ஏம்பலின் உரைநடைக் கவிதை

வீரம் செறிந்த இஸ்லாம்

Yembal Tajammal, Md 20180127_163054

நண்பரும் சகோதரருமான ஏம்பல் தஜம்முல் முஹம்மத் எழுதிய ’வீரம் செறிந்த இஸ்லாம்’ என்ற நூலை கடந்த இரண்டு நாட்களில் படித்து முடித்தேன். 368 பக்கங்கள். ஆனால் 67ம் பக்கம்தான் நூல் தொடங்குகிறது. அதுவரை சிறந்த நாவலாசிரியரும் அறிஞருமான செய்யிது முஹம்மது ஹஸன், டாக்டர் சிலம்பொலி செல்லப்பன், எம்.ஆர்.எம்.அப்துர் ரஹீம், சிராஜுல் மில்லத், கேப்டன் அமீர் அலி, நீதிபதி மு.மு.இஸ்மாயீல் போன்றாரின் மதிப்புரைகள் முந்தைய பக்கங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளன.

கலீஃபாக்களாக, தளபதிகளாக, மகான்களாக, பெண்களாக, ஏன் சிறுவர்களாகவும் இருந்த கிட்டத்தட்ட 60 வீரர்களின் வீர வரலாற்றுத் தொகுப்பு இது. சில எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவை. பல முற்றிலும் புதியவை.

முதலில் எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் ஏம்பலுக்கு நீடித்த ஆயுளையும் ஆரோக்கியத்தையும் கொடுத்தருள வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக்கொள்கிறேன். ஒரு நூல் எவ்வளவு உயர்ந்த விஷயத்தைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் அது சொல்லப்படும் விதத்திலேயே அது காலத்தால் அழியாத பொக்கிஷமாக நிலைக்கிறது அல்லது அந்தத் தகுதி இல்லாமல்  மறக்கப்பட்டுப்போகிறது. அந்த வகையில் இது முதல் ரகம்.

சொல்லும் விதத்தினால் சொல்லப்படும் விஷயத்தை மனதில் நிற்க வைத்துவிடும் திறமை ஏம்பலுக்கு உரியது. அத்திறமை கவிதையின் அழகோடு அனேக இடங்களில் வெளிப்படுவதே இந்நூலின் தனிச்சிறப்பு என்று சொல்வேன். உரைநடையிலேயே கவிதை என்ற ஒரு புதிய இலக்கிய வடிவமே உண்டாக்கிவிட்டாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

பொதுவாக உரைநடையில் சந்தத்தோடு எழுதினால் எரிச்சல்தான் வரும். படிக்க முடியாமல் போய்விடும். எழுத்தின் நோக்கத்தின்மீதே சந்தேகம் ஏற்பட்டுவிடும். ஆனால் ஏம்பலின் இந்த நூல் அப்படிப்பட்டதல்ல. அவருடைய சந்த நடையில் உணர்ச்சியும் உண்மையும் சம விகிதத்தில் கலந்து நம்மை ஆட்கொள்கின்றன. இது உருவாக்கப்பட்ட சந்தமல்ல. ரத்த ஓட்டத்தைப்போல, நளினமான பெண்ணின் நடையைப்போல, இயற்கையாகவே அவருக்கு அல்லாஹ் கொடுத்த மொழி நடை. ஒரு கொலையைப் பற்றி ஒரு குயிலிடம் கேட்டால் அது கூவித்தானே சொல்லும்! அந்த மாதிரி என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களே!

ஒரு சில உதாரணங்கள் இதோ உங்களுக்காக.

veeram-serintha-islamஅபூபக்கரின் பதில்

பத்ருப் போரில் அபூபக்கர் அவர்களும் அவர்களது மகன் அப்துல் ரஹ்மானும் எதிரெதிர் அணியில் இருந்தனர். அதுபற்றி பின்னாளில் அப்துர் ரஹ்மான் முஸ்லிமான பிறகு பேச்சு வந்தது. பல முறை நீங்கள் என் வாள் வீச்செல்லைக்குள் வந்தீர்கள். ஆனால் உங்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டி நான்தான் குதிரையின் கடிவாளத்தைச் சுண்டி வேறு திசையில் விரைந்துவிட்டேன் என்று அப்துர் ரஹ்மான் சொன்னார்.

மகனே, என் வாளுக்குக் கீழே நீ வந்திருப்பாயானால் உன்னை நான் அப்படி உயிருடன் விட்டிருக்க மாட்டேன். நிச்சயம் கொன்றிருப்பேன். ஏனெனில் நீங்களெல்லாம் அசத்தியத்தின் பக்கம் நின்றீர்கள். நாங்கள் சத்தியத்தின் பக்கம் நின்றோமென்று பதில் கூறுகிறார்கள். அதன் பிறகு ஏம்பல் எழுதுகிறார்:

“என்ன ஒரு வியத்தகு விளக்கம்! வித்தியாசமான கொள்கைப் பற்று. அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களுக்குப் பிள்ளைப் பாசமே இல்லையா? அப்படிச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அதற்கும் மேலாக கொள்ளைப் பாசம் – கோமான் நபி மீது கொண்ட நேசம்”(பக்.75)!

நினைவு கொள்ளத்தக்க சில வாக்கியங்கள்

“வெற்றியையும் வீர மரணத்தையும் முஸ்லிம்கள் வேறுவேறாகக் கருதுபவர்கள் அல்லர்.வீண் போருக்குச் செல்பவர்களும் அல்லர்”(பக். 77).

தெளிவு

வரலாற்றைக் கூறும்போது அப்படியே கூறிவிடாமல் ஒரு விஷயம் ஏன், எதற்காக அப்படி நடந்திருக்கக் கூடும் என்ற அறிவார்ந்த, தர்க்க ரீதியான கணிப்பையும் கூறுவது ஒரு நேர்மையான வரலாற்று ஆசிரினின் கடமை என்றே நினைக்கிறேன். ஏம்பலும் அதை நிறைவேற்றியுள்ளார்.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் காலமானபோது அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத உமர், பெருமானார் (ஸல்) இறந்துவிட்டார்கள் என்று யாராவது சொன்னால் கொன்றுவிடுவேன் என்று  உருவிய வாள் சகிதம் கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்தார். நீங்கள் சொல்வது தவறு, அவர்கள் உண்மையில் மௌத் ஆகிவிட்டார்கள் என்று சொல்லும் துணிவு அங்கிருந்த யாருக்கும் வரவில்லை. உமரை எதிர்த்து உயிரை இழக்க யார் தயாராக இருப்பார்கள்?! ஆனால் அந்த நேரத்திலும் அன்பான, அமைதியான, மென்மையாக அபூபக்கர்தான் உண்மையை உரக்க எடுத்துரைத்தார்.

முஹம்மதை வணங்கியவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். முஹம்மது இறந்துவிட்டார். அல்லாஹ்வை வணங்கியவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அல்லாஹ் மரணிக்கமாட்டான் என்று முழங்கினார். பின்னர் திருமறையிலிருந்து ஒரு வசனத்தையும் எடுத்துச் சொன்ன பிறகுதான் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு உமர் வந்தார்.

இந்த வரலாறு நமக்குத் தெரியும்தான். ஆனாலும் இங்கே கேட்கப்படாத ஒரு கேள்வி மறைந்து நிற்கிறது. ”முஹம்மதை வணங்கியவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். முஹம்மது இறந்துவிட்டார்” என்றால் முஹம்மதை யாராவது வணங்கினார்களா என்றால் அப்படியல்ல. அப்படிச் சொன்னால்தான் உமரின் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புக்கு முற்றுப் புற்றி வைக்க முடியும்.

எனவே ஏம்பல் இப்படி எழுதுகிறார்: “அல்லாஹ்வை வணங்கிய முஸ்லிம் மக்களைப் பார்த்துத்தான் அபூபக்கர் அவர்கள் அப்படிக் கடுமையாக் கூறி நிலைமையைப் புரிய வைக்க வேண்டி இருந்தது உண்மையில் முஹம்மது அவர்கள் எங்கும், எப்போதும், எவராலும் வணங்கப்பட்டவர் அல்லர்”(பக்.83).  அது ஒரு வகையான ஷாக் ட்ரீட்மெண்ட். அந்த நேரத்தில் அது தேவைப்பட்டுள்ளது. ஒரு வரலாற்று ஆசிரியருக்கு உரிய பொறுப்புணர்வு இங்கே வெளிப்படுகிறது.

ஹஸ்ரத் பிலால் அவர்கள் அனுபவித்தை கொடுமைகளைப் பற்றிப் படிக்கக்கூட முடியவில்லை. இப்படியெல்லாம் ஒரு மனிதனை இன்னொரு மனிதன் கொடுமைப்படுத்துவான் என்று வியப்பாக உள்ளது. இவ்வளவு தூரமா ஒரு மனிதர் பொறுமையைக் கைக்கொள்ளுவார் என்றும் வியப்பாக உள்ளது. பிலால் அவர்களைப் பற்றிய கட்டுரையில் உரைநடையின் அழகு ஓர் உச்சகட்டத்தை எட்டுகிறது என்று சொல்லலாம்.

“கருத்த மேனி, பருத்த உதடுகள். சிவந்த கண்கள், வெளுத்த மனம். உயரமான தோற்றம். உடலே மெலிந்தது. அடர்ந்த தலைமுடி. அமைதியான இயல்பு. உள்ளத்தைக் கவரும் உரத்த குரல் வளம்…

“குறைஷி குல முஹம்மதும், கொத்தடிமை பிலாலும் கொள்கை அடிப்படையில் ஒத்துப்போக ஒரு மார்க்கம் உருவாகிறதென்றால், வேறென்ன வேதனை வேண்டும் என்று சகிக்க முடியாமல் திகைக்கலானான்” பிலாலின் எஜமானன் உமையா பின் கலஃப் (164).

“கோடப் பகற் பொழுதுகளில், கொளுத்துகின்ற வெயிலில்” பிலால் நிறுத்தப்படுகிறார். ”இட்ட அடி வைத்து, எடுத்த அடி கொப்பளிக்க, சுட்டெரிக்கும் சூரியச் சூட்டில் தொடர்ந்து நிற்கும்படி துன்புறுத்தப்படுகிறார். நின்று கொண்டிருந்ததனால் நிலை தளரும் நேரத்தே கண்மூடித்தனமான கசையடிகள் வீழ்கின்றன…சன்மார்க்கத்திலும் இருக்கவிடக்கூடாது, சாகவிடவும் கூடாது” என்பதே எஜமானனின் நோக்கம் (164).

“கொட்டும் பனியில், குளிர் நடுங்கும் இரவுகளில்..அம்மணமாக” பிலாலை திறந்த வெளியில் நிறுத்திக் கட்டி வைக்கிறான்.” பின் மீண்டும் பகலில், “இரும்பாலான அங்கி” அணிவிக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள். மிருகங்களின் பச்சத்தோலை பிலாலின் உடம்பில் இறுக்கமாகக் கட்டி இரும்புத் தடியால் அடி அடியென்று அடிக்கிறான். அது போதாதென்று அந்தத் தோல் வெயிலில் உருகி இறுகி பிலாலின் சதையைக் கிழிக்கிறது…முரட்டுப் பனை நாரால் முறுக்கப்பட்ட கயிற்றால் கழுத்தில் சுருக்கு மாட்டி தெருவெங்கும் இழுத்துக்கொண்டு செல்லும்படிச் செய்கிறான்.

ஒவ்வொரு நாளும் உச்சிப்பகல் பொழுதில், ரமதா என்ற மலைக்குன்றில் இருந்த பதா என்ற வெப்பத் திடலுக்கு பிலாலை இழுத்துச் சென்று நிர்வாணமாக மல்லாந்து படுக்க வைத்து, ஒரு பாறைக்கல்லை அவர்கள் நெஞ்சில் வைக்கிறான். ”விஷத்தைவிட விரைவாக வெப்பம்  ஏறுகிறது. அவர்களின் முதுகு வறுவோட்டில் போடப்பட்ட இறைச்சித் துண்டுபோல் இரைச்சலிட்டுப் பொரிகிறது” (167).

ஆனால் அத்தனை வேதனைகளையும் பொறுத்துக்கொண்ட பிலாலின் வாயிலிருந்து வந்த ஒரே சொல் “அஹத்” (அல்லாஹ் ஒருவனே”) என்பதுதான்! எவ்வளவு பொறுமை! ”துன்பத்திற்கே துன்பம் தரும் துணிவான பொறுமை” (168). எவ்வளவு உறுதி! நாம் பொறுமையாக இருக்கும் நேரங்களை பிலால் (ரலி) அவர்களின் பொறுமையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்!

ஹிந்தா செய்தவை

அபூசுஃப்யான் அவர்களின் மனைவியாக இருந்த ஹிந்தா இஸ்லாத்தின் விரோதியாக இருந்து பின்னாளில் முஸ்லிமானார். ஆனால் முஸ்லிமாவதற்கு முன் ஹம்ஸா அவர்களைக் கொல்ல ஏற்பாடு செய்ததும், இறந்த ஹம்ஸாவின் உடலை அசிங்கப்படுத்தியதும், அவரது ஈரலை சுவைத்ததும் அவர்தான் என்பதும் நமக்குத் தெரிந்த வரலாறுதான். ஆனால் ஏம்பலின் நூலில் கொடுக்கப்படும் தகவல்களை நான் வேறு எந்த நூலிலும் பார்க்கவில்லை.

”ஹம்ஸா அவர்களின் சடலத்திலிருந்து கால்கள், கைகள், மூக்கு ஆகியவற்றை வெட்டினாள். ஆண் குறியைக்கூட அறுத்து எடுத்து அகற்றினாள். நெஞ்சைப் பிளந்து ஈரற்குலையை வெட்டி எடுத்து, தன் வாயில் வைத்து பற்களால் நரநரவென மென்றுவிட்டு, விழுங்கவியலாத நிலையில் துப்பினாள். வயிற்றைப் பிளந்து குடலை உருவினாள். மண்டையைப் பிளந்ததில் கிடைத்த மண்டையோட்டுப் பகுதியில் வடிந்த குருதியைப் பிடித்தாள். அதை கூந்தலிலே எண்ணெய் தேய்ப்பதுபோலத் தேய்த்தாள். துண்டிக்கப்பட்ட உறுப்புகளை மாலை போலத்தொடுத்தாள். அதையும் குடல்களையும் ஆரங்களைப் போல கழுத்திலே அணிந்துகொண்டாள்” (207)! ஹம்ஸா அவர்கள்மீது ஹிந்தாவுக்கு இருந்த வெறுப்பு பற்றி ஒரு முனைவர் பட்ட ஆய்வே செய்யலாம்போல!

இஸ்லாத்தின் விரோதி அபூஜஹ்லின் மகனார் இக்ரிமா அவர்கள் பின்னாளில் முஸ்லிமானார். அதுபற்றிக் கூறும்போது, “வழுவாய் செய்தவற்றிற்கெல்லாம் கழுவாய் தேட உறுதிகொண்ட”வர் என்று ஏம்பல் எழுதுகிறார்(217)!

முஆவியாவும் தரீமாவும்

இஸ்லாமியக் குடியரசை முடியரசாகவும், எளிமையான கலீஃபாக்களின் ஆட்சியை மாற்றி, அரண்மனை, தர்பார், அரியணை என ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தவர் ஹஸ்ரத் முஆவியா. அவர்களை எதிர்த்தவர்களில் தரீமா என்ற பெண்ணும் ஒருவர். அவருக்கு முஆவியாவுக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடல் ரொம்ப சுவையானதாகவும் முன்னுதாரணமாகவும் உள்ளது.

ஒருநாள் அந்த மதினா நகர் மூதாட்டியை முஆவியா அழைத்துவரச் செய்கிறார். கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் மூக்குடைக்கும் பதில்களைச் சொன்ன தரீமா தான் அலீ அவர்களின் ஆதரவாளர் என்று ஒத்துக்கொள்கிறார். என்னை ஏன் ஆதரிக்கவில்லை என்று கேட்டதற்கு, ‘மனிதனைவிட பேரரசே உங்களுக்குப் பெரியதாக இருக்கிறது’ என்று பதில் சொன்னார். ஏதாவது வேண்டுமா என்று முஆவியா கேட்க, ‘குறிப்பாக ஒன்றுமில்லை, நீங்கள் விரும்பினால் ஒரு சிவப்பு ஒட்டகமும், அதை மேய்க்க ஒரு பையனும் தரலாம் என்று அவர் கூறுகிறார். அப்படியே தருகிறேன், இப்போதாவது அலீ அவர்களுக்குச் சமமாக என்னை நினைப்பீரா என்று கேட்டதற்கு, இல்லை என்று தரீமா சொன்னார். அதைக்கேட்ட பிறகும், பரவாயில்லை, நான் உங்களுக்கு 100 ஒட்டகங்களும் அவற்றை மேய்ப்பவர்களையும் தருகிறேன். ஆனால் அலீ ஆட்சியில் இருந்திருந்தால்  உங்களுக்கு ஒரு ஒட்டகம்கூடக் கிடைத்திருக்காது என்கிறார்.

அதற்கு அந்த மூதாட்டி, ‘ஒட்டகத்தைப் பற்றிக்கூடப் பேசவேண்டாம். பொதுச் சொத்திலிருந்து ஒரு ஆணியைக்கூட அவர் கொடுத்திருக்க மாட்டார். உங்களைப்போல அலீ அவர்கள் பொதுச்சொத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்’ என்று கூறினார்! அது கேட்டு அசந்துபோன முஆவியா, பின்னர் ஏன் என்னிடம் ஒட்டகம் கேட்டீர்கள் என்று கேட்க, “அலீ அவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது அவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்தவர்கள், நீங்கள் எவ்வளவு தாழ்ந்தவர்கள் என்று காட்டுவதற்காக” என்றார் (272).

இது வீரம் செறிந்த இஸ்லாத்தின் வரலாறு அல்லவா! இந்த நூலைப் படித்து நான் இரண்டு புதிய தமிழ் சொற்களைக் கற்றுக்கொண்டேன். ’ஓலக்க மண்டபம்’ (ராஜ தர்பார்), ’வலசை’ (ஹிஜ்ரத், புலம் பெயர்தல்)!

சில கேள்விகள்

மேலான ஜிஹாத் தொழுகையே ஆகும் (61) என்றுபெருமானார் சொன்னதாகவும், அவர்களுடைய வாளின் பிடியில், “உங்களுக்குத் தீங்கிழைப்போரை மன்னியுங்கள். உங்களை வெறுத்து ஒதுக்குவோருடன் சேர்ந்திருங்கள். உங்களுக்குத் தீமை செய்தோருக்கும் நன்மை செய்யுங்கள். உங்களுக்கு எதிராக இருப்பினும் உண்மையே பேசுங்கள் என்ற பொன்மொழி பொறிக்கப்பட்டு இருந்தது” (61) என்றும் உள்ளது. இவை பற்றி எனக்குள் சில கேள்விகள் எழுந்தன.

  1. ஜிஹாத் பற்றி பெருமானார் அப்படிச் சொன்னார்களா என்று எனக்கு சந்தேகம் உள்ளது. அடுத்த பதிப்புகளில் அதற்கு ஆதாரம் கொடுத்தால் நல்லது.
  2. ஒரு வாளின் மீது இவ்வளவு வாசகங்களை எழுத முடியுமா?!
  3. குலங்கள் என்ற பெயரால் கொடிய ஜாதிப் பாகுபாடுகள் என்று 163ம் பக்கம் கூறுகிறது. அவற்றை ஜாதிப்பாகுபாடுகள் என்று வர்ணிக்க முடியுமா? ’ஜாதி’ என்ற சொல் அங்கே பொருந்துமா?

கேள்விகள் இருக்கட்டும். ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் அவசியம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய வரலாறு இது. ஆர்வமுள்ளவர்கள் அவசியம் வாங்கிப் படியுங்கள். நண்பர் ஏம்பலை அறிமுகப்படுத்திய நண்பர் அப்துல் கய்யூமுக்கு நன்றி.

ஏம்பல் தஜம்முல் முஹம்மது அலைபேசி 99944 05644

 

 

 

Posted in Articles /கட்டுரை, Uncategorized | 6 Comments