள். குருவுக்கான மரியாதைப் பாரம்பரியம் அங்கிருந்து தொடங்குவதை நாம் இதிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடியும்.

யாருக்கு ஆன்மிக ஞானகுரு வாய்க்கவில்லையோ அவனுடைய குரு ஷைத்தானாகவே இருப்பான் என்றார் ஞானி பாயஸீத் பிஸ்தாமி. ஒரு ஞானாசிரியரிடத்தில் உதவி தேடுவதென்பது நபிகள் நாயகத்திடமே உதவி தேடுவதைப் போன்றதாகும். ஏனெனில் ஒரு சிஷ்யர் ஒரு ஞானகுருவிடம் தீட்சை பெற்றிருப்பார். அந்த ஞானகுரு இன்னொருவரிடம் தீட்சை பெற்றிருப்பார். அப்படியே அது நபிகள் நாயகம் அவர்களைப்போய்ச் சேரும். இந்த ஞானகுருக்களின் வரிசை சூஃபி ஞான பாதையில் சில்சிலா எனப்படுகிறது. ஆன்மிகப் பாதைகளின் தொடக்கமும் முடிவும் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள்தான்.

குருவுக்கு தரும் மரியாதை இறைவனுக்கே தரும் மரியாதை என ஞானி இப்னு அரபி அவர்களின் ஃபுதூஹாத்துல் மக்கிய்யா எனும் ஞான நூல் குறிப்பிடுகிறது. ஞானவழியில் செல்வதற்கு ஒரு தோழரைத் தேடிக்கொள் என்று ஹதீஸ் ஒன்றும் உள்ளது.

”ஒரு குருவைக் கண்டுகொண்டால் நீங்கள் அருள் பாலிக்கப்பட்டவராவீர்கள். அவருடைய அருளாசியினால் கற்பனைக்கும் கனவுகளுக்கும் எட்டாததையெல்லாம் நீங்கள் பெறுவீர்கள்” என்று கூறுகிறார் ஞானி பரமஹம்சர்.

இறைவனே குருவாக

வல்லதீன ஜாஹதூ ஃபீனா ல நஹ்தியன்னஹும், எவரொருவர் இறைவனை அடையும் பொருட்டு, தன் முழு சக்தியையும் பயன்படுத்தி முயல்கின்றாரோ அவரை நேரான பாதையில் தானே செலுத்துவதாக அல்லாஹ் சூரா அன் கபூத்-தில் [26:69] அறிவிக்கிறான். மெய்ஞ்ஞானப் பாதையில் செல்பவர்களுக்கு இறைவனே குருவாக இருக்கிறான் என்பது இந்த வசனத்தின் மூலமும் இன்னும் இதுபோன்ற பல வசனங்களின் மூலமாகவும் தெளிவாகிறது. “கருவே குருவே என் கண்ணே ரஹ்மானே” என்று இறைவனை குருவாக்கி ஞானகவி மஸ்தான் சாஹிபு  பாடினார்கள். பீரப்பாவின் ஞானப்பூட்டின் ஒரு பாடலும் இறைவனை இவ்விதவே விளிக்கிறது:

மிஞ்சாமல் நின்றவோர் மெய்வழி கண்டபின் மேலவன்றன்

எண் சாணுக்குள் நின்றெனைக் காத்தருளுமென் கண்மணியே

என 19 வது பாடல் இறைவனின் பாதுகாப்பைக் கோருகிறது. இறைவனை கண்மணியே, கண்ணே என்று ஒரு காதலியை அல்லது குழந்தையை அழைப்பதுபோல சூஃபிகள் அழைக்கும் பொதுக்குணம் இங்கு கவனிக்கத் தக்கது. இறைவனோடு ஏற்பட்டுவிட்ட நெருக்கத்தையும் இந்த சொல் உணர்த்துவதாக இருப்பது குறிப்பு.

என்னை அறியாமல் இப்புவியில் ஆசை பெருத்து

உன்னை மறந்தேன் உடையோனே முன்னமே

ஆதமக்கள் எல்லவர்க்கும் அறிவளித்த துன்னையன்றித்

தூதெமக்கு வேறு முண்டோ சொல்

 

முகந்தெரியும் நம் இரசூல் மெய் முழுதுமே தெரியும்

அகம் தெரியும் ஞானத்தடி தெரியும் ஜகந்தெரியும்

விண் ஆடிக்குள் இறைவன் வீற்றிருக்கும் உட் கமலக்

கண்ணாடியைக் கண்டக்கால்

 

”இறைவனை அறிந்துகொள்வதுதான் அறிவு. மற்றதெல்லாம் அறியாமை. இறைவனே நம்முள்ளிருக்கும் குரு. இந்த உலகில் உங்கள் கடமைகளையெல்லாம் செய்யுங்கள். ஆனால் மனதை மட்டும் இறைவனிடத்தில் வையுங்கள். இறைவனைவிட நம்மீது அன்பு கொண்டவரும் நமக்கு நெருக்கமானவரும் வேறு யாருமில்லை” என்கிறார் சத்குரு பரமஹம்சர்.

”எல்லாரும் குருவாகிவிட முடியாது. நீரில் மிதக்கும் பெரிய மரக்கட்டையின் மீதேறி மிருகங்களும் செல்லலாம். ஆனால் மதிப்பற்ற மரத்துண்டின் மீது மனிதன் ஏறினால் மூழ்கிப்போவான். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இறைவனே குருவாகி வருகின்றான். சச்சிதானந்தன் மட்டுமே குருவாவான்” என்று பரமஹம்சர் கூறுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

”ஆண்டவனிடம் வக்காலத்துக் கொடுத்துவிடு. நல்லவர்களிடம் பொறுப்பைக் கொடுத்தால் துன்பம் விளையாது. அவர் விரும்புவதைச் செய்யட்டும்” என்று அவர் சொல்லும்போது ”ஹஸ்புனல்லாஹு வ நி’மல் வகீல்”, என் காரியங்களுக்கு இறைவனே பொறுப்பாளனும் போதுமானவனும் ஆவான் என்ற ஆல இம்ரானின் வசனத்தை [3:173] நாம் அடிக்கடி சொல்வது நினைவுக்கு வருகிறது. அதிலும் குறிப்பாக நி’அமல் வகீல் என்பதற்கு இணையாக ‘வக்காலத்துக்’ கொடுத்துவிடு என்று பரமஹம்சர் சொல்வதை கவனிக்கவேண்டும்.

பிறப்புடனிறப்புமில்லை பிசகது தானுமில்லை .

நிறப்புகழனைத்து மொன்றாய் நின்றது நிறைந்த சோதி

சிறப்புளவமுதமூட்டித் திருப்பதஞ் சேர்க்கும் ஞானத்

திறப்புகளறிந்த பேர்க்குத் திறவுகோல் குருவதாமே ! என்று குருவின் புகழைப் பாடுகிறார் பீராப்பா.

வணக்க வழிபாடுகள், ஆன்மிகப் பயிற்சிகளின் அவசியம்

சூஃபிப் பாதையில் பயணிக்கும் ஒருவர் குருவின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் சில அல்லது பல ஆன்மிகப் பயிற்சிகளை தினமும் செய்யவேண்டியிருக்கும். இதனை  முராகபா, முஹாசபா,  ரியாளத், சாதனா என்றும் இன்னும் பல பெயர்களாலும் குறிப்பிடுகின்றனர். பெருமானார் ஹீராக் குகையில் தனித்திருந்து இறைவனை தியானித்தது நமக்கு முக்கியக் குறிப்பாகும். பயிற்சிகள் மேற்கொள்ளாமல் எந்த சூஃபியும் உருவாகவில்லை.

கௌது நாயகம் அவர்கள் முதலில் 11 ஆண்டுகளும் பிறகு 11 ஆண்டுகளும் தனிமையில் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டார்கள். இமாம் கஸ்ஸாலி பல ஆண்டுகள் சூஃபிகளோடு தனித்திருந்து பயிற்சிகள் மேற்கொண்டார்கள். நாகூர் நாயகம் அவர்கள் தம் வாழ்நாள் பூராவும் பயிற்சியிலேயே கழித்தார்கள் என்றே சொல்லலாம். அவர்களது குருவான முஹம்மது கௌது குவாலியரி அவர்கள் காடுகளில் 12 ஆண்டுகள் தனித்திருந்து பயிற்சிகள் மேற்கொண்டார்கள்.

இந்தப் பயிற்சிகளெல்லாம் ஏன்? பரமஹம்சர்  இந்தக் கேள்விக்கு விடை கொடுக்கிறார்:

”பித்தளைப் பாத்திரத்தை தினமும் கழுவ வேண்டும். ஆனால் தங்கப் பாத்திரத்தை அப்படிச் செய்யவேண்டியதில்லை. ஆன்மிக சாதகன் தினமும் தியானம் செய்து மனதைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கவேண்டும். இறைவனை அடைந்தவனுக்கு எதுவும் தேவையில்லை”.

பீராப்பா 300 ஆண்டுகள் வாழ்ந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் பரமஹம்சர் தன் 50 ஆவது வயதிலேயே இறையடி சேர்ந்தார். 95 ஆண்டுகள் காடுகளிலும் மலைகளிலும் பீரப்பா தவயோகத்தில் ஈடுபட்டார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

சாதனா என்று சொல்லப்படும் ஆன்மிகப் பயிற்சிகள் செய்யாமல் ஞானம் கிடைக்காது என்று பரமஹம்சர் அடித்துக் கூறினார்.

காடுகளிலும் மலைகளிலும் தனிமையில் தவம் – பீராப்பா

பஞ்சவடியில் தனிமை சாதனை – பரமஹம்சர்

உள்ளுக்குள்ளே வணக்கஞ் செய்வேன் என்றுரைப்போர் வெகுபேர்

உள் வணக்கம் என்றோதும் கள்ளர்களே கேளும்

உள்ளுக்குள்ளே நினைவாலே உன் மனைவியோடே

ஒன்றுபடச் சேர்ந்ததினால் உனக்குப் பிள்ளையுண்டோ? (பிஸ்மில் குறம்)

உண்மைக்கு எப்போதுமே மதம் பிடிப்பதில்லை என்பதை சுட்டிக்காட்ட பீரப்பாவைப் பற்றியும் பரமஹம்சரைப் பற்றியும் எனக்குத் தெரிந்த சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டேன். இந்த வாய்ப்பை எனக்கு அளித்த ஃபஹீமிய்யா தரீக்காவினருக்கும் சகோ அபூதாஹிர் அவர்களுக்கும், சகோ நஹ்வி அவர்களுக்கும் என் நன்றிகள்.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Articles /கட்டுரை, Speech. Bookmark the permalink.

One Response to பீரப்பாவும் பரமஹம்சரும்

  1. Magesh.S says:

    Dear Sir,
    Very much inspired with an another superb article from yourself. Excellent write up.
    Elaborate details, analysed with debth and presented neatly is very great to note.

    Few weeks before i have read somewhere Gunangudi mustan Sahib is himself a sort of Sithar like personality…though i heard songs written by him in radio many times, did not thought of him as such a noble person. Similarly heard in brief about Beerappa here and there earlier, but he is such a great soul is very much inspiring to note. Many more greater souls lived in the past from all walks of path all over tamil nadu and india i heard (karnataka, Maharashtra, MP, Andhra…) and served all us, is itself a greatly missed message.

    You may consider if time and interest permits, bringing up details of more such greatest souls if details of such noble persons can be traced back ..(as you have already shared details of some Gnani’s in Nagore Nayagam Arputha Varalaru)

    With kind regards and thanks, Magesh

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s